ေဆာင္းဦးရာသီရဲ႕ သာယာလွတဲ႕ မနက္ခင္းေလးမွာ လူေလးေယာက္ဟာ ျမင္းကိုယ္စီနဲ႕ ေတာလမ္းေလး တစ္ေလွ်ာက္စီးလာခဲ႕တယ္။ သူတို႕ အားလံုးဟာ ေရွ႕ေနေတြ ျဖစ္ၾကျပီးေတာ႕ သူတို႕ ဦးတည္သြားေနတာကေတာ႕ ဒီေတာလမ္းေလးေက်ာ္ရင္ ေရာက္ေတာ႕မယ္႕ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ တရားရံုုးတစ္ခုမွာ အမွဳၾကားနာဘို႕ အတြက္ေပါ႕။
မိုးရြာထားလို႕ ေတာလမ္းေလး တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဗြက္ေတြ ရႊံ႕ေတြနဲ႕ စိုစိုစိစိနဲ႕ေပါ႕။ သစ္ရြက္ေလးေတြမွာ စီရရီတြဲလြဲခိုေနတဲ႕ လက္က်န္မိုးေပါက္ေလး ေတြကလည္း သစ္ပင္ေပၚကေန တစ္စက္စက္နဲ႕ က်ေနေတာ႕ ျမက္ပင္ေလးေတြကလည္း စိုစြတ္ေနေတာ႕တာေပါ႕။
ေရွ႕ေနေလးေယာက္လံုးဟာ ရႊံ႕ေတြနဲ႕ ေပက်ံစိုစြတ္ေနတဲ႕ လမ္းက်ဥ္းေလးတစ္ေလွ်ာက္ ေရွ႕ဆင္႕ေနာက္ဆင္႕ ျမင္းကိုယ္စီ စီးနင္းလို႕ေပါ႕။ သူတို႕ အားလံုးဟာ ရယ္ေမာစရာေတြ ရွာၾကံေျပာရင္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ တစ္ေျဖးေျဖး စီးနင္းလိုက္ပါလာၾကတယ္။
သစ္ပင္ေလးေတြ အစီအရီေပါက္ေနတဲ႕ ေတာအုပ္္ေလးတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းလာခ်ိန္မွာေတာ႕ သူတို႕ရဲ႕ ဦးေခါင္းေပၚက ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေတာင္ပံ တစ္ျဖတ္ျဖတ္ ရိုက္ခတ္သံနဲ႕အတူ လမ္းတဖက္ ျမက္ပင္ေတြၾကားက တျခားငွက္ငယ္ေလးေတြရဲ႕ တိုးညွင္းစြာ ညည္းတြားေနသံကို ၾကားလိုက္ရ တယ္။
" က်လိ... က်လိ... က်လိ.. က်လိ "
စီစီညံေနတဲ႕အသံစူးစူးေလး တစ္သံက သစ္ရြက္ေတြ အံု႕ဆိုင္းေနတဲ႕ အပင္ေပၚကေန ေပၚထြက္လာတယ္။
တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ...
က်လိ...က်လိ..က်လိ... ဆိုတဲ႕ သနားစဖြယ္ အသံတိုးတိုးေလးေတြကလည္း စိုစြတ္ေနတဲ႕ ျမက္ပင္ေတြၾကားက ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ေပၚထြက္လာ တယ္။
"ေဟ့..သနားစရာေလးပါလားကြ " ....စပိဒ္ လို႕ အမည္ရတဲ႕ ေရွ႕ဆံုးကေရွ႕ေနက ျမင္းေပၚကေန လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ ဟာဒင္လို႕အမည္ရတဲ႕ ဒုတိယေရွ႕ေနက .." သပိတ္လြယ္ငွက္ေတြ ေနမွာေပါ႕ကြာ ..ၾကည္႕ရတာ မုန္တိုင္းစာမိၿပီး အသိုက္ထဲကေန လႊင္႕ၾကလာပံုရတယ္..ေမြးကာစ အေတာင္မစံုေသးတဲ႕အရြယ္ေတြဆိုေတာ႕ မပ်ံႏိုင္ျဖစ္ေနေတာ႕တာေပါ႕..ၾကည္႕ပါလား အေမငွက္မႀကီးက စိတ္ပူၿပီး ပ်ာယာခတ္ေနတာ.." လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။
အမည္မေဖာ္ျပႏိုင္ေတာ႕တဲ႕ တတိယေရွ႕ေနကေတာ့ " သနားစရာကြာ...ဒီအတိုင္းဆို ျမက္ခင္းစိုစိုထဲမွာ အားလံုးေသကုန္ၾကေတာ႕မွာဘဲ ... " လို႕ေျပာျပန္တယ္။
ဒီအခါ ေရွ႕ေနဟာဒင္က.." ထားလိုက္ပါကြာ.. ငွက္ေတြဘဲဟာ.. အေရးမႀကီးလွပါဘူး.. ဒုကၡရွာမေနပါနဲ႕ေတာ႕.." ..လို႕ ေျပာတယ္။
"ေအးေလ..ဟုတ္သားဘဲ.."..လို႕ ေရွ႕ေန စပိဒ္ကလည္း ေထာက္ခံလိုက္တယ္။
