ကိုေရေအးတစ္ေယာက္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ေလးေလးနက္နက္ကို စဥ္းစား ေနမိတာ။ အမွန္တရား ဆိုတာ ေနနဲ႕အလား သ႑ာန္ တူပါလားလို႕။ စဥ္းစား ၾကည့္ေလ။ ေနကို တစ္ခ်က္ေလးမွ မ်က္ ေတာင္မခတ္ဘဲ၊ မ်က္စိေတြ က်ိန္းစပ္မူးေ၀မသြားဘဲ ဘယ္သူက ၾကာရွည္ရင္ဆိုင္ၾက ည့့္ ရဲ ၾက လို႕လဲ။ မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ ေတြ႕ျမင္ေနရတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြက အမွန္အတိုင္း ရင္ထဲမွာ ရွိတဲ့အတိုင္း ေျပာေနၾကတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ မဟုတ္။ ထိခိုက္နာက်င္သြားမွာ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕ သက္ညွာခ်ဳိသာစြာ ေျပာဆို ဆက္ဆံၾကတဲ့ ဆက္ဆံ ေရး ေတြသာ ျဖစ္ေနၾကတယ္။အထူးသျဖင့္ ကိုေရေအး.. သူက နာမည္နဲ႕လိုက္ေအာင္ ေအးေအး ေဆး ေဆးေနတတ္သူ။ တဖက္ သားအေပၚ အလြန္အားနာ တတ္သူ၊ အလုပ္အကိုင္ကလည္း ေက်ာင္းဆရာ။ ဒီေတာ့ သူ႕ပတ္၀န္း က်င္ က လူေတြနဲ႕ အလိုက္ အထိုက္ေျပာေျပာေနရတာ ၾကာ ေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ကုန္ေနၿပီ။
ဒီေန႕ အိပ္ရာကႏိုးတာနဲ႕ ကိုေရေအး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ထားတယ္။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ ဒီေန႕ က သူ႕ အသက္ ၄၀ျပည့္ေမြးေန႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႕ တစ္ရက္ကေတာ့ ဒီတစ္ႏွစ္လံုးရဲ႕ ေရလိုက္ငါး လိုက္ေနခဲ့ရတာေတြကို အၾကြင္းမဲ့အမွန္တရားေတြနဲ႕ ခုႏွိမ္ မယ့္ရက္ျဖစ္ရမယ္။ ဒီအမွန္တရားနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ သူ႕ရဲ႕စမ္းသပ္မွဳကို သူ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာဖူး။ ယုတ္စြအဆံုး သူ႕မိန္းမေတာင္ သူမေျပာဘူး။ ဒါက ဒီေန႕တစ္ရက္ေလး အတြက္ သူနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ေစတသိတ္ ၾကားက သေဘာ တူညီခ်က္ေလးတစ္ခု။
သူ႕မိန္းမက သူ႕ကို မနက္စာျပင္ေကြၽးခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႕ဘဲ သူ႕ရဲ႕စမ္းသပ္မွဳကို မိန္းမျဖစ္သူနဲ႕ ဖြင့္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဇနီးသည္က မနက္စာကိုဆီေျခာက္ေျခာက္နဲ႕ေလွာ္ထားတဲ့ပဲျပဳတ္ေစ့ေလးပါေလယံု ထမင္းေၾကာ္တစ္ပန္းကန္၊ အေပါစား လက္ ဖက္ေျခာက္ ခတ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ ရည္ၾကမ္းမတ္ခြက္နဲ႕အနားပဲ့သစ္သားစားပြဲအိုေလးေပၚမွာ ထံုးစံအတိုင္းျပင္ေပးေလ တယ္။ သူ႕ရဲ႕ တို႕ကနန္းဆိတ္ကနန္းစားေနတာကို ၾကည့္ၿပီး မိန္းမျဖစ္သူက ” စားမေကာင္း ဖူးလား ကိုေရေအး” လို႕ ေမးလာတာကို အရင္ လို ” ရင္နည္းနည္း ျပည့္ ေနလို႕ပါကြာ ” လို႕ ဟန္ေဆာင္ ေျပာမေနေတာ့ဖူး။
