အခ်ိန္က မနက္(၈)နာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္။
ေနျခည္ႏုႏုေလးက ျမက္ခင္းေပၚကို ျဖာက်ေနတယ္။ ေက်းငွက္ေလး ေတြကလည္း က်လြိ က်လြိနဲ႕ နံက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာကို ဆိုညည္းလို႕။ တိမ္ျပာ ေတြနဲ႕ အဆုပ္လိုက္ အံုဖြဲ႕ေနတဲ့ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာေတာ့ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းနဲ႕ ပဏာရလွတဲ့ ခ်စ္စဖြယ္ အိမ္ေလးတစ္လံုး ရွိေနတယ္။ ျမက္ခင္းစိမ္း ေလးရဲ႕ အလယ္က ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္က သစ္သားခုံတန္းေလးရဲ႕ ေပၚမွာေတာ့ သားအဖနွစ္ေယာက္ ထိုင္ေနၾကတယ္။
အေဖျဖစ္သူ အဖိုးအိုက အသက္ ၇၅ႏွစ္ခန္႕။ ဘယ္ရီကက္(ပ)ေခၚတဲ့ ဦးထုပ္ေပ်ာ့ေလးကို ေဆာင္း ထားၿပီး သူ႕ရဲ႕လက္ထဲက ခ်ယ္ရီသား တုတ္ ေကာက္ကေတာ့ ျမက္ခင္းကိုေထာက္လွ်က္။ ေငြေရာင္ ေဖြးေဖြးျဖဴေနတဲ့ ဆံစအခ်ဳိ႕က ဦးထုပ္လြတ္တဲ့ ေနရာ ေတြမွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ျပဴထြက္ လို႕။ အဖိုးအိုက မ်က္မွန္ေအာက္က ေ၀သီေနတဲ့ မ်က္၀န္း အစံုနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ ဟိုမွ သည္မွ ၀ဲပ်ံ ေနတဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြကို ေငးၾကည့္လို႕။
သားျဖစ္သူကေတာ့ အသက္(၃၅)ႏွစ္ ၀န္းက်င္ေလာက္ရွိၿပီ။ သူကေတာ့ လက္ထဲက မနက္ခင္း သတင္းစာကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ဖတ္ေနလိုက္ တာ မ်ား အနားက ဖခင္အိုကိုေတာင္ ရွိတယ္လို႕မထင္မွတ္တဲ့ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႕။ အဖိုးအိုရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သားျဖစ္သူနဲ႕ ဒီလို သာယာလွတဲ့ မနက္ခင္းမွာ စကား လက္ဆံု က်ခ်င္ေနမိတာ။ အနည္းဆံုး သားျဖစ္သူက ဖရိုုဖရဲျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕လည္စီးေလး ကို ျပင္၀တ္ေပးေနေစခ်င္မိ္တာ။ အို..ေနာက္ဆံုး သတင္းစာ ေလးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အသံထြက္ ဖတ္ျပေပးမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ သူက ေက်းဇူးတင္ေနမိဦးမွာ..။ ခုေတာ့. ခံုတန္းရွည္ေလး တစ္ခုမွာ အတူတူ ထိုင္ေနရင္း က သားျဖစ္သူက ဟိုး ကမာၻတစ္ဘက္ ျခမ္း ဆီမွာ ေရာက္ေနသလိုမ်ဳိး ခံစားေနရမိတယ္။
တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ အဖိုးအိုရဲ႕ မ်က္၀န္းအစံုက ျခံေထာင့္မွာ ရွိေနတဲ့ ပန္းျခံဳတစ္ခုဆီကို ေရာက္ သြားတယ္။ ပန္းျခံဳ ေလးေပၚမွာ ေတာ့ စာ၀ါ ငွက္ ေလး တစ္ေကာင္က ခုန္ဆြ ခုန္ဆြနဲ႕။ ႏွဳတ္သီး ေလးေတြက အၿငိမ္မေနပဲ ဟိုးထိုး သည္ဆြနဲ႕။ က်လြိ က်လြိ နဲ႕ ေအာ္ျမည္ေနသံေလးက တိုးတိုး ေလးေပမယ့္ စူးစူးရွရွနဲ႕။ ငွက္ကေလးကို စူးစူးစိုက္ စိုက္ ၾကည့္ေနတဲ့ အဖိုးအိုရဲ႕ မ်က္၀န္း မွဳန္မွဳန္ ေလးေတြက ျပံဳးေယာင္သန္းသြားတယ္။ ေနာက္.. အဖိုးအိုရဲ႕ အေရး အေၾကာင္းထေနတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္း ေထာင့္စြန္းေလးက ေကြးေကြး ေလးျပံဳးသြားမိတယ္။ အဖိုးအိုက စာ၀ါငွက္ေလးဆီက အၾကည့္ကို မလႊဲဖယ္ပဲ သားျဖစ္သူကို ေမးလိုက္ေလတယ္။
