ကၽြန္မနဲ႕ ကိန္းဂဏန္းမ်ား

ဒီရက္ပိုင္း ကၽြန္မနဲ႕ ကိန္းဂဏန္းေတြ လံုးေထြး သတ္ပုတ္ေနရတယ္။ သူတို႕က ကၽြန္မကို ဖိစီးေနၾကတယ္။ ကၽြန္မ တစ္ခါတစ္ခါ စဥ္းစားမိတယ္။ ကိန္းဂဏန္းေတြ ဘယ္က စတင္ ခဲ့ပါသလဲလို႕။ ဘယ္သူ ကမ်ား ဒီ ဂဏန္းေတြကို စတင္ တီထြင္ခဲ့ပါသလဲလို႕။

ကၽြန္မစဥ္းစား ၾကည့္ေနမိတယ္။ လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ သူတို႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြမွာ ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႕ မျဖစ္မေန ပတ္သက္ေနရတယ္။ ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႕ မထိ ေတြ႕မိတဲ့ သူရယ္လို႕ မရွိေလာက္ဘူးလို႕ ကၽြန္မထင္တယ္။ တစ္ျခားမၾကည့္နဲ႕။ ကၽြန္မတို႕ မနက္အိပ္ရာထၿပီ ဆိုကတည္းက ၆နာရီဆိုတဲ႕ ဂဏန္းကို စၾကည္႕ရၿပီ။ ၿပီးရင္ ထမင္းတည္ ရေတာ့မယ္ဆိုလည္း ဆန္ဘယ္ႏွစ္ဘူး ခ်က္ရမယ္ဆိုၿပီး ဒီဂဏန္းကိုဘဲ စၿပီး စဥ္းစားေနရ ေနရၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေန၀င္လို႕ ညအိပ္ရာ ျပန္၀င္တာေတာင္ အနည္းဆံုး ဘုရားကို ဦးသံုးၾကိမ္ခ်ၿပီး ဒီဂဏန္းနဲ႕ဘဲ တစ္ေန႕တာကို အဆံုးသတ္ရေတာ့တာ။

ကၽြန္မငယ္ငယ္က သခ်ာၤေတာ္တဲ့ထဲမွာ ပါတယ္ေျပာလို႕ရတယ္။ သခ်ာၤ ဆိုရင္ အျမဲ အမွတ္ျပည္႕၁၀၀မရေတာင္ ၉၅မွတ္ေအာက္ မေရာက္ ခဲ့ ဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီကိန္းဂဏန္းေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေပါင္း၊ ႏွဳတ္၊ ေျမွာက္၊စားခဲ့တယ္။ ဓာတုေဗဒ ဘာသာရပ္ဆို အီေကြးရွင္းေတြ ညွိရ တာ ေပ်ာ္မွေပ်ာ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္ တေျဖးေျဖး ႀကီးလာေလ ဒီကိန္း ဂဏန္းေတြကို ေၾကာက္လာေလေလဘဲ။ ဘာေၾကာင့္ ေၾကာက္လာလည္း ဆိုတာကိုယ့္ကိုယ္ လည္း  မသိဘူး။ ေၾကာက္တဲ့စိတ္နဲ႕ ဒီကိန္း ဂဏန္းေတြကို ေခါင္းထဲ မထည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ဆိုးက်ဳိးက ကၽြန္မနဲ႕ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ တဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြ အကုန္ေမ့ေတာ့တာဘဲ။

တယ္လီဖုန္း နံပါတ္ေတြ ေမ့တယ္။ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္ေမ့တယ္။ မယံုမရွိနဲ႕ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ့္ ေမြးေန႕ ကိုယ္ေမ့တယ္။ ကိုယ့္ရံုးက လူၾကီး ဖုန္းနံပါတ္ ေမ့တယ္။ ယုတ္ဆြအဆံုး ကိုယ့္ဖုန္း နံပါတ္ေတာင္ ေမးခံရရင္ ၅နဲ႕စသလား၊ ၉ နဲ႕စသလား ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႕။ လက္ကိုင္ဖုန္းက နံမည္ ေတြနဲ႕ ထည့္လို႕ရ ေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အၾကိဳက္ဘဲေပါ့။ နံမည္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မ မေမ့ဘူးရွင့္။

