အဲ့ဒီေန႕က အိမ္အတြက္ ၀ယ္စရာပစၥည္းေလးေတြ ရွိတာနဲ႕ ရံုးအျပန္ အိမ္နားက City Mart ကို ၀င္ခဲ့မိတယ္။ အျပန္ၾကေတာ့ နည္း နည္းလည္း ေမွာင္ခ်င္၊ ေနာက္.. ၀ယ္လာမိတဲ့ ပစၥည္းေတြကလည္း လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႕ အျပည့္ဆိုေတာ့ ပံုမွန္လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၁၀ မိနစ္သာသာေလွ်ာက္ရတဲ့ လမ္းကို ဆိုက္ကားစီးဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ မိတယ္။ ဒါနဲ႕ City Mart ေရွ႕ တဖက္လမ္းက ဆိုက္ကားဂိတ္ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဂိတ္ေရာက္ေတာ့ အလွည္႕ က် ဆိုက္ကားက ၇၀၀က်ပ္ေတာင္းေလတယ္။ ဒီခရီးနီးနီးေလး ကို ၅၀၀က်ပ္နဲ႕ စီးေနက်မို႕ ၇၀၀ဆိုက်ပ္ေတာ့ မိန္းမသားပီပီ ေစ်းစစ္မိ ပါတယ္။ မရရင္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ဖို႕ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိေတာ့မွာ။ ဟုတ္တယ္ေလ.. ဆိုက္ကား ၇၀၀က်ပ္ေပးစီးရမွေတာ့ Taxi ပဲ ငွားစီး ေတာ့မွာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဂိတ္က ဆိုက္ကားေမာင္းသူတစ္ဦးက “ အဘ.. အဘ လိုက္ခ်င္လိုက္သြား၊ ၅၀၀တဲ့ ” ဆိုၿပီး သူတို႕ဂိတ္ရဲ႕ အေနာက္ ဘက္ ေညာင္ပင္ ေအာက္မွာ ရပ္ထားတဲ့ ဆိုက္ကားဆီ လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီ ဆိုက္ကားလည္း ကႊန္မေရွ႕ေရာက္ လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆိုက္ကားေမာင္းသူက ကၽြန္မရဲ႕ လက္ထဲက အထုတ္အပိုးေတြကို မွ်ယူၿပီး အေနာက္ဖက္ခံုမွာ ေသခ်ာ တင္ေပးတယ္။ ေနာက္ ျပဳတ္မက်ႏိုင္ေအာင္ သူေဆာင္ထားတဲ့ သားေရ ႀကိဳးေလးနဲ႕ ခ်ည္ေႏွာင္ေပးတယ္။ ပစၥည္းေတြ ေနသား တက်ျဖစ္လို႕ ဆိုက္ကားေပၚ ကၽြန္မ တက္လိုက္ကာနီးမွ ဆိုက္ကားေမာင္းသူ မ်က္ႏွာကိုကၽြန္မ ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ အလို… ဆိုက္ကားေမာင္းသူက အသက္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနပါေရာ့လား။ လူပံုက ေသးေသးညွက္ညွက္ ပိန္ပိန္္။ ဦးေခါင္းေပၚမွာ က်ဳိးတိုး က်ဲတဲ ဆံပင္ျဖဴေတြနဲ႕။ ေနေလာင္ခံ ၀ေနတဲ့ ညိုေမာင္းေမာင္းအသားေရာင္။ ပါးႏွစ္ဘက္က အတြင္းကို သိသိသာသာ ခြက္၀င္ ေနလွ်က္။ ဆိုက္ကားလက္ကိုင္ကို တင္း တင္းဆုတ္ကိုင္ထားတဲ့ အေရတြန္႕လိပ္ေနတဲ့လက္အစံု။ ဆိုက္ကားလည္း ဘီးစလွိမ့္ေရာ ထံုးစံအတိုင္း မေနႏိုင္မထိုင္ ႏိုင္ ဆိုက္ကား နင္းသူ အဘကို အင္တာဗ်ဳးမိပါေလေရာ။