“ သား.. အဲ့ဒါ ဘာငွက္လို႕ ေခၚသလဲ “
သားျဖစ္သူက ရုတ္တရက္ေမးခြန္းထုတ္လာတဲ့ ဖခင္အို အသံေၾကာင့္ လက္ထဲက ဖတ္လက္စ သတင္းစာကို ေဘးအသာခ်ရင္း အေရွ႕တူရွဴက ငွက္ကေလးကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည့္ၿပီး ေျဖလိုက္ တယ္။
” ဒါ..စာ၀ါငွက္ေလးေလ အေဖရဲ႕..” လို႕ေျပာလိုက္ၿပီး သူ႕အာရံုက သတင္းစာဆီ ျပန္ေရာက္ သြားေလတယ္။
အဖိုးအိုက စာ၀ါငွက္ကေလးကို မ်က္ေျချပတ္ မခံပဲ ဆက္ၾကည့္ေနတယ္။ စာ၀ါငွက္ေလးကလည္း တစ္စက္မွ အၿငိမ္မေန။ ပန္းျခံဳေလးေပၚကေန ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေလးေပၚမွာ ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည္႕ နဲ႕ ခုန္ဆြခုန္ဆြ လုပ္ေနျပန္တယ္။ အဖိုးအိုရဲ႕ မ်က္၀န္းအစံုက စာ၀ါငွက္ေလးကိုၾကည့္ေနရင္း ျပံဳးရိပ္ သန္းလာတယ္။ လက္ထဲက ေတာင္ေ၀ွးနဲ႕ စာ၀ါငွက္ေလးကို ညႊန္ျပရင္း ဒုတိယ အႀကိမ္ သား ျဖစ္သူကို ထပ္မံေမးလိုက္ျပန္တယ္။
“ သား.. အဲ့ဒါ ဘာငွက္လို႕ ေခၚသလဲ “
သားျဖစ္သူလည္း အဖိုးအိုရဲ႕ ဒုတိယံမၼိ ထပ္ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္းေၾကာင့္ အံံ့ၾသသင့္သြားျပန္တယ္။
” ဟင္.. အဲ့ဒါ စာ၀ါငွက္ကေလးေလ။ ခုနေလးတင္ပဲ အေဖ့ကို ကြၽန္ေတာ္ ေျပာျပထားတယ္ေလ”
သား ျဖစ္သူရဲ႕ အေျဖက စိတ္မရွည္မွဳေတြ လႊမ္းေနေပမယ့္ အဖိုးအိုရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ျပံဳးပန္းတို႕ ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံ ဖူးပြင့္ ျပန္တယ္။ သား ျဖစ္သူက မၿပီးေသးတဲ့ သတင္းစာကို ဆက္ဖတ္ ေနျပန္တယ္။ အဖိုးအိုရဲ႕ မ်က္၀န္းအစံုက စာ၀ါငွက္ကေလးရဲ႕ ေနာက္ကို ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္ ေနဆဲ။
ဒီတစ္ခါေတာ့ စာ၀ါငွက္ကေလးက သူတို႕ထိုင္ေနတဲ့ ခုံတန္းနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းက ျမက္ခင္းေလးရဲ႕ အလယ္နားမွာရွိေနတဲ့ အလို အေလွ်ာက္ ေရျဖန္း တဲ့ ပိုက္ေလးေပၚမွာ သြားနားျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရစပ္စပ္ရွိေနတဲ့ ေရအိုင္ေလးထဲမွာ ေတာင္ပံေလးကိုျဖန္႕လို႕ ေဆာ့ကစားေနျပန္တယ္။ အဖိုးအို က မမွတ္မသုန္ ၾကည့္ေနဆဲ ငွက္ကေလးရဲ႕ မိခင္ငွက္မႀကီးလို႕ ထင္ရတဲ့ ေနာက္တစ္ေကာင္က ေရာက္လာျပန္တယ္။ သူတို႕အခ်င္းခ်င္းႏွဳတ္သီးျခင္း တို႕ထိၿပီး က်လြိ က်လြိ နဲ႕ ေအာ္ျမည္ ေနၾကျပန္တာကိုုၾကည့္ ၿပီး အဖိုးအိုရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္း ေထာင့္မွာ အၿပံဳးရိပ္တို႕ တဖန္ ခိုတြယ္လာျပန္တယ္။
အဖိုးအိုက သားျဖစ္သူကို တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ထူးမျခားနားေမးခြန္းကို ထပ္ေမးမိလိုက္ ျပန္ တယ္။
“ သား.. အဲ့ဒါ ဘာငွက္လို႕ ေခၚသလဲ “
ထပ္ခါတလဲလဲ ေမးလာတဲ့ အဖိုးအိုရဲ႕ ေမးခြန္းေၾကာင့္ သားျဖစ္သူက ရုတ္တရက္ေဒါသထြက္ သြားမိတယ္။ စိတ္တိုတိုနဲ႕ ပစ္ခ် လိုက္တဲ့ သတင္းစာ စာရြက္ေတြက ျမက္ခင္းစိမ္းေပၚမွာ ျပန္႕က်ဲ သြားတယ္။ စာ၀ါငွက္သားအမိလည္း လန္႕ၿပီး အေ၀းကို ထပ်ံ သြားေလေတာ့တယ္။ သားျဖစ္သူရဲ႕ ႏွဳတ္က ေဒါသသင့္တဲ့ စကားလံုးေတြ ခုန္ေပါက္ထြက္လာတယ္။
