အရူးလြယ္အိတ္

လြယ္အိတ္ဆိုတာကို မူႀကိဳအရြယ္ ေက်ာင္းစတက္ထဲက စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ရတာပါ။ အဲ့ဒီတုန္းက အခုလို ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြ မေပၚေသးဘူး ေပါ့့။ "က၀" လြယ္အိတ္ေသးေသးနီနီေလးကို အေမက ေပးလြယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တယ္ဟုတ္တဲ့ငါဆို လြယ္အိတ္လြယ္ရတာကို ဂုဏ္ယူေနခဲ့မိ တာ။ ဒီလိုနဲ႕ ျပည္တြင္းျဖစ္ ပိတ္လြယ္အိတ္ေလးေတြကို အထက္တန္းေက်ာင္းေရာက္တဲ့အထိ မျဖစ္မေန လြယ္ခဲ့ရပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေရာက္ျပန္ ေတာ့လည္း  ရုပ္ရွင္ထဲက မမတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေတြ ဒီဇိုင္းပံုတူဖမ္းလို႕ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ႏွစ္အုပ္လက္မွာ အျဖစ္ပိုက္လို႕ လြယ္အိတ္ကို ဆက္လြယ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္၊ အဲ့ဒီအရြယ္မွာေတာ့ ပန္းဖြားလွလွေလးေတြပါတဲ့ ကခ်င္လြယ္အိတ္ေတြ ေခာတ္စားခဲ့တာေပါ့။ ေနာက္.. ေက်ာ္သူ လြယ္အိတ္ဆိုၿပီး ေထာင္လိုက္အစင္းေတြနဲ႕ လြယ္အိတ္ အႀကီးႀကီး ေတြေခာတ္စားလိုက္ေသးတယ္။ ေခာတ္အဆက္ဆက္ ဘယ္လိုပဲေျပာင္းေျပာင္း၊ ျပည္ပက ေက်ာပိုးအိတ္ အေရာင္ေသြးစံု၊ ဒီဇိုင္းစံုေတြ ေပၚလာေပမယ့္  ျပည္တြင္းျဖစ္ လြယ္အိတ္ေတြက မတိမ္ေကာခဲ့ပါဘူး။

ျမေသြးနီလည္း လြယ္အိတ္ေတြကို မက္မက္စက္စက္ လြယ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ လြယ္ရံုတင္မက လြယ္အိတ္ထဲမွာ စံုစီနဖာထည့္ရတာလည္း အလြန္ကို ၀ါသနာပါလွပါတယ္။ ျမေသြးနီငယ္ငယ္ထဲက လြယ္အိတ္ ပြပြႀကီးေတြဆို အေသႀကိဳက္ခဲ့တာေပါ့။ ထည့္ခ်င္သမွ်အကုန္သိမ္းက်ဳံးထည့္ေတာ့တာေလ။ မိန္းကေလးဆိုေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္လာျပန္ေတာ့ လြယ္အိတ္ေနရာမွာ အစားထိုးလို႕ ဆလင္းဘက္လို႕ေခၚၾကတဲ့အိတ္ေတြ လြယ္လာရ ျပန္တယ္။ ျမေသြးနီကေတာ့ လြယ္အိတ္ဆို စလြယ္သိုင္းလြယ္လို႕ရမွ လြယ္အိတ္လို႕ သတ္မွတ္ခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ပုခံုးမွာလြယ္ထားရလည္း လြယ္အိတ္ပဲေပါ့ေနာ္။ အရူးဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေလးပါထပ္ျဖည့္ခ်င္တာကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း အရူးကပံုမွန္အသိစိတ္မရွိေလေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္ရာ စံုနီနဖာကို သူ႕လြယ္အိတ္ေကာက္ထည့္တာ။ ျမေသြးနီကေတာ့ ( တစ္ခါတစ္ခါ လြတ္..လြတ္ သြားတာေလးကလြဲလို႕) ပံုမွန္အသိစိတ္ေလးရွိေပမယ့္ ထင္သမွ်၊ ျမင္သမွ် ဒီအိတ္ႀကီးထဲ ေကာက္ေကာက္ထည့္တတ္သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ ျမေသြးနီလြယ္တဲ့ အိတ္ဆို အျမဲတမ္း ေဖာင္းကားေန၊ နင့္ေနေအာင္ ေလးေနတတ္တာပါ။ အိတ္တစ္လံုးကို ဓာတ္က်မိၿပီဆိုရင္ လည္း ၃..၄..၅လေလာက္ မလဲစတမ္းကို လြယ္ေနေတာ့တာ။ အေရာင္၊ ဒီဇိုင္းဆန္းျပား လြန္းတာ လည္း မႀကိဳက္တတ္ေလေတာ့ ၀ယ္လိုက္သမွ်အိတ္က ညိဳရင္ညိဳ၊ မညိဳရင္မဲဘဲ။ က်န္တဲ့အေရာင္က ခပ္ရွားရွား။ အိတ္ဆိုရင္လည္း  ပံုသ႑ာန္ တိတိက်က် အိတ္မ်ဳိးလံုး၀မွ မႀကိဳက္တတ္။ ေသးေသး ေကြးေကြး မႀကိဳက္။ ႀကီးမွ။ ေပ်ာ့ေပ်ာ့အိအိ အိတ္ေလးေတြမွ ႀကိဳက္တတ္တာ။ ( လက္ေဆာင္ေပးခ်င္သူေတြ ေသခ်ာသိရေလေအာင္ ၾကံဳတုန္းေၾကာ္ျငာ၀င္ထားတာ) :)  ျမေသြးနီမလြယ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ အိတ္ေတြဆို ႀကိဳးျပတ္ရင္ျပတ္၊ မျပတ္ရင္ အတြင္းခ်ဳပ္သားေတြျပဳတ္ရင္ျပဳတ္။ ဒါမွသာအဲ့ဒီအိတ္ကို လြယ္ျခင္းအမွဳက စြန္႕လႊတ္တာ။ မဟုတ္လို႕ကေတာ့ လိမ္ပိန္ၿပီးလြယ္ေန ေတာ့တာ။