ေနာက္..ဘယ္ေလာက္ ဆိုးလာသလဲဆို စတိုးဆိုင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အေရာင္း၀န္ထမ္းေတြလိုဘဲ ေတာ္ယံု ကိန္းဂဏန္း ေတြကိုေတာင္ ေျမွာက္၊ စား၊ ေပါင္း၊ ႏွဳတ္ရင္ ဂဏန္းေပါင္းစက္ အကူအညီ မပါဘဲ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မရေတာ့ဘူး။ ေနာက္.. လူေတြမွာလည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ကိန္းဂဏန္းေတြ ရွိတယ္ေနာ္။ ကၽြန္မဆိုရင္ ၅ ဂဏန္းပိုင္ရွင္။ ကၽြန္မဘ၀ဟာ ၅ ဂဏန္းေတြနဲ႕ အမ်ားဆံုး ပါ၀င္ပတ္ သက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ လပ္ကီး ဂဏန္းေပါ့။

ကၽြန္မ တစ္ခါတစ္ခါ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ဂဏန္းေတြရဲ႕ တန္ဘိုး သတ္မွတ္ခ်က္က ေတာ္ေတာ္ ထူးဆန္းပါလားလို႕။ တျခား မၾကည့္နဲ႕။ ေက်ာင္းေတြမွာ ဘာသာရပ္တိုင္း အမွတ္ျပည့္ ၁၀၀ သတ္မွတ္ၿပီး အမွတ္မ်ားမ်ားရေလ ေတာ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ အဆင့္ၾကေတာ့ သူနဲ႕ ေျပာင္းျပန္။ အနည္းဆံုးျဖစ္တဲ့ တစ္ရမွ အေတာ္ဆံုးတဲ့ေနာ္။ သုညကို ၾကည့္ဦးမလား။ တစ္လံုးထဲဆို တန္ဘိုးကို လံုးလံုးမရွိ။ တျခား ဂဏန္းေတြနဲ႕ တြဲဘက္လိုက္ေရာ တန္ဘိုးေတြက ျမင့္တက္ သြားလိုက္တာ။ ေနာက္ သုညက ပညာျပေသးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ တန္ဘိုးၾကီးပါတယ္ဆိုတဲ႕ ဂဏန္း ေတြကို သူနဲ႕ ေပးေျမွာက္လိုက္ၿပီးရင္ေတာ့ သူ႕လိုဘဲ တန္ဘိုးမဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြ ျဖစ္ သြားေစျပန္ေရာ။

လတစ္လရဲ႕ အစနဲ႕ အဆံုးတိုင္းမွာ ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရတာကိုလည္း ကၽြန္မသိပ္မုန္းတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္လစာ၀င္ေငြ ကိန္းဂဏန္း ေတြက တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ တိုးလာေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ စုေဆာင္းႏိုင္မိတဲ့ ေငြကိန္းဂဏန္းပမာဏေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ကို စိတ္ပ်က္စဖြယ္ ေလွ်ာ့ၾကလာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးက လဆန္းေရာ လကုန္ေရာ မပိန္မေဖာင္း ပုံမွန္ျဖစ္ေနရတာ ၾကာလွပါၿပီ။

ကၽြန္မ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ကိန္းဂဏန္းေတြ ေနာက္ကလိုက္လို႕ ထြက္ေျပးရတယ္လို႕လည္း မၾကာခဏ မက္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ အသိစိတ္က ကိန္းဂဏန္းေတြကို ဂရုမထားမိေအာင္ ေနေနသလို မသိစိတ္ကလည္း ကိန္းဂဏန္းေတြကို ေၾကာက္ရြ႕ံေနမိတယ္။ အခ်ိန္နာရီေတြကလည္း ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႕ဘဲ ျပဌာန္းထားၿပီး နာရီ၊ မိနစ္၊ စကၠန္႕ လက္တံေတြကလည္း သူ႕တာ၀န္သူ ေက်ပြန္စြာနဲ႕ ကိန္းဂဏန္းေတြကို သယ္ေဆာင္ ေနတာဘဲ။ ကၽြန္မက ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ဦးမွာလည္း။

ကိန္းဂဏန္းေတြ အေၾကာင္းေရးေနလို႕ စာဖတ္သူေတြက ကၽြန္မ တရား မ၀င္ထီေတြ ထိုးေနသူလားလို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕ေနာ္။ ကၽြန္မက တရား၀င္ ထီေတာင္ ကိန္းဂဏန္းေတြ ေၾကာက္လို႕ မထိုးႏို္င္ခဲ့တာ ၾကာေနပါၿပီ။  စိတ္ထဲေထြေထြရွိတာနဲ႕ လက္က ထြက္တာေလး ခ်ေရးခ်လိုက္မိတာပါ ။ :)

မွတ္ခ်က္ ။ 26 January 2010 မွ ပို႕စ္အေဟာင္းေလးအား ျပန္လည္သိမ္းဆည္းျခင္း။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

ျမေသြးနီ