” ဒီေမးခြန္းကိုပဲ ဘာလို႕ ထပ္တလဲလဲ ေမးေနရတာလည္း အေဖ။ ခုပဲေျပာျပထားတဲ့ဟာ။ အေဖ မမွတ္မိလို႕ ေမးတယ္ဆိုရင္လည္း တစ္ခါေျပာထား ရင္ ေသျခာမွတ္ထားမွေပါ့။ သတင္းစာေလး ေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္မဖတ္ရပါလားေနာ္ “
သားျဖစ္သူရဲ႕ တုန္႕ျပန္မွဳေၾကာင့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ အဖိုးအိုရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းမွာ ပထမႏွစ္ႀကိမ္ကလို အျပံဳးေတြ ခိုတြယ္မလာႏိုင္ ေတာ့ပါဘူး။ အဖိုးအိုက တုတ္ေကာက္ကို အားျပဳ ၿပီး ထိုင္ရာကေန ထလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေႏွးေကြးတဲ့ ေျခလွမ္းတစ္ေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ အိမ္ထဲကို တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္း၀င္သြားေတာ့တယ္။ သားျဖစ္သူကေတာ့ ဖခင္အိုရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ျမက္ခင္းေပၚ ျပန္႕က်ဲက် ေနတဲ့ သတင္းစာ ရြက္ေတြကို စုစည္းေကာက္ယူ လိုက္ၿပီးေတာ့ ခံုတန္းလ်ား ေလးေပၚမွာ ျပန္ၿပီး ထိုင္ကာ သတင္းစာကို ဖတ္ေနျပန္တယ္။
တစ္ခဏ အၾကာမွာေတာ့ အဖိုးအိုက အိမ္ထဲကေန သားျဖစ္သူရွိရာ ခံုတန္းလ်ားေလးဆီသို႕ တလွဳပ္လွဳပ္ နဲ႕ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ သူ႕ရဲ႕လက္ ထဲ မွာေတာ့ သားေရဖံုး အညိဳေရာင္နဲ႕ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ ေဟာင္းေလးတစ္အုပ္။
အဖိုးအိုက သားျဖစ္သူရဲ႕ နံေဘးမွာ ေျဖးေႏွးစြာနဲ႕ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ ေနာက္.. ဒိုင္ယာရီစာရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ျခင္း လွန္ေလ်ာ ၾကည့္ေနတယ္။ သားျဖစ္သူက အေဖအိုရဲ႕ ထူးျခားတ့ဲ အျပဳအမူ နဲ႕ လက္ထဲက ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ကို ေငးၾကည့္ေနတယ္။ ဒီလို ၾကည့္ ေနရင္း ေန႕စြဲ တစ္ေန ရာ အေရာက္ မွာေတာ့ အဖိုးက သားျဖစ္သူကို…
” ဖတ္ၾကည့္ ..သား ” လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ သားျဖစ္သူက ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကို လွမ္းယူရင္း အဖိုးအိုရဲ႕ မ်က္္ႏွာကို ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႕ ၾကည့္ လိုက္ေတာ့…
” အသံက်ယ္က်ယ္ထြက္ဖတ္ကြာ ” လို႕ အဖိုးအိုက ေျပာလာျပန္တယ္။
သားျဖစ္သူရဲ႕ စာဖတ္သံက နံနက္ခင္းေလျပည္ထဲမွာ စည္းခ်က္က်က် ထြက္ေပၚလာေနတယ္။
” … ဒီဇင္ဘာ ၂၃ ရက္။ သားေရ ဒီေန႕ဟာ ေဖေဖ့သားေလး ၄ နွစ္ျပည္႕ ေမြးေန႕။ ေဖေဖတို႕ မိသားစု တစ္ေန႕လံုး အျပင္ထြက္ လည္ၾကတယ္ ။ မလည္စဖူး အလည္ထူးလို႔ သားက ေပ်ာ္္ေနရွာ တယ္။ ေန႔လည္စာ စားၿပီးမွာ ေဖေဖတို႔ေတြ ပန္းၿခံတစ္ခုထဲမွာ သြားအနား ယူၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ပန္းၿခံထဲ မွာ ထိုင္ေနၾကတုန္း သားက ၿမက္ခင္းေပၚမွာ …ခုန္ဆြ ….ခုန္ဆြ သြားေနတဲ႔ စာ၀ါငွက္ ေလးေတြကို ေတြ႔ၿပီး အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္ ..”
