Tuesday, November 23, 2010
စည္း
မ်က္၀န္းနက္က
လက္ကနဲအၾကည့္
ကြၽန္မသိလိုက္သည္..၊
ႏွဳတ္ခမ္းပါးမွ
တီးတိုးစကား
ကြၽန္မၾကားလိုက္သည္..။
ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျပာ
ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ၾကည့္
ကြၽန္မမွတ္မိသည္..။
လက္ကနဲ႕အၾကည့္
မသိသေယာင္ ကြၽန္မဟန္ေဆာင္သည္..။
တီးတိုးစကား
မၾကားသေယာင္ ကြၽန္မဟန္ေဆာင္သည္..။
အိေျႏၵေစာင့္စည္းမွဳ
မာနနဲ႕သိကၡာ
အစဥ္အလာအတိုင္း
ဆက္လက္ထိမ္းထား
ကြၽန္မ…
မိန္းမသားျဖစ္ပါသည္…။ ။
Saturday, November 20, 2010
တယူသန္နဲ႕ေမာက္မာ
< တစ္ေန႕ ကြၽန္မစာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္တန္းဘက္ေတြ ေလွ်ာက္ေမႊရင္း Chinese Literature 1979ဆိုတဲ႕ စာမ်က္ႏွာ၁၂၃ မ်က္ႏွာပါတဲ႕ စာအုပ္အေဟာင္းေလး တစ္အုပ္ကို ရခဲ႕တယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ တရုပ္ျပည္ရဲ႕ ထင္ရွားတဲ႕ယဥ္ေက်းမွဳ၊ အႏုပညာ၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာ၊ ပံုျပင္၊ ဒ႑ာရီနဲ႕ ၀တၳဳတိုေတြ ပါ၀င္ေနတယ္။ အဲ႕ဒီအထဲက ကြၽန္မဘေလာ့ဂ္နဲ႕ သင့္ေတာ္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေလး၃ပုဒ္ကို Fabelsဆိုတဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကေန ရလိုက္တယ္။ အခု ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ပို႕စ္ကေတာ့ အဲ႕ဒီ၃ပုဒ္ထဲက ပထမဦးဆံုးတစ္ပုဒ္ပါဘဲ။ က်န္၂ပုဒ္ကိုလည္း အလ်ဥ္းသင့္သလို တင္ေပးသြားပါမယ္ >
တခါတုန္းက တယူသန္နဲ႕ေမာက္မာတို႕ ကမာၻႀကီးေပၚမွာအတူရွိေနၾကတယ္။ အတူရွိတယ္လို႕ ေျပာရတာက သူတို႕၂ေယာက္ဟာ ခႏၶာကိုယ္တစ္ကိုယ္ထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္ပါ၀င္ တည္ရွိေနလို႕ပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့လိုရွိေနတာကိုုေတာ့ သူတို႕၂ေယာက္က လံုး၀မသိၾကပါဘူး.။ သူတို႕၂ေယာက္က အခုလို ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုထဲမွာအတူရွိေနၾကေပမယ္႕ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ေတာ့ သီးသန္႕စီ တည္ရွိေနတယ္လို႕ ထင္ေနၾကတာပါ။
တစ္ေန႕မွာ တယူသန္နဲ႕ ေမာက္မာဟာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၀င္တိုက္မိလိုက္လ႔ို တအံ့တၾသျဖစ္သြားၾကတယ္ ( အမွန္က သူတို႕ကသာ ၀င္တိုက္မိတယ္ထင္တာေနာ္။ တကယ္ေတာ႕ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုထဲမွာ)။ အဲဒီ့လို ၀င္သာ၀င္တိုက္မိၾကတာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္မျမင္မေတြ႕ႏိုင္ၾကဘူး။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ တယူသန္မွာ မ်က္လံုးဆိုလို႕ လံုး၀မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမာက္မာမွာေတာ့ ဦးေခါင္းထိပ္တည့္တည့္မွာ မ်က္လံုးတစ္လံုး ရွိေနတယ္။
ေမာက္မာက ေျပာတယ္။ “ မင္းဘာေၾကာင္္ ငါ့ကို အေလာသံုးဆယ္နဲ႕ ၀င္တိုက္ရတာလည္း.. မင္းမွာ မ်က္စိမပါဘူးလားကြ.. ေတာ္ေတာ္ ရိုင္းတဲ႕ေကာင္္ ”.. လို႕ေဒါႀကီးေမာႀကီးနဲ႕ ေျပာလိုက္တယ္။
အဲ့ဒီေတာ့ တယူသန္က “ မပါပါဘူးဗ်ာ..မ်က္လံုးဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိပါဘူး”..လို႕ ေခါင္းကို ခါရမ္းၿပီးေျပာလိုက္တယ္။
ဒီေတာ့ ေမာက္မာက ႏွာေခါင္းကိုရွဳ႔ံ႕လက္ၿပီးု.. “အလို..မင္းမွာမ်က္စိမရွိဘူး.. ဟုတ္လား?.. ဒါဆိုမင္း ေကာင္းကင္ၾကီးကို ဘယ္ၾကည္႕လို႕ရမလဲ.. ေကာင္းကင္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ မင္းသိမယ္႕ပံုမရပါဘူး..ငါကေတာ့ ငါ႕ရဲ႕တစ္ခုထဲေသာ မ်က္လံုးနဲ႕ ေကာင္းကင္ကို ျမင္ႏိုင္တယ္ ကြ..။ ဒီစၾကၤာ၀႒ာႀကီးမွာ ငါ႕လို ေကာင္းကင္ကို ျမင္ႏိုင္တဲ႕သူရွိမွာ မဟုတ္ဘူးကြ.. ငါဘာကိုဆိုလိုလည္း.. မင္းသိရဲ႕လား ”..လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။
တယူသန္ကေတာ့ “ မသိပါဘူးဗ်ာ.. သိလည္းမသိခ်င္ပါဘူး”..လို႕ ေခါင္းကိုခါရမ္းၿပီး ေျပာျပန္္တယ္။
ဒီေတာ့ ေမာက္မာက “ ငါသာလွ်င္ ဒီစၾကၤာ၀ဌာၾကီးမွာ အရွင္သခင္ကြ..ငါလိုလူ ငါတစ္ေယာက္ထဲရွိတယ္ကြ”လို႕ ေျပာျပန္ ေရာ။
တယူသန္ကေတာ့ထံုးစံအတိုင္း ေခါင္းကိုတြင္တြင္ခါလို႕ “ ငါသိတာက.. စားမယ္.. အိပ္မယ္.. ငိုစရာရွိငိုမယ္..ဒါဘဲ.. မင္းရွိတာလည္း ငါအတြက္ ဘာမွမထူးျခားဘူး” လို႕ ေျပာတယ္။
ဒီေတာ့ ေမာက္မာက ႏွာေခါင္းရွဳံ႕လိုက္ၿပီး “ ဟင္း.. ဒီေကာင္ ဘယ္လိုလူစားမ်ဳိးပါလိမ့္ ” ဆိုရွဳံ႕ခ်လိုက္တယ္။
ဒီေတာ့ တယူသန္က “ ဟုတ္တယ္.. ဘုရားက ဖန္တီးေပးထားသေလာက္ပဲ ငါယူထားတယ္.. ငါဘ၀ကို ငါေက်နပ္တယ္ ” လို႕ေျပာလိုက္ေရာ ေမာက္မာက တယူသန္ကို “ ငႏံု.. ငႏံု.. မင္းဟာ ငႏံုဘဲ ” ဆိုၿပီး ေျမျပင္ကို စိတ္တိုတိုနဲ႕ ဆြဲလဲဲပစ္လိုက္ တယ္။
ဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ႏွစ္ဦး လံုးေထြးသတ္ပုတ္ေနၾကပါေရာ။ အေတာ္ၾကာေအာင္သူတို႕ နပန္းလံုးၾကတယ္။ ဘယ္သူ႕ ဘယ္သူမွမႏိုင္ပါဘူး။ နပန္းလံုးလို႕ အားလည္းအားရသြားေရာ ေမာက္မာက စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး “ အင္း.. ငါက.. ငါနဲ႕ ေကာင္းကင္ႀကီးရယ္သာ ဒီစၾကၤာ၀႒ာၾကီးထဲမွာ ရွိတယ္ထင္ေနတာ.. ခုေတာ့ ဒီငႏံုုတစ္ေကာင္ပါရွိေနတာ ငါလက္ခံ ရေတာ့မွာေပါ့” ဆိုၿပီး တယူသန္ကို အသိအမွတ္ ျပဳလိုက္ရေတာ့တယ္။
အဲ႕ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး တယူသန္နဲ႕ေမာက္မာကို အျမဲအတူ ယွဥ္တြဲေတြ႕ေနရေတာ့တယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ ခြဲခြာလို႕ မရေအာင္ ဘယ္သြားသြား ဘယ္လာလာ အတူတူ ျဖစ္ေနၾကေတာ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္ တစ္ယူသန္စိတ္ရွိလာရင္ ေမာက္မာလာတာနဲ႕အမွ် ေမာက္မာလာရင္လည္း လူေတြဟာ ငါဘဲမွန္တယ္.. ငါ…ဆိုတဲ့ တစ္ယူသန္စိတ္ေတြ ရွိလာတတ္ၾကတာပါ။ ဒီစိတ္ႏွစ္ခုဟာ ခြဲျခားလို႕ကို မရေတာ့ပါဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~~@@~~~~~~~~~~~~~~~~
ျမေသြးနီ ဒီရက္ပိုင္း အလုပ္ေတြေတာ္ေတာ့ကိုမွ မ်ားေနရပါတယ္။ အလုပ္မွာ အေျပာင္းအလဲ ႀကီးႀကီးမားမားေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေနရေတာ့ စိတ္ေတြလည္း ရွဳပ္ေထြးေနရၿပီး စာေရးဖို႕ ဘယ္လိုမွ အာရံု၀င္စားလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ တဖက္မွာလည္း Gtalk သာသံုးလို႕ရတယ္.. ဘယ္ Web Link မွ ၀င္လို႕မရျပန္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ အၾကံကုန္ ဂဠဳန္ဆားခ်က္ဆိုသလို ျမေသြးနီရဲ႕ ပို႕စ္အေဟာင္းေလး တစ္ပုဒ္ေတာ့ စိတ္အဆာေျပေအာင္ ျပန္တင္ခ်င္လာမိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ခ်စ္ခင္ရပါတဲ့ ေခ်ာ ကို အကူညီေတာင္းလို႕ ဒီပို႕စ္ေလးကို ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾက ပါေစရွင္..။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
Monday, November 15, 2010
Friday, November 12, 2010
ကဗ်ာသည္မ၏သက္ျပင္း
( ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမွာ ပထမဦးဆံုးေဖာ္ျပခြင့္ရခဲ့တဲ့ ၁၉ႏွစ္သမီးတုန္းက လက္ရာေလးပါ..။)
Saturday, November 6, 2010
Friday, November 5, 2010
သမီးရဲ႕မ်က္လံုးေလး
အဆံုးရဲ႕အစ။
" အေဖ ..... "
" အေမ..ေရ....."
" အမယ္ေလး.... လုပ္ပါဦး..... လုပ္ပါဦး .....ဒါ... သမီး မဟုတ္ဘူး....သမီး မဟုတ္ဘူး... "
......................@@@ ......................
