စိတ္လိပ္ျပာ

အို… လွလိုက္တာ…။ ၾကည့္စမ္းပါဦး။ အေသြးအေရာင္စံု လိပ္ျပာေလးေတြက ပ်ံ၀ဲေနလိုက္ၾကတာ..။ ျပာလဲ့ေနတဲ့ မိုးသားေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္ ႀကီးကို ေနာက္ခံထားလို႕။ ေတာင္ပံေလးေတြ တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ကာ..။ ဟိုမွသည္ကို ၀ဲပ်ံလို႕… ။ ထိုမွတဖန္ သည္မွ ဟိုကို.. ၀ဲပ်ံလို႕။ အုပ္စုလိုက္ ပ်ံသူကပ်ံ၊ တစ္ေကာင္ထဲ ေပ်ာ္ျမဴးသူကျမဴး၊ ခ်စ္ေဖာ္နဲ႕ ႏႊဲေပ်ာ္သူက ႏႊဲေပ်ာ္နဲ႕ေပါ့။ အေရာင္အေသြးမ်ဳိးစံုေနတဲ့ ပန္းေပါင္းစံု လွဳိင္လွဳိင္ဖူးပြင့္ေနတဲ့ ပန္းခင္းႀကီးက ခ်စ္စရာလိပ္ျပာငယ္ေလးမ်ားအတြက္ေတာ့ ၀တ္ရည္ေသာက္သံုးခြင့္ မ၀ႏိုင္စရာ။ ဟိုသည္၀ဲပ်ံလို႕ မညည္းေငြ႕ႏိုင္စရာ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ေလးေတြက သက္ရွိလိပ္ျပာေတြမဟုတ္။ ဒါဆို.. ဘာေတြလဲ..။ ေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္ႀကီးနဲ႕ အလားသ႑န္တူတဲ့ ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး၊ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးထဲက အၿငိမ္မေန ေျပးလႊားေနၾကတဲ့ ေစတသိတ္ စိတ္လိပ္ျပာေရာင္စံုေတြ ပဲဲေပါ့။ စိတ္ေရာင္စံု အမ်ဳိးမ်ဳိး အၾကားမွာ စိတ္လိပ္ျပာေရာင္စံုေတြက တ၀ဲလည္လည္နဲ႕ ၀ဲပ်ံေနၾကတာ။

လူေတြ တစ္ဦးခ်င္းစီမွာရွိၾကတဲ့ စိတ္ေတြရဲ႕ သဘာ၀ကို ကၽြန္မစိတ္၀င္စားေနမိတာၾကာပါၿပီ။ စိတ္လိပ္ျပာေတြမွာ အဇၥ်တၱလို႕ေခၚတဲ့ အတြင္းစိတ္နဲ႕ ဗဟိဒၶလို႕ေခၚတဲ့ အျပင္စိတ္ေတြက ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ပူးတံုခြာတံုနဲ႕ လွည့္ပတ္ေမႊေႏွာက္ေလ့ရွိတယ္လို႕ ဖတ္ထားဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ေတြရဲ႕ အဇၥ်တၱကို မထိမ္းခ်ဳပ္လိုက္ႏိုင္ခင္မွာပဲ ရုပ္ဆိုတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက ေကာင္း၏ မေကာင္း၏၊ သင့္၏ မသင့္၏ မစဥ္းစားမိလိုက္ေတာ့ပဲ ဗဟိဒၶအားကိုးနဲ႕ လုပ္ေဆာင္မိလိုက္တာမ်ဳိး။ တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ အဇၥ်တက ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ႏိုင္လို႕ ကၽြန္မတို႕ မလုပ္သင့္၊ မလုပ္ထိုက္တာေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ ေရွာင္လႊဲႏိုင္ခဲ့ၾကတာ။ တကယ္ေတာ့ လုပ္သင့္၊ မလုပ္သင့္ဆိုတာကလည္း စိတ္ဆိုတဲ့ တရားသူႀကီးကပဲ ရံုးတစ္ထိုင္နဲ႕ဆံုးျဖတ္ အမိန္႕ခ်သြားတာမ်ဳိးပါ။