“ အဘ.. အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလည္း ”
“ အဘ အသက္လား ၿပီးခဲ့တဲ့လကပဲ ၇၀ျပည့္တယ္ ”
“ ဘုရားေရ.. အသက္၇၀ေက်ာ္ၿပီ။ အဘ ဆိုက္ကားနင္းေနတုန္းပဲလား ”
“ ဒါပဲလုပ္တတ္တာ။ မနင္းရင္ ထမင္းငတ္မွာေပါ့ လံုမရဲ႕ ”
“ အဘ က်န္းမာေရးေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတာပဲ။ မ်က္လံုးေရာေကာင္းေကာင္းျမင္ရေသးလား ”
“ ဘုရားေက်းဇူးေတာ္နဲ႕ မ်က္လံုးကခုခ်ိန္ထိ ဘာမွ ဒုကၡမေပးေသးဘူး.။ ဒါေပမယ့္ သြားေတြေတာ့အေကာင္းပကတိ မရွိေတာ့ဘူး ”
“ အဲ့ေတာ့ အဘ ထမင္းကို ဘယ္လို၀ါးသလည္း ”
“ အမယ္ႀကီးကေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ခ်က္ေပးတာဘဲ ”
“ ဆိုက္ကားက တစ္ေန႕လံုးနင္းတာလား။ အဘ ဘယ္မွာေနလည္း ”
“ မနက္၈နာရီကေန ည ၈နာရီအထိနင္းတယ္။ ေနတာက ေတာင္ဒဂံုမွာ ”
“ ဘုရားေရ.. အဘအလုပ္ခ်ိန္ကမ်ားလွခ်ည္လား။ အဲ့ေလာက္လုပ္ေတာ့ က်န္းမာေရးထိခိုက္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလည္း။ ကၽြန္မတို႕ ေတာင္ အဲ့ေလာက္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး အဘရဲ႕ ”
“ ဟဲ.. ရိုးေနပါၿပီ လံုမရ။ အဲ့ေလာက္လုပ္ကာမွ ေတာ္ကာက်တာ ”
“ ဒါနဲ႕ အဘမွာ သားသမီးေတြမရွိဘူးလား။ သူတို႕ေရာဘာလုပ္လည္း။ အဖြားေရာ ေနေကာင္းလား ”
“ သမီးတစ္ေယာက္သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သားကေသလားရွင္လားေတာင္မသိ ေတာ့ဘူး။ အဘတို႕က တိုက္ႀကီးဇာတိ။ သားက ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး တိုက္ႀကီးက ထြက္သြားလိုက္တာ အႏွစ္ ၃၀ေက်ာ္ၿပီ။ အခုထိျပန္ကိုမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ သူ႕ကိုရွာရင္း အဘတို႕ ရန္ကုန္ ေရာက္ လာတာ။ အမယ္ႀကီးရဲ႕ ဆႏၵေပါ့ေလ။ သူကေတြ႕ခ်င္တာကို။ သမီးက မနက္ေစ်းမွာ ပဲပင္ ေပါက္ပဲျပား ေရာင္း တယ္။ သူ႕ေယာက်ာ္းကလည္း ေသရွာ ၿပီေလ။ ေျမးမကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက အလွျပင္ဆိုင္မွာ ေတာက္တို မယ္ရအကူေပါ့ လုပ္တယ္။ အမယ္ ႀကီးလည္း လွဴႏိုင္တမ္းႏိုင္ေအာင္၊ အိမ္ထမင္း အိုးေလးလည္းနပ္မွန္ေအာင္ ဆိုက္ကားနင္းရ တာေပါ့။ အမယ္ႀကီးကလည္း က်န္းမာပါ တယ္။ အသက္ႀကီးေတာ့ ဟိုနားနာ ဒီနားနာေတာ့ ရွိတာေပါ့။ သူလည္း ၆၈ႏွစ္ရွိေနၿပီ ”