ျဖစ္စဥ္ (၁)
ကြၽန္ေတာ့္္မွာ သမီးေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သမီးက သိပ္လိမ္မာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ လင္မယား အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ သားသမီးမရဘူး။ မိန္းမကလည္း က်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းလွသူ ဆိုေတာ့ ဘုရားေပးတဲ့အခ်ိန္ ရမွသာ ယူေတာ့မယ္ဆို ေနလာခဲ့တာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ လင္မယား အိမ္ေထာင္သက္ ၁၀ႏွစ္၊ အသက္ (၃၅) ႏွစ္က်မွ သမီးကိုရခဲ့တယ္။ လင္နဲ႕မယား ႏွစ္ကိုယ္ထဲတုန္းက ကြၽန္ေတာ့္ ရံုးစာေရး လစာေလးနဲ႕ ရေအာင္ ခ်ဳိးျခံေခြၽတာ စားေသာက္ခဲ့တယ္။ မိန္းမကို ေရႊေငြတြဲလဲြမဆင္ႏိုင္ေပမယ့္ အေၾကြးကင္း ထမင္းနပ္မွန္ခဲ့တယ္။ တကယ္တမ္း သမီးေမြးလာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့လစာေလးနဲ႕က ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုး သမီးကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ အသက္ႀကီးမွ ရွားရွားပါးပါးရတဲ့ ဒီသမီးေလးကို ငံုထားမတတ္ခ်စ္မိတာ မဆန္းပါဘူးေနာ္။
သမီးကို ကြၽန္ေတာ္တို႕ လင္မယားအတြက္ ဘုရားက ေပးသနားထားတာပါ။ သမီးက လိမ္မာတယ္။ ေမြးထဲက ခ်ဴျခာတယ္ဆိုတာ မရွိ။ ေျပာစကားနားေထာင္ၿပီး ပညာကို ႀကိဳးစားသင္ယူတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ က်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းလွတဲ့ သူ႕အေမကိုလည္း အိမ္မွဳကိစၥကအစ ကူညီတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ဆို ပင္စင္သြားရေတာ့မယ့္ ဌာနတစ္ခုရဲ႕ ၀န္ထမ္းအိုတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕၀င္ေငြေလးနဲ႕ မေလာက္ငွေလေတာ့ မိန္းမက အိမ္နား အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္က အထည္ေတြကို အိမ္မွာယူ လက္ခ်ဳပ္လိုက္ေပး၊ ၾကယ္သီးတံတပ္ေပးနဲ႕ အပို၀င္ေငြေလး ရွာေပးတယ္။ သူကလည္း ဒီထက္ပိုၿပီး ဘာမွမလုပ္တတ္သူ။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အရင္ကထက္ ပိုလိုႀကိဳးစားရွာေဖြ၊ ရွာေဖြရသမွ်က သမီးအတြက္ပဲေပါ့။
သမီးက အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ပိုျပည့္စံုလွပလာတယ္။ ပ်ားပိတုန္းေတြကလည္း သမီးရဲ႕နေဘးမွာ တစ္၀ဲလည္လည္ရွိေနမွာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ လင္မယားက သာမာန္ ရုပ္ရည္သာရွိတာပါ။ သာမန္ရုပ္ရည္သာရွိတဲ့ သာမာန္လူတန္းစား မိဘကေပါက္ဖြားလာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕သမီးကလည္း သာမန္ ရုပ္ရည္ေလးနဲ႕ သာမာန္ဘ၀ေလးနဲ႕ပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ မိဘဆိုတာမ်ဳိးက ကိုယ့္သားသမီးဆိုရင္ မ်က္လံုးထဲ ၾကည့္လို႕လွ၊ ၾကည့္မ၀ရွဳမ၀ကို။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲမွာကေတာ့ သမီးက ေျပျပစ္ေခ်ာေမာေနတာပါဘဲ။ သမီးမွာထူးျခားခ်က္က သူ႕ရဲ႕ မ်က္လံုးေလးပဲ။ ထူထဲရွည္လ်ားတဲ့ မ်က္ေတာင္စိတ္စိတ္တို႕ ၀န္းရံထားတဲ့ သမီးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတာက္ေတာက္ေလးေတြက သမီးရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ စြဲေဆာင္မွဳ အရွိဆံုး၊ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုးနဲ႕ မိုးေကာင္းကင္မွာ တျဖတ္ျဖတ္လက္ေနတဲ့ ေသာက္ရွဳး ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြလိုပဲလို႕ ကြၽန္ေတာ္ ထင္ထားမိတယ္။ သမီးဟာ ထူးျခားတဲ့၊ စြဲေဆာင္မွဳရွိတဲ့ မ်က္၀န္းအစံုကို အပိုင္စားရထားသူ တစ္ေယာက္ပါ။
......................@@@ ......................
ျဖစ္စဥ္ (၂)
ကြၽန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ သမီးက ကြၽန္ေတာ္တို႕လင္မယား မသိလိုက္ခင္မွာပဲ အေ၀းေရာက္ဘြဲ႕ယူဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္လို႕ပါဘဲ။ တစ္သက္မွာ တစ္ႀကိမ္သာ ယူရတဲ့ ဒီဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ကို မိဘႏွစ္ပါးျခံရံလို႕ သမီးသာမက ကြၽန္ေတာ္တို႕လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လံုး အျခားမိဘေတြလိုပဲ တက္ေရာက္ခ်င္ခဲ့ တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သမီးရဲ႕ အေၾကာင္း ျပခ်က္က ခိုင္လံုတယ္။ အေမက မက်န္းမာသူ၊ အိပ္ရာထဲလဲေနတာတဲ့။ ေနာက္.. ဘြဲ႕တစ္ခါယူရင္ ရီဟာဇယ္ေန႕ေရာ၊ အစိမ္ေန႕မွာပါ ၀တ္စား၊ ျပင္ဆင္၊ ကုန္က်စရိတ္ေတြက မနည္းမေနာတဲ့။ သမီးအေမက က်န္းမာေရးေၾကာင့္ အရင္လို အပို၀င္ေငြမရွာႏိုင္၊ ကြၽန္ေတာ္လစာေလး မစို႕မပို႕နဲ႕ သမီး အိမ္နားက ကေလးေတြ က်ဴရွင္ျပလို႕ရတဲ့ေငြေလးနဲ႕ အိမ္စရိတ္၊ သမီးအေမရဲ႕ ေဆးကုသ စရိတ္၊ သမီးရဲ႕တကၠသိုလ္တက္တဲ့ စရိတ္ေတြကို မနည္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာ။ ဒီေတာ့ သမီးက အခုလို အလိုက္တသိ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလေတာ့ ကြၽန္ေတာ့မွာ ရင္ထဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မေကာင္းဘူးရယ္။
သမီးက အကင္းပါးသူဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲၾကည့္ၿပီး...
" အေဖ.. စိတ္မပူေလနဲ႕၊ သမီး ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္မတက္ျဖစ္ေပမယ့္ ဘြဲ႕၀တ္စံုနဲ႕ အလွဓာတ္ပံုသြားရိုက္မယ္၊ ၿပီးရင္ အေဖနဲ႕ အေမၾကည့္ရေအာင္ အိမ္မွာ အလွခ်ိတ္ထားမယ္ေလ၊ သမီးသူငယ္ခ်င္း အလွျပင္ဆိုင္က အလကား မိတ္ကပ္လူးေပး၊ ဆံထံုးထံုးေပးမယ္တဲ့၊ သူတို႕ဆိုင္က သင္တန္းသူတစ္ေယာက္ သင္တန္းဆင္းဖို႕အတြက္ သမီးကို သရုပ္ျပအေနနဲ႕ ျပင္ဆင္ခိုင္းမွာဆိုေတာ့ အားလံုးဖရီးပဲ အေဖရ၊ လက္၀တ္လက္စားကအစ အျပည့္အစံု ျပင္ဆင္ေပးမွာ၊ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီက ၿပီးတာနဲ႕ သမီးက ဓာတ္ပံုဆိုင္မွာ ဘြဲ႕၀တ္စံုေလးနဲ႕ အမွတ္တရ သြားရိုက္လိုက္ မယ္ေလ၊ ဒါဆို ဘြဲ႕၀တ္စံုငွားတာနဲ႕ ဓာတ္ပံုဖိုးနဲ႕ပဲကုန္မွာ။ သမီးစုထားတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႕ ဒီေလာက္ကေတာ့ တတ္ႏိုင္ပါတယ္ အေဖရဲ႕၊ မေကာင္းဘူးလားဟင္ "
ေငြကုန္ေၾကးက်မမ်ားပဲ သမီးေလး ဘြဲ႕အလွပံုရိုက္ႏိုင္မွာမို႕ သမီးေျပာတာနားေထာင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္မွာ ၀မ္းသာ၀မ္းနည္းျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ ၀မ္းသာတာက သမီးဘြဲ႕အလွပံုေလးကို အိမ္မွာမၾကာခင္ေတြ႕ရေတာ့မွာမို႕။ ၀မ္းနည္းမိတာက သမီးအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့လို႕ ။
......................@@@ ......................
ျဖစ္စဥ္ (၃)
အဲ့ဒီေန႕မနက္က အိမ္ကေန ေရမိုးခ်ဳိးၿပီးတာနဲ႕ သမီးက သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အလွျပင္ဆိုင္ကို ထြက္သြားေလတယ္။ ေန႕ခင္းၾကေတာ့ သမီးျပန္ေရာက္လာတယ္။ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ သမီးရဲ႕ မိတ္ကပ္မ်က္ႏွာလက္က်န္ေလးက ေခြၽးေလးတစို႕စို႕ၾကားမွာေတာင္ လွေနဆဲလို႕ အေဖတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမတၱာနဲ႕ေတြးမိတယ္။ သမီးရဲ႕ အေမကလည္း အိပ္ရာထဲ လွဲလွ်က္က သမီးကို ပီတိအျပံဳးနဲ႕ ၾကည့္လို႕။ သမီးက တစ္မနက္ခင္းလံုး သူအလွျပင္ခဲ့တာ၊ ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့တာေတြကို အေဖနဲ႕ အေမကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ေလတယ္။ ဘြဲ႕ဆိုတာ တစ္သက္တစ္ခါယူရတာဆိုေတာ့ ဒီလို ဓာတ္ပံုေလးရိုက္ယူရတာနဲ႕ေတာင္ သမီးေလး ၀မ္းသာေနရင္ တကယ္တမ္းဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္သာတက္ခဲ့ရမယ္ဆို ဒီထက္ေတာင္ ေပ်ာ္ရွာေလမွာလို႕ ကြၽန္ေတာ္ေတြးေနမိတယ္။ အေဖျဖစ္သူ ကြၽန္ေတာ္လို သူ႕အေမပါ တူညီတဲ့ အေတြးေတြရွိေနမယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။ သမီးက သူ႕လက္ဆြဲအိတ္ထဲက ေဘာက္ခ်ာစာရြက္ေလးတစ္ရြက္ကို ထုတ္ေပးတယ္။
" အေဖ... ေနာက္၂ရက္ဆို ဓာတ္ပံုရၿပီ။ အေဖတို႕ရံုးနားက ဆိုင္မွာရိုက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ရံုးသြားရင္းနဲ႕ ဒီေဘာက္ခ်ာေလးျပၿပီး သမီးပံုေရြးခဲ့ေပးပါေနာ္။ ေဘာင္ပါသြင္းခိုင္းခဲ့တာမို႕ အိမ္ေရာက္ရင္ ခ်ိတ္ရံုဘဲ။ ပိုက္ဆံအေၾကေခ်ၿပီးသားမို႕ ဘာမွ ေပးဖို႕မလိုေတာ့ဘူးေနာ္ အေဖ၊ သိလား "
၀မ္းသာအားရနဲ႕ ေရြးေပးမယ္၊ စိတ္ခ်လို႕ သမီးကို ကြၽန္ေတာ္ ဂတိေပးလိုက္တယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း သမီးေလး ဘြဲ႕ဓာတ္ပံုအတြက္ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ကူညီခြင့္လိုက္လို႕ ၀မ္းသာစိတ္နဲ႕ ေက်နပ္သြားရတယ္။ ဓာတ္ပံုေဘာက္ခ်ာစာရြက္ေလးကို အလုပ္သြားရင္ကိုင္တဲ့ ပတၱဴအိတ္အႏြမ္းေလးထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္ထားလိုက္မိတယ္။ ဒီေလာက္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လုပ္ေပးႏိုင္ရမွာေပါ့ေနာ္။
......................@@@ ......................