အခုလို အစပ်ဳိးေျခဆင္းေနတာ အေကာင္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ျမေသြးနီကိုယ္တိုင္ သမုတ္ထားတဲ့ အရူးလြယ္အိတ္လို႕ေခၚတဲ့ ျမေသြးနီရဲ႕ ေလာေလာလတ္လတ္ ဓာတ္က်ၿပီးလြယ္ေနတဲ့ ဆလင္းဘက္အိတ္ႀကီးအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္မိလို႕ပါ။ ဒီအိတ္ႀကီးကို ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လတုန္းက ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ရခဲ့ေလတာ။ ဘယ္သူေပးတာလည္း ဟင္..ဟင္... လို႕ မေမးနဲ႕။ ေျပာဘူး။ သတ္လိုက္..။ :) အိတ္အသစ္ကလည္း ျမေသြးနီ အႀကိဳက္ ေတာ္ေတာ္ေလးထည့္သိုလုိ႕ရၿပီးေတာ့ အတြင္းအျပင္မွာ အိတ္အေသးေလးေတြ ၅အိတ္ေလာက္ ထပ္ေဆာင္းပါေနေတာ့ ေျပာဖြယ္ရာ မရွိေပါ့။ အသစ္ေလးရယ္လို႕မွ မညွာတာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးကို ဆန္႕သေလာက္ထည့္ေတာ့တာ ။ ဘာရယ္မဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါပီပီ စာေရးဖို႕ ကုန္ၾကမ္းရွာရင္း တစ္ေန႕တစ္ေန႕ တနင့္တပိုးလြယ္လြယ္ေနရတဲ့ ဒီအိတ္ကို မ်က္စိက်မိသြားတယ္။ ဒါနဲ႕ စာဖတ္သူေတြကို ျမေသြးနီအိတ္ထဲမွာ ဘာေတြမ်ားအျမဲ ထည့္သယ္သြားတတ္သလဲဆိုတာ ေျပာျပခ်င္လာမိတယ္။ သည္းညည္းခံၿပီး အတူတူၾကည့္လိုက္ရေအာင္ေနာ္။

ဒီယပ္ေတာင္ေလးက ေခြၽးတစ္ၿပိဳက္ၿပိဳက္က်ေအာင္ အိုက္တတ္လြန္းသူ ကြၽန္မအတြက္မပါမျဖစ္။ သူ႕အရင္တစ္ေခ်ာင္းက ေပ်ာက္သြားလို႕ ဒါေလးကိုေတာ့ မေပ်ာက္ရေလေအာင္ သတိေလးထားေနရတယ္။

ဒါေလးကေတာ့ ပိုက္ဆံထည့္တာ။ အနီးကပ္ဆြဲရိုက္ထားလို႕ႀကီးေနတာ။ ပိုက္ဆံကို မေခါက္ပဲ အလ်ားလိုက္ ထည့္ေလာက္ေအာင္ေလးပဲ ရွည္တယ္။ အထဲမွာေတာ့ ပိုက္ဆံကနည္းနည္း၊ လူအထင္ႀကီးေအာင္ စကၠဴစုတ္္ေတြ ထည့္ထားရတာေပါ့။

Miss Dior ေရေမႊးပုလင္းပိစိေလး..။ သူကလည္း အေရးအေၾကာင္း သံုးရေလေအာင္ ထည့္ထားရတယ္။



ဒီကန္းထရီးအိတ္ေလးကေတာ့ ေသာ့ေပါင္းစံုထည့္တာ။ ရံုးေသာ့၊ အိမ္ေသာ့၊ ရွိသမွ်ေသာ့။



ဒါက Save The Aged အလွဴျဖတ္ပိုင္းေဘာက္ျခာ။ သြားရင္းလာရင္း အဖြဲ႕အတြက္လည္း အလွဴေငြေကာက္ေပးရေသးတယ္ရွင့္။