“ ေၾသာ္.. အဖြားအတြက္ အဘေဇာနဲ႕ နင္းေနတာေပါ့.. ဟုတ္လား အဘ။ ဒါနဲ႕ ဆိုက္ကားနင္းတာ တစ္ေန႕ဘယ္ေလာက္ရလည္း ”
“ အံုနာခႏွဳတ္ရင္ တစ္ေန႕ ႏွစ္ေထာင္ေလာက္က်န္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါလည္း အံုနာခေတာင္အႏိုင္ႏိုင္။ ဒီၾကားထဲ ဆိုက္ကားပ်က္ ရင္ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ျပင္ရတာေလ။ အခုလို ညပိုင္းေလး ဆက္နင္းရင္ေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ လံုမကို ပို႕ၿပီးရင္ ဒီေန႕သိမ္းေတာ့မယ္ေလ “
“ အဘညစာေရာ စားၿပီးၿပီလား ”
“ ညေန၅နာရီေလာက္က မုန္႕ဟင္းခါးတစ္ပြဲ စားထားတယ္ေလ။ အိမ္ေရာက္မွ ညစာစားတာေပါ့။အနည္းဆံုး ၉နာရီဘဲ ညစာစား ခ်ိန္က ”
စကားေျပာေကာင္းေနဆဲ ဆိုက္ကားက ကၽြန္မ အိမ္ေရွ႕ေရာက္လာတယ္။
“ ကဲ.. အဘ ဒီမွာ တစ္ေထာင္။ ၅၀၀အပိုက အဘကို ကၽြန္မလွဴတာ။ လက္ခံေပးပါေနာ္ ”
“ လံုမ.. အဘ မယူခ်င္ဘူး။ ၅၀၀ပဲေပး။”
“ ဘာလို႕လည္း အဘရဲ႕။ ကၽြန္မက လွဴတာေလ ”
“ မလိုဘူးလံုမရဲ႕။ အဘသန္စြမ္းပါေသးတယ္။ ရွာႏိုင္ေသးပါတယ္။ သူမ်ားပိုက္ဆံကို အလကားကို မယူတတ္တာ။ ဒါမွ မဟုတ္ လံုမ ဆိုက္ကား ေနာက္တစ္ပတ္ထပ္စီး ”
“ ကဲ.. ကဲ.. အဘကို ကၽြန္မနားလည္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒါေလးေတာ့လက္ခံေပး။အဘေရာ အဖြားပါစားဖို႕ ”
ကၽြန္မက ၀ယ္လာတဲ့ City Mart က ပူတင္းဗူးေလး ၂ဗူးကိုလွမ္းေပးလိုက္ေတာ့…
“ သာဓု သာဓု သာဓု.. က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ။ အမယ္ႀကီးကို ေကၽြးလိုက္ပါ့မယ္ ”
အဘက ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး..
“ သမာအာဇီ၀ျဖစ္ရမယ္။ ေစတနာထားရမယ္ ။ က်န္းမာရမယ္။ အဲ့ဒီ ၃ခ်က္ရွိရင္ အဘ အသက္ရွည္ရွည္နဲ႕ ရွွာေဖြစားေသာက္ႏိုင္ ပါေသးတယ္ လံုမေရ ”
အဘဆိုက္ကား ေခါင္းလွည့္ေကြ႕ရင္း ကၽြန္မေရွ႕က ထြက္သြားေတာ့မွ ကၽြန္မသတိရၿပီး ကေသာကေမ်ာ လွမ္းေအာ္ေမးလိုက္ရတယ္။
“ အဘေရ.. အဘ နာမည္ေလးေတာ့ ေျပာခဲ့ပါဦး အဘ ”
“ လံုမေရ.. ဦးအ့ံ လို႕ေခၚတယ္။ ဦးအ့ံ.. ”
အေမွာင္ထဲမွာ တေျဖးေျဖးတိုး၀င္ရင္း အားမာန္အျပည့္နဲ႕ ေမာင္းႏွင္သြားတဲ့ အသက္ ၇၀ေက်ာ္ အဘဦးအ့ံရဲ႕ ဆိုက္ကားကို မ်က္ေစ့ တစ္ဆံုး ကၽြန္မၾကည့္ေနမိပါေတာ့တယ္။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစရွင္။
ျမေသြးနီ