ျဖစ္စဥ္ (၄)
ေနာက္၂ရက္ၾကာေတာ့ သမီးေလးရဲ႕ ဓာတ္ပံုကို ေရြးဖို႕ ဓာတ္ပံုဆိုင္ကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရံုးနဲ႕ လမ္းအနည္းငယ္သာ ျခားတာမို႕ တကူးတကန္႕ မသြားရပါဘူး။ တကယ္လို႕မ်ား တကူးတကန္႕သြားရတယ္ ဆိုရင္ေရာ သမီးအတြက္ဆိုေလေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မျငင္းပဲ သြားေပးမိမွာပါဘဲ။ ဆိုင္ေလးက သိပ္နာမည္ႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ သူ႕ဟာသူ စည္ကားေနပါတယ္။ ဆိုင္ေကာင္တာေရွ႕ရပ္ၿပီး ပါလာတဲ့ ေဘာက္ျခာေလး ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေကာင္တာက ကေလးမေလးက ေဘာက္ခ်ာကို ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၿပီး အေနာက္ဘက္က စင္ေလးမွာတင္ထားတဲ့ ေရြးဖို႕ ဓာတ္ပံုေတြထည့္ထားတဲ့ စကၠဴအိတ္အႀကီးႀကီးေတြထဲက တစ္အိတ္ကိုဆြဲထုတ္လို႕ ကြၽန္ေတာ့လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ဆိုင္မွာလူေတြက်ေနေလေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ကဗ်ာကယာထုတ္ၾကည့္ၿပီး ဓာတ္ပံုအိတ္ေလး ရင္ထဲပိုက္လို႕ အိမ္ကို သုတ္ေခ်တင္ျပန္လာခဲ့တယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိက်ီ ၤေတာင္မွ မလဲႏိုင္ပါဘူး။ သမီးဓာတ္ပံုုကို ထုတ္လို႕ အိပ္ရာထဲ လွဲေလ်ာင္းေနတဲ့ မိန္းမကို ျပလိုက္တယ္။ မိန္းမက သမီးပံုကို ေသခ်ာၾကည့္တယ္။ ဓာတ္ပံုကို အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမကို မသိမသာ အကဲခတ္ရင္း သမီးအတြက္ သူလည္း မိခင္တေယာက္အေနနဲ႕ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ျဖစ္ေနရွာမွာပဲလို႕ ေတြးမိတယ္။ သမီးေလး က်ဴရွင္စာသင္သြားရာက ျပန္မလာခင္ ပံုကို အိမ္ေရွ႕နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားေပးခ်င္လို႕ မိန္းမအေျပာေတာင္ မေစာင့္ေတာ့ပဲ သူ႕လက္ထဲက ပံုကို ဆြဲယူလို႕အိမ္ေရွ႕အခန္းကို ထြက္ခဲ့ေလတယ္။ ၀င္ေပါက္နဲ႕တည့္တည့္နံရံမွာ သမီးဓာတ္ပံုရရင္ ခ်ိတ္မယ္လို႕ သမီးနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ အရင္ေန႕ေတြထဲက ေနရာႀကိဳတင္ ေရြးထားၿပီးသား။ အမွန္က သမီးက အဲ့ဒီေနရာမွ မခ်ိတ္ခ်င္ဘူး။ အိမ္ကို လူ၀င္လာတာနဲ႕ တမ္းေတြ႕မယ့္ ေနရာႀကီးတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္သမီးအလိမၼာေလး ဘြဲ႕၀တ္စံုေလးနဲ႕ က်က္သေရရွိရွိ လွေနတဲ့ပံုကိုု အိမ္ဦးခန္းမွာ ဂုဏ္ယူၿပီး ခ်ိတ္ခ်င္ေနမိတာ။ အိမ္ကို လာသမွ်လူ ေတြ႕ေစခ်င္ေနမိတာ။ ေနာက္ဆံုး သမီးက ကြၽန္ေတာ့အလိုကို လိုက္ေလွ်ာၿပီး ခ်ိတ္ဖို႕ သေဘာတူထားခဲ့တာ။ အခုေနခ်ိတ္ထားရင္ သမီးျပန္လာလို႕ ေတြ႕တာနဲ႕ သူ႕ပံုကို ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာေနေလမွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိတယ္။
နံရံမွာ သံရိုက္ခ်ိန္ အခ်ိန္အဆလြဲသြားလို႕ လက္ကို တူနဲ႕ ေခ်ာ္ထုမိေပးမယ့္ နာရေကာင္းမွန္း ကြၽန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့စိတ္က အခုေနခ်ိတ္ထားရင္ သမီးအျပင္က ျပန္လာလို႕ေတြ႕တာနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ဘြဲ႕၀တ္စံုနဲ႕ ပံုေလးကို ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာေနေလမွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သံခ်ိတ္ေလးမွာ သမီးပံုေလးကို ခ်ိတ္လိုက္တယ္။ အေဆာင္အေယာင္ မရွိေလတဲ့၊ သုတ္ေဆးေတြ ကြာေနတဲ့ နံရံညစ္ညစ္ေလးေပၚမွာ သမီးရဲ႕ ဘြဲ႕ဓာတ္ပံုေလးက က်က္သေရရွိစြာ ေနရာယူလို႕ေနတယ္။ သမီးရဲ႕ပံုကို အခုမွ ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာၾကည့္မိေလတယ္။
အို... လွလိုက္တဲ့ သမီးေလး..။ ပန္းေရာင္အစင္းေတြပါတဲ့ ဘြဲ႕၀တ္စံုအနက္ေရာင္နဲ႕ ပ႑ာရေနတဲ့ သမီး၊ ဆံထံုးလွလွေလးမွာ ပန္ဆင္ထားတဲ့ ပန္းေရာင္သစ္ခြပန္းေတြက သမီးမ်က္ႏွာရဲ႕ ဘယ္ဘက္အျခမ္း ပုခံုးနား မေရာက္တေရာက္မွာ တြဲလြဲခိုတြယ္လို႕။ လည္ပင္းမွာဆြဲထားတဲ့ ပတၱျမားရတနာ အဆင္တန္ဆာေတြကလည္း သမီးရဲ႕ အလွကို ပ့ံပိုးေပးထားသလို။ သမီးရဲ႕ ျပံဳးေယာင္သန္းေနတဲ့ ပန္းဆီႏွဳတ္ခမ္းဖူးေလးကလည္း ၀မ္းသာဂုဏ္ယူေနပံုရတယ္။ အလို... ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္သမီးေလးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြက တစ္စံုတစ္ခုကို အလိုမက်သလိုပါပဲလား။ သမီးေလးရဲ႕ ဓာတ္ပံုကို ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခုနက သူ႕အေမလည္း သမီးပံုကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့လိုပဲ ခံစားေနရပံုရတယ္။ သမီးရဲ႕မ်က္လံုးေတြက ေဖာ္ျပေနတယ္။ သမီးစိတ္ထဲမွာ ဘာေတြမ်ား တင္းၾကပ္ေနပါလိမ့္။ ဘာေတြမ်ား အလိုမက်ေနပါလိမ့္။ လွပေအာင္ တပ္ထားတဲ့ မ်က္ေတာင္အတုေတြေၾကာင့္မ်ားေလလား။ ဆိုးေဆးေတြ ျခယ္သထားတာမ်ား လြန္ကဲေနလို႕လား။ သမီးရဲ႕မ်က္လံုးအစံုကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့ရင္ထဲ ဘ၀င္မက်သလိုမ်ဳိး၊ တစ္စံုတစ္ခုကို ေဖာ္ျပေနသလိုမ်ဳိး ကြၽန္ေတာ္ ခံစားလိုက္ရတယ္။
မိန္းမကို ထမင္းေကြၽးဖို႕ အခ်ိန္ေရာက္လာလို႕ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ေဖးခန္းကို ျပန္၀င္ခဲ့တယ္။ နာတာရွည္ လူမမာ၊ အိပ္ရာထဲလဲေနရွာတဲ့ သမီးရဲ႕အေမကို ဂရုဏာသက္စြာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ ထမင္းခြံ႕ေနမိတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အျပင္က တံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ၿပီး " သမီးျပန္လာပါၿပီ " ဆိုတဲ့ အသံနဲ႕အတူ မေရွးမေႏွာင္းမွာ.......။
......................@@@ ......................
အစရဲ႕အဆံုး။
" အေဖ ..... "
" အေမ...ေရ...."
" အမယ္ေလး.... လုပ္ပါဦး... လုပ္ပါဦး....ဒါ....သမီး မဟုတ္ဘူး.... သမီးမဟုတ္ဘူး..."
သမီးရဲ႕ စူးရွစြာ ေအာ္ဟစ္လိုက္တဲ့ အသံနဲ႕အတူ ထိုင္ခံုတြန္းေရႊ႕သံေတြ ၾကားလိုက္ရတယ္။ မိန္းမလည္း လန္႕ဖ်တ္ၿပီး သူ႕ရင္ဘတ္ကို ဖိထားရွာေလတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သမီးရဲ႕ အထိတ္တလန္႕ ေအာ္သံေၾကာင့္ ေခါင္းနပမ္းႀကီးၿပီး အိမ္ေရွ႕ကို အျမန္ထြက္လာလိုက္ေတာ့ သမီးက ထိုင္ခံုကို ခုလို႕ နံရံက သူ႕ရဲ႕ဓာတ္ပံုကို ဆြဲျဖဳတ္ယူေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ သမီးက ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါလွ်က္က....
" မဟုတ္ဘူး.... မဟုတ္ဘူး.......ေသခ်ာတယ္... ေသခ်ာတယ္...၊ အေဖ.... ဒါ....ဒါ... သမီးမ်က္လံုး မဟုတ္ဘူး၊ အေဖ ေသခ်ာၾကည့္၊ က်န္တာေတြအားလံုးက သမီး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီမ်က္လံုးႏွစ္လံုးလံုးက သမီးရဲ႕မ်က္လံုး မဟုတ္ဘူး၊ လံုး၀မဟုတ္ဘူး အေဖ ။ ဒီလို မ်က္ေတာင္အတုေတြလည္း သမီး မတတ္ခဲ့ဘူး။ ဒီလို မ်က္ခြံဆိုးေဆးေတြလည္း သမီး လြန္လြန္က်ဴးက်ဳး အျခယ္မခံခဲ့ပါဘူး။ အို.. တစ္ခုခုေတာ့လြဲေနၿပီ။ ဒီမ်က္လံုးႏွစ္လံုးက ဘာေၾကာင့္ သမီး မ်က္လံုးမဟုတ္ရတာလဲ.... "
ကြၽန္ေတာ္ မ်က္မွန္ကို ပင့္ရင္း ပံုထဲက သမီးရဲ႕ မ်က္လံုးကို ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ဓာတ္ပံုထဲကမ်က္၀န္းေတြက အျပင္က သမီးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြနဲ႕ ကြဲျပားျခားနားေနတယ္။ သမီးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြက ထူးထူးျခားျခား ေတာက္ပတယ္။ ပကတိ ေႏြးေထြးတယ္။ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုထဲက ေႏြးေထြးမွဳကင္းတဲ့၊ အလိုမက်မွဳ လႊမ္းၿခံဳေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္စိမ္းေနတာကို စိတ္ထဲက မသိလိုက္ပဲ သတိျပဳေနမိတာကိုး။ သမီးအေမလည္း ကြၽန္ေတာ္လိုပဲ ခံစားေနရမွာ။ သမီးက စိတ္ေတြလွဳပ္ရွားေနလို႕ အသံေလးေတြေတာင္ တုန္ေနရွာတယ္။ သမီးမ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ၾကည္ေတြ ခိုတြယ္စျပဳလာၿပီ။ သမီးမေျပာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ ရင္ထဲ ကတုန္ကရင္ျဖစ္လာတယ္။ အခု.. သမီးကိုယ္တိုင္က ဒီမ်က္လံုးေတြက သူ႕မ်က္လံုးေတြ မဟုတ္ပါဘူးဆိုေနေလေတာ့ သမီးရဲ႕ မ်က္လံုးလွလွေလးေတြက ဘယ္ေရာက္သြားေလသလဲ..? ။
" အေဖ.. ခုန ဓာတ္ပံုေရြးလာတဲ့ ေဘာက္ခ်ာသမီးကို ခနေပးပါ၊ သမီး ဓာတ္ပံုဆိုင္ကို ဖုန္းသြားဆက္မယ္ "
ေဘာက္ခ်ာကိုင္ၿပီး ေအာက္ကိုဆင္းသြားတဲ့ သမီးရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ေတြ ရွဳပ္ေထြးလို႕က်န္ခဲ့တယ္။ သမီးအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ဖန္တီးထားတဲ့ အေပ်ာ္ေတြက အခုေတာ့ အရာမထင္ အလဟႆ ျဖစ္ရေလၿပီ။ နံရံကျဖဳတ္ထားတဲ့ သမီးရဲ႕ဓာတ္ပံုကို မ၀့ံမရဲယူလို႕ စားပြဲေပၚ အသာေမွာက္လို႕ တင္ထားမိ္လိုက္တယ္။ ဓာတ္ပံုထဲက သမီးဟာ ရုတ္ခ်ည္း ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ စိမ္းသြားသလိုပါဘဲ။ မိန္းမကို အိပ္ရာထဲ အသာတြဲလို႕ ျပန္နားေစလွ်က္က သမီးျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမိတယ္။ တေအာင့္ေနေတာ့ သမီးျပန္ေရာက္လာတယ္။
ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႕ စားပြဲေပၚက ဓာတ္ပံုကိုဆြဲယူလိုက္ၿပီး အေနာက္ကို လွန္လိုက္ေလတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေနာက္က ေဘာင္နဲ႕ မွန္ကို ခ်ိတ္တြယ္ထားတဲ့ သံခ်က္ေတြကို ဆြဲလွည့္ဖြင့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အထဲက ဓာတ္ပံုကို ဆြဲထုတ္ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သမီးက ဓာတ္ပံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေနျပန္တယ္။ သမီးရဲ႕ မ်က္၀န္းအစံုနဲ႕ ဓာတ္ပံုထဲက မ်က္၀န္းအစံု အားစမ္းလို႕ၾကည့္ေနၾကတာကို ကြၽန္ေတာ္ မွင္သက္စြာ ၾကည့္ေနမိတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ ဓာတ္ပံုကို ၿဗိကနဲ၊ ၿဗိကနဲေနေအာင္ သမီးက ဆြဲၿဖဲပစ္လိုက္ေတာ့တယ္။ တစ္ခဏအတြင္းမွာပဲ ဓာတ္ပံုစာရြက္ အစိတ္စိတ္အမြမြက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပ်ံ႕က်ဲသြားေလတယ္။
ကြၽန္ေတာ့ရင္ခြင္ထဲ " ဟီး " ကနဲ ေခါင္းထိုး ငိုခ်လိုက္တဲ့ သမီးကို ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လို ႏွစ္သိမ့္ေပးရမယ္မသိဘူး။ သမီးက တစ္သိမ့္သိမ့္ ရွဳိက္ငိုေနေလတယ္။ သမီးအားရေအာင္ ငိုၿပီးတဲ့အထိ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ ရွဳပ္ေထြးေနတဲ့ ပုစၦာကို သမီးက မ်က္ရည္စမ်ားၾကားက အခုလို ရွင္းျပေလတယ္။
" အေဖ.. ဓာတ္ပံုဆိုင္က သမီးပံုကို ရိုက္လိုက္ခ်ိန္မွာ မ်က္လံုးအရမ္းေမွးသြားလို႕ မလွမွာစိုးတာနဲ႕ တျခားပံု တစ္ခုက မ်က္လံုးကို ကြန္ျပဴတာနည္းပညာသံုးၿပီး ယူထည့္ေပးထားလိုက္တာတဲ့ ။ အခုပံုလည္း မသိသာပါဘူး.. လွပါတယ္တဲ့။ သမီးရဲ႕မ်က္လံုးမဟုတ္တဲ့ တျခားသူမ်က္လံုးနဲ႕ ဒီပံုႀကီးကို သမီးက ဘယ္လိုစိတ္နဲ႕ လက္ခံၿပီး အိမ္မွာ ခ်ိတ္ထားရမလဲဟင္။ အေဖဆိုရင္ေရာ.. လက္ခံႏိုင္ပါ့မလား "
" သမီးတို႕ရဲ႕ ကြန္ျပဴတာနည္းပညာေတြကို အေဖေတာ့ နားမလည္ပါဘူးကြယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေမွးေနတာပဲ ျဖစ္ပါေစ၊ သမီးရဲ႕ နဂိုမ်က္လံုးေလးကိုပဲ ဓာတ္ပံုမွာ ျပန္တပ္ေပးဖို႕ ဆိုင္ကို အေဖ သြားေျပာၾကည့္ေပးပါ့မယ္ "
" ဟုတ္တယ္ေနာ္ အေဖ..၊ ေမွးလည္းဘာျဖစ္လဲ၊ မလွတာထက္ သမီးရဲ႕မ်က္လံုးနဲ႕ ပံုကိုပဲ ျပန္လိုခ်င္တယ္၊ အေဖသိတဲ့အတိုင္းပဲ၊ ဒီဓာတ္ပံုေလးက သမီးအတြက္ အရမ္းကို တန္ဘိုးထားတဲ့ အရာပါ။ သမီးတို႕အတြက္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ရိုက္ဖို႕ကလည္း ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊ အေဖႀကိဳးစားၾကည့္ေပးပါဦးေနာ္ "
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ေလး ယွက္သန္းလာတဲ့ မ်က္ရည္စေတြၾကားက သမီးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတာက္ေတာက္ေလးေတြက ကြၽန္ေတာ့ကို ခ်က္ခ်င္း ဓာတ္ပံုဆိုင္ကို သြားေစဖို႕ တြန္းအားေပးလိုက္သလိုပါဘဲ။ ၿဖဲဆုတ္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုစာရြက္အပိုင္းအစေလးေတြကို သမီးနဲ႕အတူ ကြၽန္ေတာ္ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ တိုင္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ ရွပ္အိက်ီ ၤအႏြမ္းေလးရဲ႕ အိပ္ကပ္ထဲထည့္လိုက္ၿပီး အိက်ီ ၤကို ေကာက္စြတ္ကာ အိမ္ကေန ကြၽန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့တယ္။
......................@@@ ......................
အဆံုးရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲ။
ကြၽန္ေတာ့္္ရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြသြက္လို႕ေနတယ္။ ၾကပ္သိပ္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားကို တိုးစီးခဲ့ရေပမယ့္ အရင္လို ပင္ပမ္းလိုက္တာရယ္လို႕ မေတြးမိပါဘူး။ ရာသီဥတုကပူလို႕ ကြၽန္ေတာ့္တကိုယ္လံုး ေခြၽးေစးေတြနဲ႕ နစ္ေနေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ အပူဒဏ္ကို သတိမျပဳမိပါဘူး။ လမ္းတေလွ်ာက္ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးလာမိတယ္။ နည္းပညာေတြ ထြန္းကားလာတဲ့ ကမၻာ့ရြာလို႕ ရံုးက ကေလးေတြ ေျပာေျပာေနတာၾကားေနရတယ္။ အခုမွ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ သူကိုယ္တိုင္ ေတြ႕လိုက္ရေလၿပီ။ ဓာတ္ပံုက မသိသူဆို ျပဳျပင္ထားမွန္း သိရက္စရာမရွိ။ အေဖျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတာင္ လွည့္စားႏိုင္ရက္ေလာက္ေအာင္ နည္းပညာေတြက ေကာင္းေနလိုက္တာ။ ကြန္ျပဴတာဆိုတာ ရုပ္ပံုေတြထဲမွာသာ ျမင္ေတြ႕ေနရၿပီး အသံုးျပဳဖို႕ေနေနသာသာ ကိုင္ေတာင္မကိုင္ဘူးေလသူ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲ အဖိုးႀကီးေပါက္စဆိုေလေတာ့ ျဖစ္ခဲ့သမွ်က ကြၽန္ေတာ့အတြက္ အ့ံနဘမ္းပါဘဲ။
ဆိုင္ထဲမွာ လူေတြက ထံုးစံအတိုင္း စည္ကားလို႕ေနပါတယ္။ ပါလာတဲ့ ေဘာက္ခ်ာေလး ထုတ္ျပလို႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ရွင္းျပမိပါတယ္။ ခုနက သမီးက ဖုန္းဆက္ထားေလေတာ့ သူတို႕ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ သူတို႕ကို အရင္ပံုအေဟာင္းက သမီးရဲ႕ မ်က္လံုးေလးပဲ ဓာတ္ပံုမွာ ျပန္တပ္ေပးဖို႕ ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႕ ေျပာဆိုမိပါတယ္။ သူတို႕က ဓာတ္ပံုအေဟာင္းျပပါလို႕ ေျပာလာလို႕ ယူလာတဲ့ သမီးေလးဆြဲၿဖဲထားမိတဲ့ ဓာတ္ပံုစကၠဴစ အစုတ္ေလးေတြကိုပဲ ရွပ္အိက်ီ ၤအိပ္ကပ္ထဲက အသာထုတ္ျပမိပါတယ္။
ဓာတ္ပံုအၿပဲအစေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဆိုင္ရွင္မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္သြားပါတယ္။ အခုလိုဆြဲၿဖဲလိုက္ေတာ့ ဘယ္လိုၾကည့္လို႕ရေတာ့မလဲ..တဲ့။ မူလမ်က္လံုးနဲ႕ပဲ ဓာတ္ပံုအသစ္တစ္စံုထုတ္ေပးပါလို႕ ေျပာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပံုေတြက တစ္ေန႕တစ္ေန႕မ်ားလြန္းေတာ့ လာေရြးၿပီးသြားတဲ့ပံုဆိုတာနဲ႕ ကြန္ျပဴတာထဲ သိမ္းမထားေတာ့ပဲ အကုန္္ဖ်က္ခ်လိုက္ၿပီတဲ့။ ဘယ္လိုမွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အားနာပါတယ္...တဲ့။
ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ထဲက ခံႏိုင္ရည္စြမ္းေတာင္ႀကီးက ၿပိဳကြဲေပါက္ကြဲြဲသြားရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲက ေဒါသေတြကို ၿမိဳခ်ဖို႕အတြက္ အံကို တင္းတင္းႀကိတ္လွ်က္က လက္ထဲက စုတ္ျပဲေနတဲ့ ဓာတ္ပံုစကၠဴအပိုင္းအစေတြနဲ႕ ဆိုင္ရွင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ပစ္ေပါက္လိုက္မိပါတယ္။ စာရြက္စေတြက အနားတ၀ိုက္မွာ ပ်ံ႕က်ဲသြားပါေတာ့တယ္။ ဆိုင္က ၀န္ထမ္းေကာင္ေလးေတြက ကြၽန္ေတာ့ခ်ဳိင္းႏွစ္ဘက္ကို ညွပ္လို႕ ဆိုင္အျပင္ကို ဆြဲေခၚထုတ္သြားပါတယ္။
ပိုင္ရွင္ရွိၿပီးသား မ်က္လံုးအစံုကေတာ့ ဆိုင္ရဲ႕ ၾကမ္းျပင္က စကၠဴစုတ္ေလးေတြထဲမွာ က်န္ေနခဲ့ပါၿပီ။ အိမ္ကိုျပန္မယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြက ေပါင္တစ္ရာခဲဆြဲထားသလို ေလးဖင့္လို႕ေနပါေတာ့တယ္။ တဒဂၤ ေဒါသကို ကြၽန္ေတာ္ဘာလို႕မ်ား မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္လိုက္ရတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ဆိုင္ရွင္ကို ဒီ့ထက္ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕နဲ႕ ေျပာဆိုႏိုင္ခဲ့ရင္ သမီးကို ဓာတ္ပံုေနာက္တစ္ႀကိမ္ အလကား ျပန္ရိုက္ေပးမယ္ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္လာႏိုင္တာဘဲ။ အခုေတာ့...။ မလိမ္မာတဲ့..၊ မပါးနပ္တဲ့ ဖခင္ေၾကာင့္....။
အခုအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ အလိုခ်င္ဆံုးအရာက သမီးကို ေက်နပ္ေလာက္သည္အထိ ေျဖာင္းဖ်ေပးႏိုင္မယ့္ ႏွလံုးသားတစ္စံုပါ။ ေမွ်ာ္လင့္အားႀကီးနဲ႕ ေစာင့္ေနရွာမယ့္ သမီးရဲ႕ ေတာက္ပမ်က္၀န္းအစံုကို ကြၽန္ေတာ္ ေတြးျမင္မိေလေတာ့ ရင္ထဲ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ...။ ကြၽန္ေတာ္ဘယ္လိုစကားလံုးေတြနဲ႕မ်ား သမီးကို ေျဖာင္းဖ်ေပးရပါ့မလဲ။ အိမ္မွာ ေစာင့္ေနရွာမယ့္ သမီးကို ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လို ခြန္အားနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရပါ့မလဲ။
ဆိုင္ေရွ႕ကေန ေလးလံတဲ့ ေျခလွမ္းနဲ႕ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ် ထြက္လာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ ပုခံုးကို လွမ္းတို႕ခံလိုက္ရလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့...