” ေအး..မေကာင္းဖူး။ ေန႕တစ္ဓူ၀ ဒီလိုမနက္စာကို စားေနရတာ ေတာ္ေတာ့ကို စိတ္ပ်က္မိ တယ္” လို႕ေျပာခ်ထည့္လိုက္တယ္။ ဇနီးျဖစ္သူမ်က္ႏွာ ကြက္ကနဲပ်က္္သြားတာေတြ႕ေပမယ့္ ဒီေန႕ အတြက္ ေဗြေဆာ္ ဦး အမွန္တရားကိုေျပာခြင့္ရလိုက္လို႕ သူ႕စိတ္ထဲ ဘ၀င္က်သြားမိတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ကိုေရေအး ဇနီးျဖစ္သူကို လ်စ္လ်ဴရွဳလို႕ ေက်ာင္းကို ေရာက္လာ ခဲ့တယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ သူ႕ရင္ထဲက အမွန္တရားကို စမ္းသပ္ခြင့္ ေပးလာခဲ့ သူကေတာ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ဆရာတစ္ဦး။ ဆရာမ်ား နားေနခန္းမွာ သူရွိေနတုန္း ” ဆရာကိုေရေအး.. ခင္ဗ်ားတို႕တစ္လမ္းေက်ာ္က ဦးဘဟန္ႀကီး မေန႕ညကဆံုးတယ္ၾကားတယ္ဗ်။ ေငြေၾကးခက္ခဲသူေတြကို သူတတ္ႏိုင္သ ေလာက ္ပ့ံပိုးကူညီတတ္သူေနာ္။ စိတ္မေကာင္းစရာဗ်ာ ” လို႕ေျပာလာ တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုေရေအး လည္း ” ဘယ္ကသာဗ်ာ.. ဒီလိုလူမ်ဳိးမ်ား မတရားေငြတိုးေခ်းစားေနတာ။ သနားစရာ တစ္ကြက္ မွ မရွိပါဘူး ” လို႕ ပိတ္ ေျပာထဲ့လိုက္တယ္။ ရင္ထဲမွာေတာ္ေတာ့ကို ေနလို႕ ထိုင္လို႕ေကာင္း သြားတယ္။
ကိုေရေအး ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ သမိုင္းဘာသာသင္ၾကားေနခ်ိန္မွာ တတိယ အၾကိမ္စမ္းသပ္ဖို႕ အခြင့္အေရးရခဲ့တယ္။ ေက်ာင္း စာေရးက ကိုေရေအး အတြက္စာတစ္ေစာင္လာေပးတယ္။ စာက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးဆီက။ စာထဲမွာက အိမ္မျပန္ခင္လာေတြ႕ပါ လို႕ေရးထားတယ္။ ကိုေရေအး ရုတ္တ ရက္ေက်ာခ်မ္းသြားမိတယ္။ ပထမပတ္ အစမ္းစာေမးပြဲရဲ႕ အေျဖလႊာေတြ အခုအခ်ိန္ထိ စစ္ေဆးေနတာမျပီးေသးလို႕ ငါ့ကိုေတာ့ ေခၚၿပီး မုန္႕ဟင္းခါး ေကြၽးေတာ့ မယ္ထင္တယ္ လို႕ေတြး လိုက္မိတယ္။ ဘာလို႕လည္း ဆို ေတာ့ ဆရာႀကီးက ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ကဘဲ သူ႕ကိုေခၚၿပီး အေျဖလႊာ ေတြ တစ္ပတ္ အတြင္း အၿပီးစစ္ေဆးဖို႕ ၀မ္နိမ္ေပးထားၿပီးသား။ ေတာ္ေတာ္ဆိုး၀ါးတဲ့ လက္ေရး ေတြနဲ႕ေရးထားတဲ့ အေျဖလႊာအုပ္ တစ္ရာေလာက္ကို ေန႕ေရႊ႕ည ေရႊ႕နဲ႕ စစ္ေနတာ သီတင္းပတ္ အေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ မၿပီးစီးႏိုင္ေသး။ တာ၀န္နဲ႕ ၀တၱရားက ကိုေရေအးေခါင္းေပၚမွာ ဓားနဲ႕မိုး ၿပီးခိုင္းခံထားရသလို ခံစားေန ရေတာ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးရဲ႕ ရံုးခန္းကိုေရာက္ေတာ့ ကိုေရေအးတစ္ေယာက္ အထင္နဲ႕ အျမင္လြဲ သြားၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ “ မဂၤလာပါ “ လို႕ သူႏွဳတ္ ဆက္လိုက္ေတာ့ ဆရာႀကီးက ကိုေရေအးကို အလြန္ရင္းႏွီးေဖာ္ေရြတဲ့ ဟန္နဲ႕ ..