သူတို႕ သံုးေယာက္သား ငွက္အေမႀကီး ပူေဆြးစြာနဲ႕ေယာက္ယက္ခတ္ ေအာ္ျမည္ေနသံကိုေရာ အေတာင္ တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ရိုက္ၿပီး ေအာ္ျမည္ေနတဲ႕ ျမက္ေတာစိုစိုထဲက ငွက္ေပါက္စေလးေတြကိုပါ ေက်ာခိုင္းၿပီး ခရီးဆက္လက္ထြက္ခဲ႕ၾကတယ္.။
သိပ္မၾကာခင္ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာဘဲ သူတို႕၃ေယာက္သားဟာ ခုနကလိုဘဲ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြကို ေျပာလာၾကတယ္။ အခ်ိန္ပိုင္းအတြင္းမွာ ငွက္ကေလးေတြကို သူတို႕ လံုး၀ ေမ႕ေလွ်ာ႕သြားၾကၿပီေပါ႕။
ဒါေပမယ္႕ စတုထၳေျမာက္ ေရွ႕ေန..။ သူကေတာ႕ ျမင္းကိုရုတ္ခ်ည္းတုန္႕ကနဲရပ္လိုက္တယ္။ ျမင္းေပၚက ခ်က္ျခင္းဆိုသလို ဆင္းလာၿပီးေနာက္္ သူ႕ရဲ႕ႀကီးမားတဲ႕ လက္အစံုနဲ႕ ျမက္ခင္းထဲက ငွက္ငယ္ေလးေတြကို တယုတယ ယူငင္လိုက္တယ္။
ငွက္ကေလးေတြက ခုနက ျမက္ခင္းထဲမွာလို ေၾကာက္လန္႕ပံု မျပေတာ႕ပါဘူး။ သူတို႕လံုၿခံဳမွဳရသြားၿပီဆိုတာ သိတဲ႕ပံုနဲ႕ ခ်စ္စဖြယ္ က်လိ..က်လိနဲ႕ တိုးတိုးေလးသာ ေအာ္ျမည္ေနေတာ႕တယ္။
"ငွက္ကေလးတို႕ေရ..စိတ္မပူပါနဲ႕ေတာ႕...။ မင္းတို႕ရဲ႕ အသိုက္ေလးထဲကို..ငါအေရာက္ပို႕ေပးပါ႕မယ္.." ..လို႕ သူက ေျပာလိုက္တယ္။
အဲ႕ဒီေနာက္ သူက ငွက္ကေလးေတြ အသိုက္ရဲ႕ဘယ္ေနရာကမ်ား ျပဳတ္က်လာႏိုင္သလည္းဆိုတာ ရွာေဖြၾကည္႕မိ္တယ္။ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ အသိုက္က လက္လွမ္းမမွီႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျမင္႕လြန္းေနတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္ေလ။ ဒါေပမယ္႕ သူက စိတ္မပ်က္ပါဘူး.။ သူသစ္ပင္ေကာင္း ေကာင္းတက္တတ္တာေပါ႕။ သူကေလးဘ၀တုန္းက သစ္ပင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု တက္ခဲ႕သူေလ။ သူက ငွက္ကေလးေတြ တစ္ေကာင္စီကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ သူတို႕ရဲ႕သစ္ပင္ေပၚက အသိုက္အိမ္ေလးထဲကို အသာအယာ ထည္႕ေပးလိုက္တယ္။ တစ္ၾကိမ္မွာ အေဆာ႕သန္တဲ႕ ငွက္ ကေလးႏွစ္ေကာင္ေၾကာင္႕ သူေရာ ငွက္ကေလးေတြပါ သစ္ပင္ေပၚက ထပ္ျပဳတ္က်ရေသးတယ္..။ ငွက္ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေနတယ္လို႕ သူထင္ေန မိတယ္။ သူလည္း ငွက္ကေလးေတြနဲ႕ အတူေပ်ာ္ရႊင္ ေနမိေတာ႕တယ္။ သူ ျပန္လူးလဲထၿပီး ငွက္ကေလးကို အသိုက္ထဲ ထည္႕ေပးျပန္တယ္။
အေရွ႕က ထြက္သြားႏွင္႕တဲ႕ ေရွ႕ေန သံုးေယာက္ တစ္ေနရာ အေရာက္မွာ သူတို႕ ျမင္းေတြကို အနားေပးကာ ေရေသာက္ေစတယ္။ သူတို႕လည္း အနားယူရင္းေပါ႕။ ဒီေတာ႕မွ စတုထၳေရွ႕ေနဟာ သူတို႕နဲ႕အတူ ပါမလာတာ ေတြ႕ရတယ္။ သူူတို႕သံုးေယာက္လံုး အ့ံၾသသြားတယ္။ ဒီလူဘယ္မွာ က်န္ခဲ႕ပါလိမ္႔ေပါ႕။
အဲ႕ဒီမွာ ေရွ႕ေန စပိဒ္ ကေျပာတယ္.." ခင္ဗ်ားတို႕ ငွက္ေတြကို မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား ။ ေသျခာတာကေတာ႕ ဒီလူေတာ႕ အဲ႕ဒီငွက္ေတြကို ကူညီဘို႕က်န္ခဲ႕ပံုဘဲ..."
