ေခါင္းညိတ္ၾကသူမ်ား

ေခါင္းညိတ္၊ ေခါင္းခါဆိုတာ ငယ္စဥ္ ခ်ဳိမိုင္မိုင္စလုပ္တတ္တဲ့ ႏို႕နံ႕မစင္ေသးတဲ့ကေလး ဘ၀ထဲက တတ္ခဲ့ၾကတာမ်ဳိးပါ။ စစခ်င္း ကေလးဘ၀မွာတုန္း ကေတာ့ ေခါင္းေတြညိတ္တာကို ဟုတ္တယ္၊ မွန္တယ္၊ သိတယ္။ ေခါင္းခါတာက မဟုတ္ဘူး၊ မမွန္ဘူး၊ မသိဘူးရယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္မွန္း သိလို႕ ျပဳမူခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ သဘာ၀ကေပးတဲ့ အလိုအေလွ်ာက္တုန္႕ျပန္တတ္တဲ့ သေဘာအရ မိမိစိတ္သ႑ာန္မွာ ထင္ဟပ္လာတဲ့အတိုင္း ေခါင္းညိတ္၊ ေခါင္းခါ ျပဳမူမိလိုက္မိတာပါ။ အဲ့ဒီအရြယ္တုန္းက ေခါင္းညိတ္ေခါင္းခါျခင္းေတြက အျပစ္ကင္းစင္ခဲ့တယ္။ ဘာပေရာဂမွ ပူးကပ္တြယ္ၿငိ ေနျခင္း မရွိခဲ့ဘူး။

အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ထဲမွန္တယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ သိတယ္ဆိုတာကိုျပဖို႕ ေခါင္းညိတ္ရမွန္း သိလာတယ္။ ဂါရ၀တရားအရျဖစ္ေစ၊ ေလးစားမိလို႕ပဲျဖစ္ေစ ဦးေခါင္းကိုညိတ္ယံုသာမက ကိုယ္ကိုကိုင္း၊ ခါးကိုုညြတ္လို႕ေတာင္ ညိတ္မိတတ္လာတယ္။ ေခါင္းညိတ္ရတယ္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပမွဳတစ္ခုခုရွိလာရင္ ဦးေခါင္းကို ညိတ္မိလာတတ္တာမ်ဳိးလို႕ သိလာရျပန္ေရာ။ ဒီလိုနဲ႕ ေခါင္းေတြ ညိတ္ေနရင္းကေန ေခါင္းညိတ္ေနရတာကို တခ်ဳိ႕ေတြက ႏွစ္ၿခိဳက္လာၾကတယ္။ သေဘာက်လာၾကတယ္။ ဦးေခါင္းေတြကိုပဲဲ တြင္တြင္ညိတ္ေနခ်င္လာမိတယ္။ အဲ့ဒီကေန ေခါင္းညိတ္ရတဲ့ အရသာကို စြဲမွန္းမသိစြဲလာၾကတယ္။

အသက္အရြယ္အရ ဒီထက္ပိုမို ရင့္က်က္လာရျပန္ေတာ့လည္း ေခါင္းညိတ္သူအမ်ားအျပား ကိုယ့္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ေတြ႕သိလာရျပန္တယ္။ မိမိရဲ႕လုပ္ရပ္အေပၚမွာ ယံုၾကည္မွဳေတြ အျပည့္နဲ႕၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခားသူတစ္ဦးဦးရဲ႕ လုပ္ရပ္အတြက္ မွန္ကန္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပဖို႕ ညိတ္ခဲ့တဲ့ ဦးေခါင္းေတြကို ေလးစားစိတ္နဲ႕ေတြ႕ခဲ့ရဘူးတယ္။ အလားတူ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ ျမဴတစ္မွဳန္မွ်ေသာ္မရွိပဲ အမ်ားေယာင္လို႕ လိုက္ေယာင္၊ အေမာင္ေတာင္မွန္း ေျမာက္မွန္း မသိပဲ တဆတ္ဆတ္ညိတ္ကာ အသံုးေတာ္ခံေနရတဲ့ ဦးေခါင္းေတြကိုလည္း ေအာ့ႏွလံုးနာစြာနဲ႕ ေတြ႕ျမင္ေနရတတ္ျပန္တယ္။

ဆင္ျခင္ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ ကိုယ္စီပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေနၾကလွ်က္နဲ႕ မွားတာ၊ မွန္တာ၊ ေကာင္းတာ၊ ဆိုးတာ၊ ဟုတ္၏၊ မဟုတ္၏ မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႕ ျမင္ေနၾကလွ်က္နဲ႕ ညိတ္ေနလိုက္ၾကတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ...။ ဦးေခါင္းေတြ..။ အနည္းဆံုးေတာ့ မဟုတ္တာ..၊ မမွန္တာ သိေနလွ်က္နဲ႕  ေရလိုက္ငါးလိုက္နဲ႕ တဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနတဲ့ ဦးေခါင္းေတြထက္ မိမိယံုၾကည္ခ်က္ကို ေသြဖီၿပီး  အခြင့္အေရးရတာေတာင္ လြယ္လြယ္နဲ႕ မညိတ္မိေစဘဲ ဇက္ကိုခိုင္ခိုင္ထားလို႕ ေထာင္မတ္ေနတဲ့ ဦးေခါင္းပိုင္ရွင္ေတြက ပိုၿပီး ေလးစားစရာ မေကာင္းေနဘူးလား။ အင္း... ဒီလို ဦးေခါင္းမ်ဳိးကလည္း ရွိေတာ့ရွိတယ္၊ ရွားတယ္ဆိုတဲ့အမ်ဳိးပါဘဲ။

ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေဖာေဖာသီသီေတြ႕ျမင္ေနရတာေတာ့ တစ္ေယာက္က ဦးေဆာင္လို႕ ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္တာနဲ႕ ယိမ္းကသလို တစ္ၿပိဳင္ထဲေနာက္ကေန လိုက္ညိတ္လိုက္ၾကတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ။ က်ီးအာသီးလို အႏွစ္မဲ့၊ အသိမဲ့ဦးေခါင္းခြံေတြ..။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ျဖဴမွန္း၊ မဲမွန္းမသိ ေခါင္းေတြ တြင္တြင္ညိတ္လွ်က္က သူမ်ားေနာက္ကေန ခံယူခ်က္မဲ့ ပုဆိုးစဒရြတ္တိုက္ဆြဲလိုက္ေနၾကတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳလို ဦးေခါင္းပိုင္ရွင္ေတြၾကားမွာ ေနေနရေတာ့၊ သူတို႕ကို ႏွေျမာစြာ.. စိတ္ပ်က္စြာ.. သနားစြာ ရွိရက္က တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ္ကိိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရာေယာင္လို႕ ေခါင္းမ်ားညိတ္ မိလိုက္ေလသလား..လို႕ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္မိရတယ္။

ပုတ္သင္ညိဳဆိုတာ တြားသြားသတၳ၀ါေတြထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္တတ္တဲ့ သတၳ၀ါပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကမသိေတာ့  "ပုတ္သင္ညိဳ အပ်ဳိလိုခ်င္ေခါင္းညိတ္ " ဆို ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္ေအာ္လို႕ပဲ သူတို႕ေခါင္းညိတ္တယ္ထင္ေနမိတာ။ ဘယ္ကသာ သူတို႕ရဲ႕ သဘာ၀ကိုက ေခါင္းညိတ္တတ္တဲ့အမ်ဳိး။ သူတို႕ေရာက္တဲ့ေနရာကိုလိုက္ၿပီး အဲ့ဒီေနရာက အေသြးအေရာင္အတိုင္း လိုက္ေျပာင္းႏိုင္ၾကေသးတယ္။  ငါးရာ့ငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္ထဲမွာ ဆြဲျပားအဆြဲခံလိုက္ရလို႕ မာန္တက္ ဘ၀ေမ့သြားတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳကို မွတ္မိၾကဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ပုတ္သင္ညိဳေတြဟာ အခ်င္းခ်င္းလည္း စိန္ေခၚတိုက္ပြဲေတြ ၀င္ေလ့ရွိၾကတဲ့ သတၳ၀ါေတြပါ။ တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ မ်က္လံုးခ်င္း အလြတ္မေပး ေစ့ေစ့ၾကည့္ ေနတတ္ပါတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းက ဦးတဲ့အေကာင္က ဇတ္ကနဲ႕ ေနာက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ လည္ပင္းကို ခဲလိုက္ပါတယ္။ သူတို႕က အဲ့လိုသာ အခ်င္းခ်င္း ရန္ေဆာင္ကိုက္ခဲၾကတာ။ တကယ့္တကယ္တမ္းက လည္ပင္းကို ေပါက္ျပဲသြားေအာင္ မကိုက္ၾကပါဘူး။ ကိုက္ခဲလိုက္တဲ့အေကာင္က တစ္မိနစ္ေလာက္ ကိုက္ခဲထားၿပီးရင္္ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီလို လႊတ္ေပးလိုက္တာနဲ႕ ေနာက္တစ္ေကာင္က အလွည့္က် ျပန္ကိုက္ျပန္ေရာ။ အ့ံၾသစရာက ကိုက္ခံေနရခ်ိန္မွာ အေၾကာက္အကန္ အျပန္အလွန္မကိုက္ၾကပဲ  ၿငိမ္သက္စြာနဲ႕ သည္းခံေနၾကတယ္။ သူတို႕အရွဳံးေပးေတာ့မယ္ဆို သူတို႕ရဲ႕ မူလ ခႏၶာကိုယ္ အေရာင္စိမ္းေနရာကေန သူတို႕နားေနတဲ့ေနရာရဲ႕အေရာင္၊ ဥပမာ- သစ္ပင္ေပၚနားေနရင္ သစ္ပင္အေရာင္ကို သဘာ၀က ေျပာင္းေပးလိုက္တယ္။ ဒီလိုေျပာင္းသြားတာနဲ႕ အရွဳံးေပးလိုက္ၿပီ ဆိုတာ အခ်င္းခ်င္းသိၾကၿပီး လႊတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္တဲ့။ ပုတ္သင္ညိဳေတြက ေခါင္းညိတ္တတ္၊ အေရာင္ေျပာင္းလဲတတ္ယံုမွ်မကပဲ အ့ံၾသဖြယ္ေကာင္းေအာင္ အခ်င္းခ်င္း စာနာစိတ္ရွိေနၾကျပန္ေရာ..။

ဦးေခါင္းေတြ တဆတ္ဆတ္ညိတ္တတ္ၾကၿပီး အေရာင္ေျပာင္းလြယ္သူူမ်ားကုိေတြ႕ေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳေတြနဲ႕ ႏွဳိင္းယွဥ္စဥ္းစားမိၿပီး အခုလို ေတြးမိျပန္တယ္။ ကြၽန္မတို႕တေတြ ဦးေခါင္းကို စံနစ္တက် ညိတ္တတ္ဖို႕ေတာ့ လိုလိမ့္မယ္ထင္တယ္ေနာ္... လို႕။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။