“ ဒီေန႕ ညေန ခင္ဗ်ားအားလား “ လို႕ ေမးလိုက္တယ္။
ကိုေရေအးက “ ဒီေန႕ ကၽြန္ေတာ့ ေမြးေန႕ဆိုေတာ့ ဘုရားသြားမလားလို႕ခင္ဗ်ာ “ လို႕ေျပာ ေတာ့..
“ ဟာ.. ဒါဆို ဘုရားကို ေနာက္ေန႕မွသြားဗ်ာ။ တိုက္တိုက္ဆုိင္ဆိုင္ ဒီေန႕ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေမြးေန႕ ဆိုေတာ့.. ခင္ဗ်ားရဲ႕ေမြးေန႕ပြဲကို က်ဳပ္အိမ္မွာ အဆိုအတီးနဲ႕ ေသခ်ာ က်င္းပေပးမယ္။ ညေနေက်ာင္းဆင္းရင္ က်ဳပ္နဲ႕ အတူ အိမ္ကိုသာ လိုက္ခဲ့ေပေတာ့ “
ဒီေတာ့ ကိုေရေအးလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ “ ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာႀကီး “ လို႕သာ ေျပာလိုက္ ႏိုင္ေတာ့တာေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ .. ညေနအိမ္အျပန္လမ္းမွာ ဆရာႀကီးက…
” က်ဳပ္မွာ အေၾကာင္းထူးရွိတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕ စႏၵယားလက္သံကို ခင္ဗ်ားကို နားေထာင္ေစခ်င္လို႕ ခုလို ခင္ဗ်ားကို ေခၚရတာဘဲ။ ဒီေန႕ေတာ့ က်ဳပ္ စႏၵယားတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုျပတာကို ခင္ဗ်ားက နားေထာင္ၿပီး ေ၀ဖန္ေပးစမ္းပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ေ၀ဖန္ခ်က္က က်ဳပ္ အတြက္ အဖိုးတန္လိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္တယ္။ ခင္ဗ်ားအ့ံၾသသြားမယ္။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ ဒီလိုက်ဳပ္ဆိုတတ္ တီးတတ္ဖို႕ အခ်ိန္ေတြ ေငြေတြျဖဳန္းၿပီး လူမသိသူမသိ က်ိတ္ ေလ့က်င့္ ခဲ့ရတာဗ် “
ကိုေရေအးက ဂီတပါရမီရွိတယ္။ ေက်ာင္းကပြဲေတြ ရပ္ကြက္ပြဲေတြမွာ သူ႕ပဲအားကိုးေနရတာကို ဆရာႀကီးကသိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုေရေအး အတြက္ကေတာ့ သူ၀ါသနာပါတဲ့ ဂီတကသူ႕ရဲ႕ အမွန္တရား အတြက္စမ္းသပ္စရာျဖစ္လာ လိမ့္မယ္လို႕ ဘယ္ထင္မိပါ့မလဲ။
” ခင္ဗ်ား ေျဖလႊာေတြ အမွတ္ဖ်က္ရမွာအတြက္ ပူမေနနဲ႕။ ခင္ဗ်ားကို ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္တစ္ပတ္ တိုးေပးမယ္။ ဒါဆို ႏွစ္ပတ္ ခင္ဗ်ားအခ်ိန္ရသြားၿပီ ဆိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း လံုေလာက္မွာပါ ” လို႕ ရယ္ရယ္ ေမာေမာနဲ႕ ဆရာႀကီးကေျပာေတာ့ ကိုေရေအး ရင္ထဲကအလံုးႀကီးက ဟင္းကနဲ ေလွ်ာ က်သြား ရတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ညေနေက်ာင္းအဆင္းမွာ ဆရာႀကီးအိမ္ကို ကိုေရေအး ေရာက္သြားတယ္။ အိမ္ေရာက္ ေတာ့ မီးခပ္မွိန္မွိန္ထြန္းထားတဲ့ အခန္းတစ္ခုဆီကို ေခၚသြားတယ္။ ဆရာႀကီးအိမ္ကို ကိုေရေအး အခုမွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးတာပါ။ အခန္းထဲမွာ မဲေျပာင္ လက္ေနတဲ့ စႏၵယားအိုတစ္လံုးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဆရာႀကီးက ကိုေရေအးအတြက္ အိမ္ကလူေတြကို စားစရာေသာက္စရာေတြ စီစဥ္ေစၿပီး သူကိုယ္တိုင္ျပာျပာသလဲ ဧည့္ခံေလ တယ္။