မိနစ္အနည္းငယ္ အၾကာမွာေတာ႕ စတုထၳေရွ႕ေနဟာ သူတို႕ဆီကို မွီလာတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ရူးဖိနပ္အစံုမွာလည္း ရႊ႕ံေတြေပလူးလို႕ေပါ႕။ ဆူးျခံဳပင္က ဆူးေတြကလည္း သူ႕ ကုတ္အိက်ီ ၤမွာညိတြယ္လို႕။ "ေဟး..ခင္ဗ်ားဘယ္မွာက်န္ခဲ႕တာလည္း"..လို႕ ေရွ႕ေနဟာဒင္က သူ႕ကိုေမးလိုက္တယ္။
" ကြၽန္ေတာ္ ငွက္ငယ္ေလးေတြကို သူတို႕ရဲ႕မိခင္ဆီ အေရာက္ပို႕ေပးေနလို႕ပါခင္ဗ်ာ.." လို႕ စတုထၳေရွ႕ေနက ၿပံဳးရႊင္စြာေျပာတယ္။
"ေကာင္းပါ႕ဗ်ာ..ဒါေၾကာင္႕က်ဳပ္တို႕အားလံုး အၿမဲေတြးေနမိတယ္..ခင္ဗ်ားဟာ ဘာလို႕စံျပပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသလဲ ဆိုတာကို.. ။ ခုေတာ႕ သိပါၿပီ..."..လို႕ ေရွ႕ေန စပိဒ္က..ခနဲ႕တဲ႕တဲ႕ေျပာတယ္။
အဲ႕ဒီေနာက္ သူတို႕ သံုးေယာက္သား အူလွဳိက္သဲလွဳိက္ ရယ္ေမာၾကတယ္။ ဒီလူ ေတာ္ေတာ္မိုက္မဲတာဘဲ.. ဘာမွမဟုတ္တဲ႕ ဒီငွက္ကေလးေတြ အတြက္ သူလို လူသန္သန္မာမာႀကီးက ခုလိုမ်ဳိး ဒုကၡၡခံခဲ႕ရတယ္လို႕။
အဲ႕ဒီအခါမွာ စတုထၳေရွ႕ေနက ခုလိုေျပာလိုက္တယ္..
"အစ္ကိုတို႕ ခင္ဗ်ား.. ဒီီသနားစဖြယ္ သပိတ္လြယ္ငွက္ငယ္ေလးေတြကို မကူညီဘဲထားခဲ႕ရလို႕ .သူတို႕သာ ဒီျမက္ပင္စိုစိုေတြၾကားထဲမွာ ေသဆံုး သြားခဲ႕ၾကမယ္ဆိုရင္.. ကြၽန္ေတာ္ေတာ႕ဘယ္လိုမွ အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူးခင္ဗ်ာ"
အဲ႕ဒီ သပိတ္လြယ္ငွက္ကေလးေတြကို ၾကင္နာစြာနဲ႕ ကယ္တင္ခဲ႕တဲ႕ စတုထၳေျမာက္ေရွ႕ေနက သိပ္မၾကာခင္ကာလမွာဘဲ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ အလြန္ေၾကာ္ၾကားတဲ႕ေရွ႕ေနတစ္ဦး ျဖစ္ယံုသာမကဘဲ ေအာင္ျမင္တဲ႕အမတ္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္လာခဲ႕ပါတယ္။ အဲ႕ဒီေနာက္ သူဟာ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ သမၼတ အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ခံခဲ႕ရတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ သမိုင္းမွာေတာ႕ သူဟာ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားတဲ႕ သမၼတတစ္ဦးအျဖစ္ ရပ္တည္ ခြင္႕ရခဲ႕ပါတယ္။ သူူကေတာ႕ " သမၼတ ေအဗရာဟမ္လင္ကြန္း " ပါဘဲ။
သူဟာ မသမာသူေတြရဲ႕ လုပ္ၾကံမွဳနဲ႕ ေသဆံုးခဲ႕ရတဲ႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕သမၼတျဖစ္ခဲ႕သူတစ္ဦးပါ။ အထက္ေဖာ္ျပပါ အေၾကာင္းအရာေလးက
ဘာမွ မဟုတ္ လွေပမယ္႕သမၼတတစ္ေယာက္ျဖစ္လာမယ္႕ သူ႕ရဲ႕ဘ၀လမ္းေၾကာင္းမွာ အခုအခါမွာေတာ႕ အေရးပါတဲ႕မွတ္တိုင္ေသးေသးေလး တစ္ခုအျဖစ္ က်န္ခဲ႕တာ အေသအျခာပါဘဲ။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
James Baldwin ရဲ႕SAVING THE BIRDS ကိုခံစားပါသည္။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~မွတ္ခ်က္ ။ 17 December 2009 မွ ပို႕စ္အေဟာင္းေလးအား ျပန္လည္သိမ္းဆည္းျခင္း။ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစရွင္။ျမေသြးနီ