ဒီစာအုပ္နဲ႕ေဘာပင္ကမပါမျဖစ္။ စပ္စပ္စုစု မွတ္တတ္သူဆိုေတာ့.. ေမ့ကလည္းေမ့တတ္ေတာ့ တစ္ခုခုဆို ေကာက္မွတ္ေပေတာ့တာပဲ။ ေဘာပင္ကေတာ့ ေပ်ာက္လို႕လြန္းလို႕ ေတာ္ရိေရာ္ရိ ေရးေကာင္းရင္ကိုရၿပီ။

သူ႕အသံကိုယ္မၾကား၊ ကိုယ့္အသံကိုယ္ျပန္ၾကားေနရတဲ့ Samsung  ဖုန္းအစုတ္ေလးနဲ႕ ပါရမီျဖည့္ ဘက္ထရီခ်ာခ်ာေလးေပါ့။



အလွျပင္ပစၥည္းက ႏွဳတ္ခမ္းဆိုးေဆးႏွစ္ေခ်ာင္း၊ မက္စ္ကာရာ၊ ကရင္ပတ္ဖ္နဲ႕ ဘီးတစ္ေခ်ာင္းဆို ေတာ္ေတာ္ေလး လွတပတျဖစ္သြားၿပီ။



လိပ္စာကဒ္ဘူးေလးကလည္း ပါဦးမွ။



Fujifilm A850အစုတ္ေလးပါ။ သူ႕ခမ်ာလည္း ရိုက္လြန္းအားၾကီးလို႕ အသက္မနည္းဆက္ေနရရွာတာ။ ရိုက္တာကေတာ့ ဘာရိုက္သလဲမေမးနဲ႕။ ေခြး၂ေကာင္ကိုက္လည္း ရိုက္တာပဲ။ ဓာတ္ႀကိဳးေတြ ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနတာလည္း ရိုက္တာပဲ။ တိမ္ေတြေျပးေနရင္လည္း ရိုက္တာပဲ။ စပြန္စာလုပ္ေပး မယ့္သူမ်ားရွိရင္ " Mya Thway Ni - One Lady Photo Exhibition Show " ဆိုၿပီးေတာင္ လုပ္လိုက္ခ်င္မိေသး။ :P



ဘက္ထရီေျခာက္၄လံုးက ေဆာင္ထားရေသးတယ္။ စ်ာန္၀င္ၿပီး ရိုက္ေနတုန္း ဘက္ထရီကုန္လို႕ ဗ်ာမ်ားခဲ့ဘူးၿပီးၿပီေလ။



ထီးတစ္လက္ကလည္းပါမွ။ အသားေတာ္ႏုႏု ေနခမွာစိုးမိတယ္ေလ.... ခြိ..။



Address Book ေလးေပါ့။ ေခါင္းထဲဘယ္ေတာ့မွ မမွတ္ဘူး။ ဒီထဲမွာပဲ။



သူက " မရွိမျဖစ္စတစ္ခ္ " ။ သူနဲ႕ပဲ ထည့္ႇ၊ သယ္၊ ကဲ့၊ ကူး ေနရတာ။

French Kitty တံဆိပ္ေနကာမ်က္မွန္ေလး။ ဘာ.. အလွအပႀကိဳက္..ဟုတ္လား။ မ်က္လံုးအားနည္းသူရွင့္..။ အလင္းေရာင္စူးစူးေတြ လံုး.......၀မွ မခံႏိုင္လို႕။ ဘုရားစူး.. မွန္တာေျပာရင္ ကြန္နက္ရွင္ ၂၄နာရီ ဆက္တိုက္ေကာင္းရပါေစ့။  :)

ကဲ.. ဖတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ဖတ္ေနလိုက္တာ ပစၥည္းအမယ္ဘယ္ႏွမ်ဳိးဆိုတာေတာင္ မေရမိဘူးမဟုတ္လား။ ထည့္ထားတာ တကယ့္ကို အမ်ားႀကီး ပဲေနာ္္။ ၾကည့္ပါဦး။

ဒီအိတ္ေလးတစ္အိတ္ထဲ ဒီေလာက္ထည့္ထားတာ..။ သူ႕ခမ်ာ သနားစရာ။ တစ္ေန႕က ရံုးအျပန္ ဖုန္းက်န္ခဲ့ၿပီထင္လို႕ အိတ္ထဲမြေနေအာင္ရွာ။ မေတြ႕ေတာ့ လမ္းတစ္၀က္ေရာက္မွ ရံုးကိုျပန္။ ရံုးေရာက္ေတာ့ ဖုန္းက ရံုးမွာလည္း မရွိ။ ဒါနဲ႕ ရံုးဖံုးနဲ႕ျပန္ေခၚၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းသံက ဒီအရူးလြယ္အိတ္ ေခ်ာင္တစ္ေနရာကပဲ ထြက္လာတယ္။ ဒီအိတ္ထဲမွာပဲ ပစၥည္းေတြက သနားစဖြယ္ လမ္းေပ်ာက္ေနရွာတာ။ ဒါေၾကာင့္ ျမေသြးနီက ဒီအိတ္ကို အရူးလြယ္အိတ္လို႕ အမည္ေပးလိုက္တာေပါ့ ။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။