တစ္ေအာင့္လဲၾကာေရာ ဆရာႀကီးက ” ကဲ.. ကြၽန္ေတာ္တို႕ စလိုက္ၾကစို႕” လို႕ဆိုၿပီး စႏၵယားခံုု မွာ ေနရာယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့…
” ခင္ဗ်ားကို စႏၵယားလွထြဋ္ရဲ႕ တိမ္တမန္ ဆိုျပမယ္ ။ ေသျခာခံစားနားေထာင္ေနာ္ ”
လက္ေပါက္ၾကမ္းတဲ့ စႏၵယားလက္သံ တေျဖာေျဖာ က ကိုေရေအးနားထဲ ျမင္းဒုန္းဆိုင္းသလို ေျပး၀င္သြားတယ္။ အေတာ တီးလံုး အၿပီး သီခ်င္းသံ စ၀င္ထဲက အံ၀င္ခြင္က်မျဖစ္ လြဲေခ်ာ္ေနတဲ့ ကီးေတြ။ ကိုေရေအးတစ္သက္ ဒီေလာက္ ဆိုး၀ါးတဲ့ လက္သံနဲ႕ ဒီေလာက္ ဘာကီးမွ မ၀င္တဲ့ အသံမ်ဳိး မၾကားဘူးခဲ့။ ခုေတာ့ ေၾကာက္ရြ႕ံစိတ္၊ ရိုေသစိတ္နဲ႕သာ သီခ်င္းကို ေအာင့္အီးနားေထာင္္ ေပးေနရတာ စိတ္ထဲေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကို မသက္မသာ ျဖစ္ေနရၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကို အရွိန္ရေနၿပီ။ နဖူးကစီးက်လာတဲ့ ေခြၽးေတြကို သုတ္ရင္း ေနာက္တစ္ပုဒ္ကိုေတာင္ အစပ်ဳိးေနၿပီ။ ဆရာ ႀကီးဒုတိယ တစ္ပုဒ္အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ ၿပီး ဆိုေနတဲ့ ကိုတင္လွဳိင္ရဲ႕ ” အမုန္းခြန္အား ေပးသနားပါ ” က ကိုေရေအး အႏွစ္ျခိဳက္ဆံုး သီခ်င္း။ သြားပါၿပီ။ သီခ်င္းေတာ့ ပ်က္ဆီး ျခင္း ငါးပါးနဲ႕ ပ်က္စီးပါၿပီ။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ျပာအက္အက္ အသံနဲ႕ အတူ တလြဲ လက္သံေတြက သြပ္ျပားေပၚ ေၾကာင္ ေလွ်ာက္ေန သလ ိုမ်ဳိး။ ကိုေရေအးလည္း ဘာမွေျပာလို႕ မရေတာ့မယ့္အတူတူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ အနားက ေရပုလင္းထဲက ေရကိုသာ ဂြပ္ကနဲ ဂြပ္ကနဲနဲ႕ တစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္ ဆင့္ေသာက္ေန မိေတာ့တယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ သူ႕ရဲလက္သံ ထဲမွာ သူ႕ဟာသူ စ်ာန္၀င္ စီးေျမာ လို႕။ သည္းညည္း ခံၿပီးနား ေထာင္ေနလွ်က္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္က ဘာလို႕ဒီေလာက္ေတာင္ၾကာရတာလည္းလို႕ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ ေပါက္နဲ႕ ကိုေရေအးေတြး ေန မိတယ္။ ကိုေရေအး ေခါင္းေတြ တဆစ္ဆစ္ ထိုးကိုက္လာတယ္။ ေခြၽးသီးေခြၽး ေပါက္ေတြ စိမ့္ထြက္ လာတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ဆရာႀကီးက တတိယ အပုဒ္ကူးမယ္အလုပ္ ကိုေရေအးကိုလွမ္းေမးလိုက္တယ္။