" ဦးေလး... ကြၽန္ေတာ္ဓာတ္ပံုဆိုင္က ကြန္ျပဴတာသမားပါ၊ ဦးေလးသမီးပံု ကြၽန္ေတာ့္ကြန္ျပဴတာထဲမွာ ဖ်က္လိုက္ေပမယ့္ ကြန္ျပဴတာရဲ႕အမွဳိက္ပံုးထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ရွာလို႕ ရလိုက္ပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ အလုပ္ရွင္ကို ေျပာျပေတာ့ အသစ္ျပန္ထုတ္ေပးလိုက္ဆိုလို႕ ဦးေလးကို ၀မ္းသာရေအာင္ အေျပးလာေျပာတာပါ၊ ဦးေလး ေနာက္တစ္နာရီဆို ဆိုင္ကိုျပန္လာၿပီး ပံုလာယူလွည့္ပါ "
ကြန္ျပဴတာထဲက ဖ်က္လိုက္ၿပီဆိုတဲ့ ပံုက ဘာလို႕အမွဳိက္ပံုးထဲကေန ျပန္ရွာလို႕ ေတြ႕ရတာလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ရေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ ဥာဏ္မမွီပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္က ဒူးေတြညြတ္ေခြက်သြားမတတ္ေအာင္ ေပ်ာ္သြားမိေတာ့တယ္။
......................@@@ ......................
နိဂံုး။
နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ သမီးရဲ႕ ဘြဲ႕ဓာတ္ပံုကို သမီးနဲ႕အတူ ကြၽန္္ေတာ္ ၾကည့္ေနမိတယ္။
" အေဖ... ပံုထဲမွာ မ်က္လံုးက မွိတ္ေနသလို ျဖစ္ေနေပမယ့္ သမီးေတာ့ အခုမွ ၾကည့္ရတာ အဆင္ေျပသြားသလို ခံစားမိတယ္.. "
ကြၽန္ေတာ္ ေခါင္းကို ဆတ္ကနဲ ၿငိမ့္လိုက္ၿပီး.....
" ဟုတ္တယ္သမီး၊ သမီးရဲ႕ပံုထဲမွာ သမီးမဟုတ္တဲ့ တျခားသူရဲ႕ အဂၤါအစိတ္အပိုင္း ပါ၀င္ေနတာကို ဘယ္လိုမွ လက္ခံလို႕မရဘူးဆိုတာ သဘာ၀က်ပါတယ္၊ ပံုထဲမွာ မ်က္လံုးေလးက ေမွးေနေပမယ့္ သမီးမ်က္လံုးေလးမွန္း ေဖေဖသိတယ္၊ အဲ့ဒီလိုပဲ သမီးကိုယ္တိုင္လည္း သိေနတယ္ေလ။ မွတ္တမ္းဓာတ္ပံုဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀တစ္သက္မွာ တစ္ႀကိမ္သာရိုက္ခြင့္ရၾကတာ။ ရိုက္သင့္ၾကတာမဟုတ္လား။ အိမ္နံရံမွာ အျမဲခ်ိတ္ထားရမယ့္ ဒီပံုေလးအတြက္ မ်က္လံုးေလး ေမွးေနပါေစဦးေတာ့ ဒီပံုေလးကပဲ ေဖေဖတို႕အတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္ သမီးရယ္ "
သမီးရဲ႕ဘြဲ႕ဓာတ္ပံုအတြက္ ဖခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကေန အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးႏိုင္ခြင့္ရခဲ့လို႕ ကြၽန္ေတာ့စိတ္ထဲ ဘ၀င္က်ေနမိတယ္။ ဓာတ္ပံုဆိုင္ကို ပုထုဇဥ္ပီပီ ကြၽန္ေတာ္ေရာ၊ သမီးပါ စိတ္ဆိုးမိခဲ့ၾကေပမယ့္ မိမိမသိကြၽမ္း၊ မရင္းႏွီးတဲ့ မ်က္လံုးအတုတစ္စံုကို စြန္႕ပယ္ခြင့္ရလိုက္လို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေက်နပ္မိၾကပါတယ္။ ၿပံဳးေနတဲ့ သမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အႏွစ္သက္ဆံုး မ်က္ေတာင္စိတ္စိတ္ေတြနဲ႕ ျခယ္မွဳန္းထားတဲ့ သမီးရဲ႕ ေတာက္ပမ်က္၀န္းအစံုက ရႊန္းလက္ေနေလျပန္ေတာ့ ေက်နပ္စိတ္နဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းအစြန္းေတြ ေကြးညြတ္သြားသည္အထိ ကြၽန္ေတာ္ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ၿပံဳးေနလိုက္မိပါတယ္။
၀န္ခံခ်က္ ။ ။ မိတ္ေဆြတစ္ဦးရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံၿပီး ခံစားပံုေဖာ္ယူပါသည္။
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ၾကပါေစ။
Wednesday, November 3, 2010
အဆင့္္
အဆင့္ဆိုတာက သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခု။ အဆင့္ဆိုတာ ေနရာတစ္ေနရာ။ သက္ရွိေတြအတြက္ေရာ၊ သက္မဲ့ေတြအတြက္မွာပါ အဆင့္ေတြခြဲျခား သတ္မွတ္ထားတယ္။ အဆင့္ေတြနဲ႕ ကင္းလြတ္တဲ့သူေတြ မရွိသေလာက္ပါဘဲ။
အလုပ္ေတြမွာ ရာထူးေတြ၊ ဌာနေတြနဲ႕ အဆင့္ေတြ ခြဲျခားထားတယ္။ မီးရထား၊ ေလယာဥ္ ၊ ဘတ္(စ္)ကား၊ ရုပ္ရွင္ရံုေတြမွာ အဆင့္ေတြခြဲျခားထားတယ္။ ရိုးရိုးတန္း၊ အထက္တန္း၊ စပယ္ရွယ္၊ အထူးစပယ္ရွယ္၊ စီးပြားေရးသမားမ်ားသာ၊ ဗြီအိုင္ပီ၊ လက္ဖက္ရည္ေတာင္ ရိုးရိုးနဲ႕ ရွယ္ဆို အဆင့္ခြဲထားလိုက္ေသး။ အို... ေနာက္ဆံုး လူ႕ေလာကကေန စြန္႕ခြာရတာေတာင္ ရွယ္သၿဂိဳလ္ မလား၊ ရိုးရိုးသၿဂိဳလ္မလား..တဲ့။ ခြဲထားလိုက္တဲ့ အဆင့္ေတြ။
တေလာတုန္းက လမ္းသြားရင္း ရန္ျဖစ္တာ ၾကံဳရတယ္။ အဲ့ဒီမိန္းမကေလ ၀တ္ထားတဲ့ ေရႊဆြဲႀကိဳးႀကီးကိုမ၊ွ ျဖဴဥသန္႕ပ်ံ႕ေနတဲ့ သူ႕ရုပ္ကိုမွ အားမနာ၊ ထမိန္ကို္ လက္ႏွစ္ဖက္က မလို႕ တစ္ဘက္လူကို ရန္ေထာင္ေနတာ " အဆင့္မရွိတဲ့ေကာင္၊ ဥတစ္လံုးခ်ဳိင့္ေတြ၊ နင္တို႕ကို အခုလိုေျပာေနရတာကို သနတယ္ " ဆိုပဲ။
အဆင့္ဆိုတာကို လူေတြကပဲ ျပဌာန္းသတ္မွတ္ေနတာ။ ကိုယ္ရထားတဲ့ အဆင့္ကေန ဒီထက္ သာလြန္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾက သူမ်ားရွိသလို၊ ကိုယ္ရထားတဲ့အဆင့္ေလးမွာပဲ တင္းတိမ္ေပ်ာ္ေမြ႕ ေနသူေတြလည္းရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ကိုယ္ရေနတဲ့ အဆင့္ကေန ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ အဆင့္ေရာက္ေအာင္ အားထုတ္ၾကတယ္။ ေကာင္းမြန္တဲ့ ျပယုဂ္နဲ႕ အဆင့္ေတြျမင့္မားလာ ေအာင္ အားထုတ္ေနသူ မ်ားကို ေလးစားေနမိေပမယ့္ တခ်ဳိ႕က ေနာက္ဆံုးေပၚကားစီးႏိုင္မွ၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ ပစၥည္းေတြ သံုးႏိုင္မွ၊ ရာထူးေတြ မိုးထိထိုးေနပါမွွ၊ အထင္တႀကီးေနရာေပးေလးစားေနၾကေလေတာ့ အေပၚယံ အေဆာင္အေယာင္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး အဆင့္ေတြ ျမင့္လွခ်ည္လားလို႕ ထင္ေနၾကေလ သူေတြကိုေတာ့ သနားတယ္လို႕ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္မိတယ္။
သတ္မွတ္ထားတဲ့ အျပင္ဗဟိဒၶကေတာ့ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ေနရာတစ္ေနရာေတာ့ ေရာက္ေနပါရဲ႕။ အတြင္းအဇၹိ်တၱေတြကေရာ အဆင့္မွျမင့္ၾကရဲ႕လားလို႕ ေတြးမိတယ္။ လူေတြကေတာ့ အဆင္တန္းျမင့္ျမင့္နဲ႕ ေနေနၾကပါရဲ႕၊ စိတ္ဓာတ္ေရးရာၾကေတာ့ ေသးသိမ္နိမ့့္က်ေနလိုက္တာ။ လူေနျခံဳၾကား၊ စိတ္ေနဘံုဖ်ားနဲ႕ ေျမစာျမက္ေလာက္ အျမင့္ကိုေတာင္ ျမင့္လိုက္တာလို႕ ထင္ေနၾကေသးရင္ သိပ္မဟုတ္ေသးဘူး။
တစ္ေန႕ကပဲ သိခဲ့ရတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ သူ႕အေမရဲ႕အျဖစ္။ အခုေခာတ္ကေလးေတြဟာ အရြယ္နဲ႕မမွ်ေအာင္ ပညာေတြသင္ယူေနရတယ္။ ကစားခ်ိန္ဆိုတာမရွိပဲ ေက်ာင္းၿပီးက်ဴရွင္၊ က်ဴရွင္ၿပီး ဂိုဒ္နဲ႕စာဆက္က်က္၊ လြယ္အိတ္ေတြထဲမွာ စာအုပ္ေတြက ၂ဒါဇင္ေလာက္ထည့္။ သနားစရာ။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြက အတန္းထဲမွာ ဘာသာရပ္လိုက္ ရတဲ့အမွတ္ေတြက ပ်ံလန္ေနေလေတာ့ ၀မ္းသာပီတိေပါ့။ တစ္ေန႕.. အေမျဖစ္သူက လစဥ္စာေမးပြဲအၿပီး ရီပို႕ကဒ္ရတယ္။ အျမဲအဆင့္(၁)ရခဲ့တဲ့ သမီးက အဆင့္ (၁၃)တဲ့။ သမီးျဖစ္သူက မ်က္ရည္ တစမ္းစမ္းနဲ႕။ ဒါနဲ႕ အေမျဖစ္သူလဲ မ်က္ကလဲဆန္ျပာနဲ႕ ကေလး လက္ဆြဲၿပီး ေက်ာင္းက ဆရာမဆီကို သုတ္ေျခတင္ေတာ့တာေပါ့။ ဆရာမက ရွင္းျပတယ္။ ဒီလ အတန္းထဲမွာ အမွတ္တူ အဆင့္(၁)ႀကီးပဲ ၁၂ေယာက္ရတယ္တဲ့။ အမွတ္ ၁မွတ္သာကြာတဲ့ ဒီသမီးငယ္က ဒါေၾကာင့္ အဆင့္ (၁၃) ျဖစ္ရတာပါတဲ့။ မေအျဖစ္သူလည္း အမွတ္ (၁)မွတ္သာနည္းၿပီး အဆင့္ (၁၃) ျဖစ္ရတဲ့ သမီးအတြက္ ရင္ထုမနာျဖစ္ရေတာ့တယ္။ အေမေရာ၊ သမီးေရာ ေကာင္းမြန္သာလြန္ေနတဲ့ အမွတ္ေတြကို ဂရုမျပဳမိေတာ့ပဲ အဆင့္ဆိုတာကို ဂရုျပဳေလေတာ့ ခံစားရၿပီေပါ့။ ဒီလို အမွတ္တူေတြ ေရွ႕မွာခံေနတာနဲ႕ အဆင့္ကို ေလွ်ာ့ခ်ရတာမ်ဳးိကေရာ ျဖစ္သင့္လို႕လား။ အတန္းထဲက လူဦးေရေပၚ အေျခမခံပဲ အမွတ္အလိုက္ အဆင့္ေလးေတြ ေပးမသြားသင့္ဘူးလား။ ဒီအျဖစ္လိုမ်ဳိးေတြနဲ႕ ကိုယ့္မွာရွိေနတဲ့ ပင္ကိုယ္ အရည္အခ်င္းကို မျမင္ေတာ့ပဲ အခုလိုအဆင့္ေတြေပၚမွာပဲ သာယာလြန္းသူေတြ ဘယ္္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနၾကမလည္း မသိဘူးေနာ္။
လူတစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္ကေတာ့ အဆင့္ဆိုတာမ်ဳိးက ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ရတာမ်ဳိးမဟုတ္။ အမ်ားက ကိုယ့္ရဲ႕လုပ္ရပ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕အျပဳအမူႇ၊ ကိုယ့္ရဲ႕အားထုတ္မွဳ၊ ကိုယ့္ရဲ႕အနစ္နာခံ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႕မွဳ ..အဲ့ဒီလို အမ်ဳိးမ်ဳိးအေပၚမွာ ဆံုးျဖတ္ကာ၊ မွတ္ေက်ာက္တင္ကာ သတ္မွတ္ေပးရ တာမ်ဳိး။ တခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကိုယ္ကို တံဆိပ္ေတြကပ္ၿပီး အဆင့္ေတြျမွင့္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေၾကာ္ျငာေတြ၀င္ၿပီး သတ္မွတ္ေနတာမ်ဳိးလည္းရွိရဲ႕။ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ လုပ္ၾကံဖန္တီးေနၾကတာမ်ဳိးလည္း ၾကံဳေနရရဲ႕။ ဒါမ်ဳိးေတြၾကေတာ့ ရယ္ေသြးသြမ္းစရာ အတုအေယာင္ အဆင့္ေတြေပါ့။