သားၿဖစ္သူရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ညိဳ႕မွဳိင္းလာတယ္။ အသံထြက္ ဖတ္ျပေနရင္းက တစ္ခဏ ရပ္ၿပီး အဖိုးအိုကုိ လွမ္းၾကည္႔ လိုက္ ေတာ့ ႏွဳတ္ခမ္းေထာင္႔ေကြးေလး ၿပံဳးေယာင္ သမ္းေနတဲ့ ဖခင္အိုႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
” ဆက္ဖတ္ပါဦး သားရယ္ ” လို႔ သားၿဖစ္သူကို ေမးဆတ္ျပရင္း ေၿပာလိုက္တယ္။ သားျဖစ္သူက ဆက္ၿပီးဖတ္ေလတယ္။
“…ေဖေဖ ဒါကို ဘာငွက္လို႔ေခၚလည္းဟင္္ လို႕ သားကေမးလာတယ္။ ဒါက စာ၀ါငွက္ေလးေတြေလ သားရဲ႕ လို႔ ေၿပာလိုက္ေတာ့ သားက တခစ္ခစ္ ရယ္တယ္။ သားက ၿမက္ခင္းေပၚမွာ ေၿပးကစားလိုက္ တေအာင္႔ေနေတာ႔ ေဖေဖ ဒါငွက္ကို ဘာငွက္လို႔ ေခၚ လည္းဟင္လို႔. ထပ္ေမးၿပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေဖေဖ့ သား ကလည္း ေဖေဖ့ကို မေမာမပမ္းေမး၊ ေဖေဖကလည္း မေမာမပမ္းႏုိင္ပဲ ျပန္ေျဖနဲ႕။ ဒီေမးခြန္းနဲ႔ ဒီအေၿဖကိုပဲ ေဖေဖနဲ႕ သား အျပန္အလွန္ ေမးေန၊ ေၿဖေနလိုက္ၾကတာ အႀကိမ္ေတြမ်ားလြန္းလို႔ ေရတြက္လို႔ မမွတ္မိႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ပါပဲကြယ္ ။ သားရဲ႕ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ဒီေမးခြန္းေလး ေတြ ေျဖခြင္႔ ရတာ ေဖေဖ အတြက္ တန္ဖိုး မၿဖတ္ ႏုိင္သလို ဘယ္ေသာအခါမွ မေမ့ေတာ့ပါဘူး သားရယ္…”
ဒီစာေၾကာင္းလဲဆံုးေရာ သားၿဖစ္သူလည္း ဆက္မဖတ္ႏုိင္ရွာေတာ႔ပါဘူး။ အေဖအုိႀကီးကို တင္းတင္း က်တ္က်တ္ ေပြ႕ဖက္ မိရင္း ႏွဳတ္မွလည္း ” အေဖ့ကို သားခ်စ္ပါတယ္ အေဖရယ္ ” … ” အေဖ့ကို သားခ်စ္ပါတယ္ အေဖရယ္ ” လို႕ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း ရွဳိက္ႀကီးတငင္ ငိုေနမိေတာ႔တယ္။ အေဖအို ရဲ႕ အေရတြန္႔လိပ္ေနတဲ႔ လက္တစ္စံုက တသိမ္႔သိမ္႔ ငိုရွဳိက္ ေနတဲ႔သားၿဖစ္သူရဲ႕ ေက်ာကုန္းကို ဖြဖြညင္သာ ပြတ္သပ္ေပးေနတယ္။ အေဖအိုႀကီးရဲ႕ မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာေတာ႔ မ်က္ရည္ၾကည္ေတြနဲ႕ ျပည္႔အိုင္ထြန္းလို႔။
ဒါေပမဲ႔ ႏွဳတ္ခမ္းေထာင္႔ ေကြးေလးကေတာ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမထၳာ စိတ္နဲ႕ ပီပီျပင္ျပင္ၿပံဳး ေနရွာတယ္။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ကြၽန္မတို႕ေတြဟာ မိဘေတြကို ခ်စ္ခင္လွ်က္သားနဲ႕ တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ေျပာမိလိုက္တာေတြ၊ သူတို႕ကို ဂရုမထားဘဲ လ်စ္လ်ဴ ရွဳ လိုက္မိတာေတြ၊ သူတို႕ေတြရဲ႕ ရင္ေတြထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ မ်ားေတာင္ခံစား နာက်င္ ေနလိုက္ မလည္း ဆိုတာ နားလည္ သိတတ္ဖို႕ တကယ့္ကို လိုအပ္ လွပါတယ္ေနာ္။ အိုမင္းမစြမ္းလာတဲ့ မိဘေတြ အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးက သားသမီးေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ယုယမွဳ၊ အၾကင္နာနဲ႕ နားလည္ေပး မွဳေတြပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ မိဘေတြကို သူတို႕ အသက္ေတြ ရွင္သန္ခြင့္ရေနခ်ိန္မွာ တဖန္ျပန္ၿပီး ေႏြးေထြးတဲ့ ေမထၳာေတြ ေပးၾကရ ေအာင္လားရွင္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၆လေလာက္က အစ္မကဲ႔သို႔ခင္မင္ရသူ မမိုးမိုးဆီက ေမးလ္တစ္ေစာင္ရခဲ့ပါတယ္။ မမိုးမိုးက ေမးလ္ေတြပို႔ခဲသူပါ။ ဒါေပမဲ့ သူပို႔ရင္လည္း ထူးျခားတဲ့ ေမးလ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္လို႔ ဂရုတစိုက္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Video Clip ေလးတစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ အလြန္ ဆံုးရွိမွ ငါးမိနစ္ စာေလာက္ေလးပါ။ ရုရွက ဒါရိုက္တာ တစ္ဦီိီး ရိုက္တာလို႕ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္မ အမွတ္ မမွားဘူးဆိုရင္ Titleေလးက The Sparrow လို႕ထင္မိပါတယ္။ တင္ျပပံု၊ ကင္မရာရိုက္ခ်က္ေတြ ေကာင္းလြန္းလို႔၊ သရုပ္ေဆာင္သူ အဖိုးအိုရဲ႕ အမူအရာက ပီပီ ျပင္ျပင္နဲ႕ ရင္ထဲကို ထိလြန္းလို႕ တစ္ထိုင္ထဲ ငါးခါေလာက္ ၾကည့္မိပါတယ္။ ၾကည့္ၿပီး ၿပီးခ်င္းလည္း မမိုးမိုးကို ေက်းဇူး တင္ေၾကာင္း စာခ်က္ခ်င္း ပို႔ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကံဆိုးစြာ ကၽြန္မစက္ထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့ ဒီဖိုင္ေလး ေပ်ာက္သြားခဲ့ ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းက လြဲလို႔ ဇာတ္ကားအမည္ နဲ႕ ဒါရိုက္တာ တစ္ခုမွ မမွတ္မိ ေတာ့ပါဘူး။ အခု မွတ္မိသေလာက္ကို အတတ္ႏိုင္ ဆံုး ျပန္စဥ္းစားၿပီး ပံုေဖာ္ ေရးထားျခင္းပါ။ ဒီ Video Clip ေလးကို ၾကည့္ဖူးသူမ်ား ဒီပို႔(စ္)ေလးဖတ္ၿပီး အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ရင္ ျမေသြးနီရဲ႕ အားနည္း ခ်က္ပါလို႔ ႀကိဳတင္ အယူခံ၀င္ထားပါရေစရွင္။ Video Clipေလးကို မွ်ေ၀ေပးတဲ့ မမိုးမိုး ကိုလည္း ဒီေနရာ ကေန ေက်းဇူးမွတ္တမ္း တင္ခ်င္ပါတယ္ရွင္။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
ျမေသြးနီ