” ဘယ္နွယ့္လည္း.. အဆင္ေျပရဲ႕လား.. ေကာင္းရဲ႕လား က်ဳပ္ရဲ႕ အဆိုအတီး။ ခင္ဗ်ားအျမင္ကို ေျပာပါဦီး ကိုေရေအးရဲ႕ ”
ကိုေရေအးအခက္ေတြ႕သြားတယ္။ ဒီေန႕မွ..။ အမွန္တရားဘဲ ေျပာပါ့မယ္လို႕ သူ႕ရဲ႕ သံမဏိ အဓိ ဌာန္ ခ်မွတ္ထားတဲ့ေန႕မွ။
” နက္ျဖန္မွ ေျပာလို႕မရဘူးလား ဆရာႀကီး ” လို႕ ကိုေရေအးက ခပ္ဆိုင္းဆိုင္း နဲ႕ေစ်းစစ္ လိုက္မိတယ္။
အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ကာမွ ဆရာႀကီးက နဖူးေၾကာရွဳံ႕သြားၿပီး..
” မရဘူး.. ခုခ်က္ျခင္းသိခ်င္တယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသာ ေျပာစမ္းပါ ” လို႕ ဖိအားေပးတယ္။
ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ေၾကာင့္ ကိုေရေအးတုန္ရီလာၿပီး ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးေခြၽးေစးေတြနဲ႕စိမ့္လာေပမယ့္ အမွန္အတိုင္း ေျပာလိုက္ဖို႕ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ လိုက္ မိ္တယ္။
” ဟင့္အင္း.. မေကာင္းဘူး.. လံုး၀ကိုမေကာင္းတာပါ ဆရာႀကီး”
” ဒါဆို က်ဳပ္ဆက္ဆိုေနလည္း အပိုပဲေပါ့ ”
” ဟုတ္ပါတယ္.. လံုး၀ကို ဆက္မဆိုသင့္ေတာ့ပါဘူး”
ကိုေရေအး အဖို႕ မထူးေတာ့။ ဒီထက္ပို ဆိုး၀ါးတဲ့ အေျခအေနလည္း မရွိႏိုင္ေတာ့လို႕ တစ္ခါထဲ အျပတ္ကို ေျပာခ်လိုုက္ေတာ့တယ္။
ဆရာႀကီးက မေမွ်ာ္္လင့္ထားလို႕ထားမသိ။ နဖူးေၾကာေတြ ခံုးထလာတယ္။ ကိုေရေအး ဆရာႀကီး ကို ေတာ္ေတာ္ အားနာ သြားမိ တယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ျပစ္ဒဏ္ကို စီရင္ခ်က္ခ်မွတ္ရတဲ့ တရားသူႀကီးေတြဟာ စိတ္ထိခိုက္ေနလို႕မရဘူး။ တစ္ခ်ိန္ထဲ မွာပဲ ငါဘာလို႕မ်ား ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့့ ေပါ့ေပါ့ မေျပာမိပါလိမ့္လို႕ ေတြးေနမိျပန္ေရာ။ ဆရာႀကီးကို အားနားလွ်က္ကပဲ ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႕အတြက္ သူ႕ရဲ႕ သံမဏိ အဓိဌာန္ကို မခ်ဳိးေဖာက္မိလိုက္တဲ့ အတြက္ ကိုေရေအးတစ္ ေယာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ေတာ့ ေက်နပ္သြားမိတယ္။
အဲ့ဒီည အိမ္အျပန္လမ္း တေလွ်ာက္လံုး ကိုေရေအးစိတ္ဆင္းရဲလာတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကိုေရေအးမိန္းမကလည္း မနက္က ကိစၥအဆာ မေက် ေသးပံုနဲ႕ မ်က္ႏွာ ပုတ္သိုးၿပီး ဆႏၵျပတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႕ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ဆရာႀကီးက ကိုေရေအးကို ဆင့္ေခၚျပန္တယ္။ ရံုးခန္းဘက္ ကို ဦးတည္ေနတဲ့ သူ႕ေျခလွမ္းေတြက ခဲဆြဲထား သလို ေလးလံေနလွ်က္ကပဲ ဆရာႀကီး ေရွ႕ကို သူေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီးက..