မဟတၱမဂႏၵီဟာ ခ်ည္ထည္ဖ်ဥ္ၾကမ္း၀တ္ၿပီး ဘ၀ကို သမရိုးက် သာမာန္လူတစ္ေယာက္လို ျဖတ္သန္းခဲ့ရေပမယ့္ သူ႕ကို တစ္ကမၻာလံုးကေလးစားခဲ့ရတယ္။ မာသာထရီစာဟာ ဆင္းရဲမြဲေတ ေရာဂါေ၀ဒနာသည္ေတြၾကားမွာ လံုးေထြးျပဳစုၿပီး ေနခဲ့ရေပမယ့္ သူမရဲ႕ ေမတၱာရနံ႕ေတြဟာ တစ္ကမၻာလံုးကို ျဖာေ၀ခဲ့ရတယ္။ ဟိုခ်ီမင္းဟာ ရိုးရာ၀တ္စံုသာ၀တ္ၿပီး သမၼတအိမ္ေတာ္ကို သာမာန္လူတစ္ေယာက္လို ေန႕စဥ္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး အလုပ္ဆင္းခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ပဲျပဳတ္ထမင္းေလးကိုပဲ အာသီသရွိခဲ့တယ္။ သူတို႕ဟာ လူေရာ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြပါ အဆင့္ျမင့္မားခဲ့သူေတြပါ။ သူတို႕ဟာ သူတို႕အတြက္သာမက သူတို႕ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္၊ သူတို႕ရဲ႕ကမၻာ၊ သူတို႕ရဲ႕သမိုင္းကို အဆင့္ျမင့္ျမင့္နဲ႕ လွပေအာင္ခ်ယ္မွဳန္းခဲ့သူမ်ားပါ။
အဆင့္ဆိုတာေတြက မခြဲထားလို႕လည္း မရျပန္ပါဘူး။ အဆင့္ေတြ ခြဲထားမွ ကိုယ္ဟာ ဘယ္ေနရာနဲ႕သင့္ေလွ်ာ္တယ္၊ ကိုယ္ဟာ ဘယ္အဆင့္ဆိုတာကို သတ္မွတ္ႏိုင္မွာပါ။ အဆင့္ေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာဖို႔ သက္ဆိုင္ရာ စံႏွဳန္းေတြလည္း ရွိထားၿပီးသားပါ။ အဆင့္ေတြမွီေအာင္ေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာလုပ္ေနၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေျခခံအဆင့္ေလးေတြကိုပဲ အနည္းဆံုး ျပည့္မွီေစခ်င္တာ။ အေျခခံအဆင့္ေလးေတြကိုပဲ ေအာက္သက္ေၾကေၾကနဲ႕ ျပည့္မွီေအာင္လုပ္၊ အဲ့ဒီကမွ တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္ေရွ႕ကို တစ္လွမ္းခ်င္း တက္သင့္တာေပါ့ေနာ္။ ကြၽန္မတို႕လူမ်ဳိးဆိုတာမ်ဳိးက ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တတ္ၾကတာမ်ားတယ္။ အေျခခံအဆင့္ေလးေတြမွာ ခိုင္ခိုင္မာမာမရွိရင္ အလွမ္းက်ယ္အလည္လပ္ေနမွာ စိုးမိပါရဲ႕။
အင္း... ထမင္းခ်ဳိင့္ေတာင္ အဆင့္ေတြလြဲေနရင္ ခ်ိတ္လို႕မရဘူးမဟုတ္လား။ အဆင့္ေတြ လြဲေနမွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္မိသားရွင္။
ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး...။ ကြန္နက္ရွင္ေတြမေကာင္းတုန္း ဟိုေတြးသည္ေတြးနဲ႕ ေတြးၿပီး ေကာက္ျခစ္လိုက္မိတာေလးပါ။
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ၾကပါေစ။
Monday, November 1, 2010
အဆံုးသတ္မ်ဥ္း
ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ခ်ိတ္လွ်က္ စားပြဲေပၚလက္ႏွစ္ဖက္ ယွက္တင္ၿပီး ေရွ႕တူရွဴကို ခပ္ေငးေငးၾကည့္ေနသည့္ သူမကို ၾကည့္ရသည္မွာ သက္ေတာင့္သက္သာရွိလွ၏။ သူကေတာ့ စားပြဲကိုလက္ညွိဳးျဖင့္တစ္ေဒါက္ေဒါက္ေခါက္လွ်က္က ဆိုင္အေနာက္ဘက္ရွိ ေကာင္တာသို႕ၾကည့္လိုက္၊ တည္ၿငိမ္လြန္းေနသည့္ သူမကို ၾကည့္လိုက္ႏွင့္ ရွိေနသည္။
စိတ္လွဳပ္ရွားလြန္းသည့္အခါမ်ားတြင္ သူသည္လိုပဲ စားပြဲကို လက္ႏွင့္ေခါက္ေလ့ရွီ၏။ ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ စားပြဲေပၚ ေရာက္လာ၏။ စီးကရက္ကို တစ္ခ်က္ခပ္ျပင္းျပင္းရွဳိက္လိုက္ရင္း… “ေသာက္ေလ..မလတ္ ” ဟု သူေျပာကာ သူမဘက္သို႕ ပန္းကန္ကို တိုးေရႊ႕ေပးလိုက္သည္။ ႏွဳတ္ခမ္းမွ စီးကရက္ကို ျဖဳတ္၍ သူမေရွ႕ပန္းကန္ထဲရွိ ဇြန္းႏွင့္ ေကာ္ဖီခြက္ကို ေမႊေပး၏။
သူမ သူ႕ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ နဖူးေပၚက ဆံႏြယ္ေခြမ်ားသည္ ယခင္အတိုင္း က်ၿမဲက်လွ်က္ရွိ၏။ သူမ ေကာ္ဖီႀကိဳက္တတ္သည္ကို သူေမ့ပံု မရေသးဟု သူမ, ေက်နပ္ေနမိဆဲ သူ႕အေၾကာင္း ေတြးမိျပန္ေတာ့လည္း ေစာေစာက ေက်နပ္မွဳတို႕ လြင့္စင္ေပ်ာက္ပ်က္သြားျပန္သည္။
ဇြန္းႏွင့္ဖန္ခြက္ သြားထိသံသည္ ညင္ညင္သာ လြင့္ပ်ံ႕ေနေသာ ေတးသြားတို႕ၾကား စည္းခ်က္လိုက္လွ်က္ရွိသည္။ သူစိမ္းတရံႏွစ္ဦး ေတြ႕ဆံုျခင္းမ်ဳိးကဲ့သို႕ သူႏွင့္သူမအၾကား တိတ္ဆိတ္မွဳတို႕ျဖင့္ အတိရွိေန၏။
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးက ေသသပ္လွသည္။ အလွေမြးငါးကန္မ်ားႏွင့္။ စားပြဲတင္ပန္းအိုးႏွင့္။ ကုလားထိုင္ စားပြဲတို႕ကို အခင္းအစြတ္တို႕ ရွိေစျခင္းတို႕က အျခားဆိုင္မ်ားႏွင့္ ျခားနားေစ၏။ ေတးသီခ်င္းတို႕ကို တိုးတိုးသက္သက္ဖြင့္ထားျခင္းႏွင့္ လူစည္ကားျခင္းကင္းျခင္းတို႕ေၾကာင့္ သူမကို ဤဆိုင္သို႕ သူေခၚလာျခင္း ျဖစ္မည္ဟု သူမေတြးေနမိသည္။
မေတြ႕သင့္ေတာ့ဟု ဆံုးျဖတ္ထားေသာ လူတစ္ဦးႏွင့္ လမ္း၌ အမွတ္မထင္ေတြ႕ဆံုမိၿပီး ထိုသူ၏ ေတာင္းဆိုခ်က္တို႕ျဖင့္ ဤဆိုင္သို႕ သူမေရာက္လာခဲ့သည္။ဒါေပမယ့္ သည္လိုလိုက္ေလ်ာမွဳ အတြက္သူမကိုယ္သူမ ေက်နပ္ေန မိသည္။
ေကာင္တာအထက္ ကၽြန္းသားနံရံေပၚတြင္ “ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ” ဟု အဓိပၸာယ္ရသည့္ ဆိုင္၏အမည္ကို အဂၤလိပ္ စာလံုးျဖင့္ လွပစြာ ထြင္းထိုးထား၏။ သူႏွင့္သူမအတူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျခင္းမွာ သူမတို႕ႏွစ္ဦး မေတြ႕ဆံုၾက သည့္ ေျခာက္လအတြင္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ပင္ျဖစ္သည္။ သူႏွင့္သူမ ခ်စ္သူဘ၀တုန္းကလည္း သည္လိုပင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ားစြာမွာ အတူထိုင္ခဲ့၏။
သူႏွင့္သူမ ခင္မင္ၿပီးသည့္ေနာက္ ပထမဦးဆံုးထိုင္ခဲ့သည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးကို မွတ္မိေနေသး၏။ အဲ့သည္တုန္းက ဆိုင္ေလးမွာ ခပ္ေသးေသးေျမစိုက္တဲ့ေလးသာျဖစ္သည္။ ဆိုင္ေလးမွာ ခပ္အိုအိုျဖစ္ေသာ္ျငား သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိေန၏။ ေျပာင္လက္ေနသည့္ ဒန္ေရေႏြးအိုးေလးကို ၾကည့္ၿပီး သူတို႕ႏွစ္သက္ခဲ့၏။
ဆိုင္ထဲမွာ လူရွင္းလွ၏။သူတို႕လို စံုတြဲတစ္တြဲႏွင့္ အသက္၆၀ခန္႕ အဖိုးအိုတစ္ဦးသာရွိ၏။ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက စားပြဲလြတ္တစ္လံုးတြင္ငိုက္မ်ဥ္းေနရာမွ ထလာၿပီး ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ကို ေလးဖင့္စြာ ယူလာေပးေလသည္။ ေကာ္ဖီခါးခါးသည္ဘုရားစူးေလာက္ေအာင္ပင္ခါးလွ၏။ သည္ၾကားထဲ အရည္ကလည္း က်ဲလွ၏။ ေကာ္ဖီမွဳန္႕ဖတ္ ေတြကလည္း ပန္းကန္ႏွဳတ္ခမ္းတြင္ ေပက်၊ံလွ်က္ရွိသည္။ ဆိုင္ေထာင့္မွ စံုတြဲကလည္း ေခါင္းျခင္းဆိုင္ကာ တြတ္ထိုးလွ်က္ရွိ၏။ အဖိုးအိုကလည္း ေပါင္မုန္႕ကို လက္ဖက္ရည္ႏွင့္တို႕ကာ ၿမိန္ယွက္စြာ စားလွ်က္ရွိ၏။ သို႕ေသာ္ ထိုအရည္က်ဲက်ဲ ေကာ္ဖီခါးခါးကိုပင္ သူတို႕ႏွစ္ဦး ေက်နပ္စြာေသာက္ရင္း ၾကည္ႏူးဖူးခဲ့ၾကသည္။
သူတို႕ႏွစ္ဦး ခ်စ္သူျဖစ္ေတာ့ ထိုဆိုင္ေလးကို စြန္႕ခြာလိုက္၏။ ဒုတိယေရြးလိုက္သည့္ ဆိုင္ကေတာ့ သူမတို႕ စိတ္ႀကိဳက္ ခင္၀မ္း၊ မြန္းေအာင္၊ ခင္ေမာင္တိုး သီခ်င္းတို႕ကို ခပ္တိုးတိုးသာ ဖြင့္ထား၏။ ေကာ္ဖီကလည္း သူမအႀကိဳက္ စိမ့္ခါးခါးျဖစ္၏။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း “ ဆိုင္က ေကာင္ေလးေတြ သိပ္မ်ားတယ္ ” ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ သူက စြန္႕ခြာေစခဲ့သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္း တစ္ဆိုင္တြင္ နာရီ၀က္ တစ္နာရီမွ်ထိုင္၍ စကားေျပာရသည့္ အရသာကို သူတို႕ႏွစ္ဦး ဘာႏွင့္မွ်မလဲႏိုင္ခဲ့။ ခက္သည္က သူက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို တစ္ခါႏွစ္ခါထက္ပို္၍ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ မထိုင္ျခင္းပင္။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္၌ ထိုင္ၿပီးလွ်င္ အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေနာက္ထပ္အဆင္ေျပသည့္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ရွာႀကံကာ ေျပာင္းထိုင္ျပန္၏။
သူနဲ႕သူမတို႕ မဆံုးႏိုင္ေသာ စကားတို႕ကို ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ သူ႕အႀကိဳက္ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ကာ ေျပာဆိုၾက၏။သူမက စိတ္၀င္စားဖြယ္အေၾကာင္းအရာတို႕ကို ေျပာျပေနတတ္ခ်ိန္ သူက သူမရဲ႕ အလ်င္ရည္းစားအေၾကာင္း စဥ္းစားေနတတ္၏။ “ ေမာင့္ကို မလတ္ခ်စ္တယ္ ” ဟု သူမက တယုတယဆိုတိုင္း သူမမ်က္ႏွာေလးကို ေလးေလးနက္နက္ၾကည့္ကာ စိတ္မေကာင္းစြာ ျပံဳး၏။ ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ သူမက ပ်ာပ်ာသလဲ ႏွင့္ ...