” ေအးဗ်ာ.. မေန႕ညက က်ဳပ္အေပၚ အမွန္အတိုင္း ေထာက္ျပေပးတာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ဒီလို ဆိုတီးႏိုင္ဖို႕ က်ဳပ္အခ်ိန္ေတြ ေငြေတြ အေတာ္ရင္း ခဲ့ရတာ။ ခင္ဗ်ား မတိုင္ခင္ ေခၚလာတဲ့သူ မွန္သမွ်က ခင္ဗ်ားလို မဟုတ္ဖူး။ က်ဳပ္ဘာဆိုဆို ဘာတီးတီး ေကာင္းတယ္ခ်ည္းပဲ ေျပာခဲ့ၾက တယ္။ ဒါေပမယ္ သူတို႕စိတ္ထဲ က်ဳပ္ကို ဒီအသက္အရြယ္ႀကီးၾကမွ ထ.. ေၾကာင္ေနတယ္လို႕ ကြယ္ရာမွာ အတင္းစကားဆိုမွာ ေသျခာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကို ေက်းဇူးတင္တယ္ “
ဆရာႀကီးရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ကိုေရေအး သက္ျပင္းေလး က်ိတ္ခ်ယံုရွိေသး..
” ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ ခင္ဗ်ား စာေမးပြဲ အေျဖလႊာေတြေရာ စစ္ၿပီးၿပီလား ”
” ဗ်ာ.. မေန႕ညကဘဲ ဆရာႀကီး ကြၽန္ေတာ့ကို အခ်ိန္ႏွစ္ပတ္ေပးထားတယ္ေလ”
” ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီအေျဖလႊာေတြကို နက္ျဖန္အၿပီး ခင္ဗ်ား စစ္ေပးမွ ျဖစ္ ေတာ့မယ္ “
” ဗ်ာ.. ႏွစ္ရက္ေလာက္ အခ်ိန္ ထပ္ေပးပါ ဆရာႀကီးရယ္”
” မရဘူး.. နက္ျဖန္ အေျဖလႊာ အားလံုး စစ္ၿပီးတာ က်ဳပ္လိုခ်င္တယ္။ ေၾသာ္.. ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားလစာ ႏွစ္တိုးကိစၥ က်ဳပ္ အကန္႕အသတ္ မရွိ ဆိုင္းင့ံထား လိုက္တယ္.. ကဲ ..ခင္ဗ်ား သြားလို႕ရၿပီ”
” ဗ်ာ ”
တဗ်ာဗ်ာနဲ႕ ဗ်ာအၿပီးမွာေတာ့ ကိုေရေအး သက္ျပင္းကို ဟူးကနဲ အလံုးလိုက္ႀကီးကို ခ်လိုက္မိတယ္။ ကိုေရေအး ေသခ်ာ သိလိုက္ ရၿပီ္။ တစ္ရက္စာ အမွန္တရားေၾကာင့္ သူရင္းလိုက္ရတဲ႕ အမွားတစ္ရံ အေၾကာင္းကိုေပါ့။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
ျမေသြးနီ
0 comments:
Post a Comment