“ မလတ္ ေမာင္နဲ႕မေတြ႕ခင္တုန္းက အေၾကာင္းေတြေျပာျပၿပီးသားပဲ၊ မလတ္ အဲဒီတုန္းက ရည္စားသာ ထားခဲ့တာ၊ ခုလို တြဲသြားတြဲလာ လုပ္တာမွမဟုတ္ဘဲ၊ မလတ္ ေမာင့္အေပၚ သစၥာရွိပါတယ္၊ မလတ္ ေမာင့္ကိုပဲ ခ်စ္တယ္၊ မလတ္ေက်ာင္းၿပီးရင္ ေမာင္နဲ႕လက္ထပ္ရေအာင္ေနာ္ ”
ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ သူမလက္ဖ်ားတို႕ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း “ မလတ္ကို ဆံုးရွဳံးရမွာ ေမာင္သိပ္ ေၾကာက္တယ္ ” ဟု စိုးရိမ္သည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ သူေျပာ၏။ ဒါေပမယ့္ သူမတို႕ႏွစ္ဦးၾကား အစစအရာရာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ခဲ့သည္။ “ သူငယ္ခ်င္းမ်ား” ဟု အမည္ရေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးတြင္လည္း သူတို႕ ႏွစ္ဦးထိုင္ဖူးခဲ့၏။ ပဲပလာတာ ေကာင္းေကာင္းရသည့္ “ ေ၀ ” လိုဆိုင္မ်ဳိးသာမက “ စကား၀ါ ” ” ၿငိမ္းခ်မ္း ” စသည္ စသည္ျဖင့္။ သူတို႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနွင့္ သိကၽြမ္းခဲ့သည္။ သူမႀကိဳက္သည့္ ေကာ္ဖီခါးခါးကိုလည္း သူ စြဲမက္မွန္းမသိ စြဲမက္လာခဲ့၏။
လက္ထဲမွ စီးကရက္တိုကို ေအာက္ခံပန္းကန္ျပားေပၚသို႕ ထိုးေခ်ထည့္လိုက္၏။ ေနာက္.. အိက်ီ ၤအိတ္ထဲရွိ ဘူးထဲမွ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ထုတ္ယူမီးညွိလိုက္၏။ ႏွစ္ဦးအၾကား တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္းမ်ဳိးကို သူရြ႕ံလာ၏။ မေနႏို္င္သည့္အဆံုး သူမကို သူ.. ေမးလိုက္သည္။
“ မလတ္.. ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားေနတာလဲ၊ ေမာင့္ကို ရွိတယ္လို႕မွ သိေသးရဲ႕လား ”
သူမက ခပ္သာသာၿပံဳးလိုက္၏။ ၿပီးမွ..
“ ေၾသာ္.. မလတ္နဲ႕ ကိုသက္ခိုင္ အတူတူထိုင္ခဲ့တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ မနည္းဘူးေနာ္၊ လက္ခ်ဳိးေရၾကည့္ရင္ မွတ္ေတာင္မွတ္မိမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေတြးမိလို႕ပါ ”
“ ကိုသက္ခိုင္” ဆိုသည့္ သူမစကားအသံုးအႏွဳန္းေၾကာင့္ သူ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ ပ်က္သြား၏။ သူမနဲ႕အတူ ေနာက္ဆံုးထိုင္ခဲ့သည့္ “ စကား၀ါ ” လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးကို သတိရမိသည္။ သူမက နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားသည့္ ျပကၡဒိန္ကို ၾကည့္လွ်က္။ သူမ၏ ေအးစက္စက္အျပဳအမူႏွင့္ မေရရာစကားတို႕ေၾကာင့္ သူ႕ရင္ထဲ ဆက္ခ်ဳပ္တည္း ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ေပ။
“ မလတ္ ေမာင့္ကို ဘာေၾကာင့္ အေတြ႕မခံပဲ ေရွာင္ေနတာလဲ ”
သူ႕အသံက အနည္းငယ္ မာသေယာင္ရွိ၏။ သူမ သူႏွင့္ ရင္ဆိုင္္လိုက္သည္။
“ မလတ္ ကိုသက္ခိုင္ကို မေရွာင္ပါဘူး၊ မလတ္နဲ႕ ကိုသက္ခိုင္ မေတြ႕သင့္ေတာ့ဘူးလို႕ ထင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္မို႕ပါ ”
စားပြဲေပၚတင္ထားသည့္ သူမလက္ဖ်ားကို ရုတ္တရက္ သူဖမ္းဆုပ္လိုက္၏။ ေအးစက္ေနသည့္ သူ႕လက္တို႕က သူမလက္မွ အေႏြးဓာတ္ကို ထိေတြ႕သိလိုက္ရ၏။
“ မလတ္နဲ႕ ေတြ႕ႏိုင္ဖို႕ ေမာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တာ ေျခာက္လနီးပါးရွိၿပီ၊ မလတ္နဲ႕ အခုလို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕ရေတာ့ ေမာင္ဘယ္ေလာက္ ၀မ္းသာသြားတယ္မွတ္သလဲ၊ မလတ္ ေမာင့္ကို မုန္းေနၿပီလား”
“ ဟင့္အင္း၊ မဟုတ္ဘူး ”
သူမ ေခါင္းခါယမ္းလိုက္၏။
“ မလတ္ကို ေမာင္ခ်စ္တယ္၊ မလတ္နဲ႕နီးဖို႕ ေမာင္ ႀကိဳးစားေနတယ္၊ မလတ္ကို လက္ထပ္ယူဖို႕ ေမာင့္ကို အခ်ိန္နည္းနည္းသာ ေပးပါလို႕ ေမာင္ေျပာထားသားပဲ ”
ေခၽြးျပန္ေနသည့္ သူ႕လက္ထဲမွ သူမလက္ကို အသာဆြဲထုတ္ယူလိုက္၏။ ပါးျပင္ေပၚမွ ဆံစအခ်ဳိ႕ကို အေနာက္ဖက္သို႕ အသာသိမ္းလိုက္၏။ ၿပီးမွ…
“ အခ်ိန္ဆိုတဲ့အရာကို ကိုသက္ခိုင္ထက္ မလတ္တန္ဘိုးထားတတ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြဟာ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ကုန္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တန္ဖိုးမဲ့ေနတတ္တယ္ေလ၊ တကယ္ဆို မလတ္အခုလို ကိုသက္ခိုင္နဲ႕အတူ စကားေျပာေနဖို႕ မသင့္ဘူး။ မသင့္ဆို လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္ထဲက ကိုသက္ခိုင္နဲ႕မလတ္ မေတြ႕ခဲ့ဖို႕ေကာင္းတာ ”
သူမ၏ ေအးစက္စက္စကားတို႕က သူ႕ရင္ကို လွဳပ္ခါေစ၏။ သူမႏွင့္ မ်က္လံုးခ်င္း ရင္ဆိုင္လိုက္သည္။ သူမရဲ႕ မ်က္လံုးမ်ားက ရီေ၀လွ်က္။
“ မလတ္ ဘာကို ရည္ရြယ္ေျပာတာလဲ၊ ေမာင့္ကို အရင္လူေတြလိုပဲ မုန္းခ်င္လာၿပီလား၊ မင္းရဲ႕ အရင္ရည္းစားေတြ ထဲ ေမာင္ ပါသြားၿပီလား၊ ဟင္.. ေျပာေလ ”
သူ႕အသံမာမာတို႕သည္ သူမရင္ထဲထိ ထိုးေဖာက္၀င္သြားၿပီး ဦးေခါင္းကို မတ္သြားေစ၏။
“ ေမာင္ဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ ကၽြန္မရဲ႕အေပ်ာ္ရည္းစားထဲက တစ္ေယာက္မျဖစ္ေစရဘူး၊ ေမာင္ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္သူ ” လို႕ သူမရင္ထဲက စကားတို႕ကို သူ မၾကားႏိုင္ေစေအာင္ အၿပံဳးတုတစ္ခုျဖင့္ ဖံုးကြယ္လိုက္သည္။ သူမ ခပ္ဟက္ဟက္ရယ္ေနလိုက္ေသာ္လည္း ရင္ထဲ၌ ေၾကကြဲေန၏။
ဖ်ဥ္းကနဲ ၀င္လာသည့္ ေဒါသစိတ္သည္ သူ႕လက္ထဲမွ စားပြဲခင္းအျဖဴစအစြန္းကို ဆုတ္ေခ်ၿပီးသားျဖစ္၏။ သူမ၏ ထီမထင္ဟန္က သူ႕ကို ခံရခက္ေစသည္။
“ ဒါဆို ခ်စ္တယ္ဆိုၿပီး မင္း ေမာင့္ကို ညာခဲ့တာေပါ့.. ဟုတ္လား ခင္ခင္လတ္ ”
ေဒါသႀကီးေနေသာ သူ႕ကို ၾကည့္ၿပီး သူမက ေၾကကြဲစြာ တိုးသာသာရယ္လိုက္၏။
“ ခင္ခင္လတ္က ကိုသက္ခိုင္ကို ညာခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုသက္ခိုင္ကသာ ခင္ခင္လတ္ရဲ႕အခ်စ္ကို သံုးႏွစ္လံုးလံုး ညာယူခဲ့တာပါ။ အင္း.. ၀ဋ္ဆိုတာကို ကၽြန္မယံုၾကည္သြားၿပီ၊ အရင္က ကၽြန္မ အေပ်ာ္ရည္းစားေတြ ထားခဲ့ေပမယ့္ ကိုသက္ခိုင္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္မ ကိုသက္ခိုင္အေပၚ သစၥာရွိခဲ့တယ္၊ ခ်စ္ခဲ့တယ္၊ ဒါေတြအားလံုး ကိုသက္ခိုင္သိပါတယ္ ”
သူမ၏အသံတို႕က တုန္ရင္လွ်က္ရွိသည္။ သူ ထိတ္လန္႕သြား၏။
“ မဟုတ္ဘူး မလတ္၊ ေမာင္ေျပာျပမယ္၊ ေမာင္… မလတ္အေပၚ….. ”
“ ဟင့္အင္း.. မဟုတ္ဘူး ကိုသက္ခိုင္၊ ကၽြန္မ သႏၱာကိုလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္၊ သမီးေလးကိုလည္း သနားတယ္ ”
ႏွလံုးခုန္သံတို႕ ရုတ္ခ်ည္း လွ်င္ျမန္လာ၏။ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စကားတို႕ေၾကာင့္ သူ တုန္လွဳပ္သြား၏။
“ ဟင္..မလတ္.. ဒါေတြ ဘယ္လိုသိလဲ.. ”
သူ႕အသံက အ့ံၾသျခင္းတို႕ စြက္လွ်က္ရွိ၏။ အေႏွးႏွင့္အျမန္ သူေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည့္ ေန႕တစ္ေန႕ ေရာက္လာေခ် ၿပီ။ စားပြဲခင္းစအျဖဴကို လက္ျဖင့္အသာ ပြတ္သပ္ရင္းက သူမ ေျပာ၏။
“ ကြၽန္မဆီ သႏၱာေရာက္လာတယ္၊ ေနမေကာင္းတဲ့ သမီးအေၾကာင္း၊ ကိုသက္ခိုင္ မိသားစုနဲ႕ ကင္းကြာေနတဲ့ အေၾကာင္း၊ မိဘျခင္းေပးစားလို႕ ယူခဲ့ရေပမယ့္ ကိုသက္ခိုင္အေပၚ သူ တကယ္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ဆံုး ကြာရွင္းခြင့္ေတာင္းထားတဲ့ ကိုသက္ခိုင္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ စစ္ေအးတိုက္ပြဲၾကားက သမီးေလး ေျမစာပင္ျဖစ္မွာစိုးမိတဲ့ အေၾကာင္း၊ အားလံုး ကြၽန္မသိခဲ့ရတယ္.. ၊ ကိုသက္ခိုင္ စုေဆာင္းထားတဲ့ အခ်ိန္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးအျမတ္ဟာ သႏၱာတို႕ သားအမိနဲ႕ပဲ ထိုက္တန္တယ္ ”
သူမ စကားကို တစ္ခ်က္နားလိုက္၏။ ၿပီးမွ....
“ အိမ္ေထာင္ရွိ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႕ ပတ္သက္ခဲ့မိတဲ့ ကြၽန္မလို မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႕ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း လာေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကိုသက္ခိုင္ရဲ႕အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ေမတၱာကို ကြၽန္မတန္ဘိုးထားသင့္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုသက္ခိုင္ကို ကြၽန္မေရွာင္ေနခဲ့တာ၊ ကြၽန္မနဲ႕ ကိုသက္ခိုင္ လက္ထပ္ဖို႕သက္သက္နဲ႕ေတာ့ သႏၱာနဲ႕သမီးေလးကို စြန္႕ၿပီး အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းတီးမေနသင့္ဘူးလို႕ ကြၽန္မထင္တယ္ ကိုသက္ခိုင္”
အၿမဲတေစ ခ်ဳိသာစြာ ေျပာဆိုခြၽဲႏြဲ႕တတ္သည့့္ သူမ၏ ႏွဳတ္ခမ္းပါးတို႕မွ တိက်ခိုင္မာသည့္ စကားလံုးတို႕က ေသသပ္စြာ ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။ စားပြဲခင္းေပၚမွာ သြားေနသည့္ ပုရြက္ဆိတ္ငယ္တစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ရင္း သူမကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းရန္ စကားလံုးတို႕ ရွာေဖြမိ၏။ သူမေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိမ္ငယ္လာ၏။ ႏွစ္ဦးသား ႏွဳတ္ဆိတ္ကာ စကၠန္႕အေတာ္ၾကာမွ် ၿငိမ္ေနမိၾကသည္။
....“ ေမာင္ ” ....
သူမထံမွ ေ၀းကြာေနသည့္ ေျခာက္လအတြင္း ပထမဆံုး “ ေမာင္ ” ဟု ေခၚသံ ၾကားလိုက္ရ၏။ တုန္ယင္ေနသည့္ သူမအသံ တိုးလ်လ်က ခႏၶာကိုယ္မွ ခြန္အားတို႕ကို ႏွဳတ္ယူသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ အာေစးထည့္ထား သလို ႏွဳတ္ဆြံ႕ေနမိ၏။ အားယူ၍ သူမဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ သူ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ဘူးသည့္ သူမ၏ မ်က္၀န္းအစံု တြင္ မ်က္ရည္စတို႕ ေ၀့သီလွ်က္ရွိ၏။ သူမစကားတို႕ တစ္ခြန္းျခင္း ထြက္လာျပန္သည္။
“ တကယ္ေတာ့ လူ႕က်င့္သိကၡာဆိုတဲ့ စည္းကို ခ်ဳိးေဖာက္ဖို႕ ကြၽန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳးစားေနမိၾကတာပဲ၊ ေမာင့္ကို ကြၽန္မခ်စ္ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္ဖို႕ကိစၥ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ ဘူး၊ ကြၽန္မတို႕ ႏွစ္ဦးစလံုး မိုက္မဲခဲ့တာပဲ၊ စူးစမ္းဆင္ျခင္တံုတရားကင္းမဲ့တဲ့ ကြၽန္မအမွားက ပိုပါတယ္၊ ေမာင္... ကြၽန္မကို ေမ့လိုက္ေတာ့ ”
သူမ စကားတို႕ မဆံုးႏိုင္ခဲ့။ ၀ဲက်လာသည့္ မ်က္ရည္စတို႕ကို မ်က္ေတာင္ခ်င္း ပုတ္ခတ္၍ ဖယ္ရွားလိုက္၏။ သို႕ေသာ္ ပါးျပင္ေပၚ ယိုစီးက်လာ၏။ မ်က္ရည္တို႕ကို သုတ္ေပးခ်င္ေနမိ၏။ သို႕ေသာ္ မျမင္ႏိုင္ေသာ အရာတစ္ခုက ဟန္႕တားထားသလို ၀န္ေလးေနမိသည္။
“ မလတ္ရယ္.. ”
သူ႕အသံက ညည္းတြားသံေပါက္ေန၏။
“ မလတ္ကို ေမာင္ ခ်စ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ အိမ္ေထာင္အေၾကာင္း မေျပာျပခဲ့တာ ေမာင့္အမွားပါ၊ မလတ္ကို ဆံုးရွဳံးရမွာ ေမာင္ေၾကာက္တယ္ ”
“ သမီးေလးကိုေတာ့ ေမာင္ ခ်စ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္.. ”
သူ႕စကားတို႕ နားေထာင္ရင္း သူမမ်က္ရည္တို႕ ရစ္၀ဲလာျပန္သည္။ သူႏွင့္ပတ္သက္သမွ် ေပ်ာ့ည့ံလြန္းေနမိသည့္ သူမကိုယ္သူမ ရြံမုန္းလာမိ၏။ ခိုင္ခိုင္မာမာသံႏၷိ႒ာန္ခ်ထားသည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုေတာ့ သူမျပင္ဖို႕ မႀကိဳးစား ခ်င္ေတာ့။
“ ဟုတ္တယ္ ကိုသက္ခိုင္၊ သမီးေလးဟာ သနားဖို႕ သိပ္ေကာင္းပါတယ္၊ ကြၽန္မတို႕ နွစ္ေယာက္ ဒုတိယအႀကိမ္ အမွားကို ထပ္ၿပီး မက်ဴးလြန္ၾကပါစို႕လား ”
“ မလတ္.... ”
ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးရသည့္ အရာတစ္ခုကို အၿပီးတိုင္ စြန္႕လႊတ္လိုက္ရသကဲ့သို႕ ခံစားလိုက္ရသည္။ သူႏွင့္အဆံုး စြန္ေသာ ေ၀းကြာျခင္းသို႕ သူမ ေရာက္ရွိသြားသည္ဟု ထင္လိုက္မိသည္။
“ မလတ္ ေမာင့္ကို ခြင့္လႊတ္ၿပီး နားလည္ေပးပါ ”
ခြင့္လႊတ္ပါဆိုေသာ သူ႕စကားအတြက္ သူမေခါင္းညိတ္လိုက္၏။ သူႏွင့္ပတ္သက္သမွ် ခြင့္လႊတ္ဖို႕စိတ္၊ ရင္ထဲမွာ ေမြးထားၿပီးၿပီပဲေလ။ လက္ကိုင္ပု၀ါစြန္းျဖင့္ ပါးျပင္ေပၚမွ အၾကြင္းအက်န္မ်က္ရည္စတို႕ကို စင္ၾကယ္စြာ သုတ္လိုက္ ၏။
“ ကြၽန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ မိတ္ေဆြျဖစ္သြားၿပီေနာ္ ”
သူမကိုယ္သူမ သန္႕စင္သြားသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ သူက သူမကို ခ်စ္မက္စြာ ၾကည့္ေန၏။ ၿပီး.. သူက စားပြဲေပၚသို႕ မ်က္ႏွာကို အပ္လွ်က္ ေမွာက္ထားလိုက္သည္။ “ ေမာင့္ကို ကြၽန္မ တကယ္ခ်စ္ခဲ့တာပါ ” ဟူသည့္ စကား သူမႏွဳတ္မွ ထြက္မလာေအာင္ ခက္ခဲစြာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားစဥ္အတြင္း သူမ သူ႕အပါးမွ အျမန္ထြက္ခြာဖို႕ လိုအပ္မွန္းသိလာသည္။ သူမ ထိုင္ရာမွ ထလိုက္၏။
“ ကြၽန္မကို သြားခြင့္ျပဳပါ ” ဟု သူမေျပာလိုက္ၿပီး သူ မတားႏိုင္ခင္မွာပင္ သူမ ဆိုင္ထဲက ထြက္ခြာခဲ့သည္။
“ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ” အမည္ရွိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ငယ္တစ္ခုအတြင္းရွိ စားပြဲတစ္လံုးတြင္ လူတစ္ေယာက္ ထိုုင္လွ်က္ရွိသည္။ သူသည္ မ်က္ႏွာကို စားပြဲေပၚ ေမွာက္လွ်က္အိပ္သားရွိ၏။ သီခ်င္းသံသဲ့သဲ့က ဆိုင္ထဲတြင္ ပ်႕ံလြင့္လွ်က္ရွိ၏။ ခဏၾကာေတာ့ သူေခါင္းေထာင္လာသည္။ စားပြဲေပၚရွိ ေကာ္ဖီခြက္ကိုယူ၍ သူ တရွိန္ထိုးေမာ့ ေသာက္လိုက္၏။ လြယ္အိတ္ကို ပခံုးထက္ လြယ္လိုက္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဖိုး ပိုက္ဆံကို ထုတ္ယူကာ စားပြဲေပၚမွ ျပာခြက္ေအာက္တြင္ အသာဖိလွ်က္ ဆိုင္ထဲမွ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ကာ သူ ထြက္လာခဲ့သည္။
ေသာက္သူကင္းမဲ့ေသာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သည္ ေကာ္ဖီခြက္လြတ္တစ္လံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်က္ အျဖဴေရာင္အခင္းျဖင့္ ေသသပ္လွ်က္ရွိေသာ စားပြဲတစ္လံုးေပၚတြင္ ရွိေန၏။
( အသက္၂၁ႏွစ္အရြယ္၊ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၁၁၈၊ ၾသဂုတ္လထုတ္တြင္ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရဖူးၿပီး မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာ ေပၚမွာ တတိယအႀကိမ္ ပါ၀င္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ၀တၱဳတိုတစ္ပုဒ္ပါ။ အမွတ္တရ သိမ္းဆည္းခ်င္တဲ့အတြက္ ဆိုက္မွာ ျပန္လည္ တင္လိုက္မိပါတယ္။ ဒီစာမူေလးကို အမ်ဳိးသားစာၾကည့္တိုက္မွ ျပန္လည္ရွာေဖြေပးခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း NMK ကိုု ဒီေနရာက ေက်းဇူးစကားဆိုပါရေစရွင္ ။ )
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ၾကပါေစ။