လူတစ္ကိုယ္ စိတ္တစ္မ်ဳိးလို႕ ဆိုထားေလေတာ့ စိတ္ထားေကာင္းသူ၊ စိတ္ရွည္သူ၊ စိတ္ျမန္သူ၊ စိတ္တိုသူ၊ စိတ္ဆတ္သူ၊ မွ်တစိတ္ရွိသူ၊ စိတ္ေအးသူ၊ စိတ္မာသူ၊ စိတ္ေပ်ာ့သူ၊ စိတ္ႏူးည့ံသူေတြ ရွိၾကသလို တစ္ကိုယ္ေကာင္းစိတ္ရွိသူ၊ အတၱစိတ္ႀကီးသူ၊ အစြန္းေရာက္စိတ္ရွိသူ၊ စိတ္ပုတ္သူ၊ အထင္ေသးစိတ္ရွိသူ၊ ယံုၾကည္မွဳစိတ္လြန္ကဲသူ၊ စိတ္ထားယုတ္ည့ံသူ၊ စိတ္ဓာတ္ေအာက္တမ္းက်သူ၊ စိတ္ဓာတ္မျပည့္၀သူ၊ စိတ္အညွဳိးႀကီးသူ၊ စိတ္မူမမွန္သူေတြကိုလည္း ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မ မသိတဲ့ တျခားစိတ္အမ်ဳိးအစားေတြလည္း ရွိၾကဦးမွာပါ။ ဒီလို စိတ္အမ်ဳိးအစားေတြကို နာမည္ေပး ကင္ပြန္းတပ္တတ္ၿပီး အခုလို စိတ္ေတြက ဘာလို႕မ်ား ကြဲျပားလာၾကတာလည္းလို႕ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္။ သက္ရွိ၊ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ လူသားေတြရဲ႕ သူတို႕ကိုယ္တိုင္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ၾကမွဳ၊ သူတို႕ရဲ႕ ပင္ကိုယ္သေႏၶစိတ္၊ သူတို႕ရပ္တည္ရာ၊ ႀကီးျပင္းရာပတ္၀န္းက်င္ေတြက ျမစ္ဖ်ားခံကာ ေစ့ေဆာ္ေပးလာၾကတာမ်ားလားလို႕ ကၽြန္မစဥ္းစားမိပါတယ္။ အသိဥာဏ္မရွိေလတဲ့ အဟိတ္တရိစၦာန္မ်ားေတာင္ ေဒါသစိတ္၊ ေလာဘစိတ္၊ မနာလိုစိတ္… စတဲ့ စိတ္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိႏိုင္တယ္လို႕ သိထားဘူးပါတယ္။

စိတ္ဆိုတာမ်ဳိးက ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ ခက္ခဲလွၿပီး ဒီလို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ ခက္ခဲေနတဲ့ စိတ္ေတြကပဲ လူေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲ စုန္ခ်ီဆန္ခ်ီ ကူးလူး၀ဲပ်ံ ေနလိုက္တာ မ်ား လိုက္လို႕ကိုမမွီႏိုင္ပါဘူး။ ဒီအသက္အရြယ္မွာ စိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕ လူေတာ္ေတာ္မ်ားကို ေတြ႕ခဲ့ရဘူးၿပီ။ တခ်ဳိ႕လူေတြက ရွဴးဂါးကုတ္တက္လုပ္ ထားတဲ့ ေဆးခါးေတာင့္ႀကီးလို အေပၚယံစကားက ပ်ားသကာႏွယ္ခ်ဴိလို႕ ၀မ္းတြင္းေတာ့ ပုတ္စပ္ေနတတ္ျပန္တယ္။ တခ်ဳိ႕ၾကျပန္ေတာ့ ပါးစပ္ေပါက္ဆိုးတယ္ဆိုေပမယ့္ အတြင္းစိတ္ေလးေတြက ျဖဴစင္ေနျပန္ ေရာ။ ဒီေနရာမွာ တစ္မ်ဳိးေျပာ၊ ေနာက္တစ္ေနရာမွာ တစ္မ်ဳိးေျပာ မရိုးႏိုင္ေအာင္၊ အပ္ေၾကာင္းမထပ္ေအာင္ ေျပာတတ္သူမ်ားလဲ ေတြ႕ဘူးသလို၊ အေျပာကေတာ့ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရွဳံးရဲ႕၊ ကတာၾကေတာ့ ခ်ဳိမိုင္မိုင္ဆိုတဲ့ သူငယ္နာမစင္သူမ်ားကိုေတြ႕ရျပန္ေတာ့ ထိုသူေတြအတြက္ မခ်ိၿပံဳးနဲ႕ ေအာ့ႏွလံုးနာမိရျပန္တယ္။ အေျပာမဟုတ္ လက္ေတြ႕လုပ္သူ၊ စာနာေထာက္ထားစိတ္ရွိသူ၊ သေဘာျဖဴ မေနာျဖဴသူ၊ မဟုတ္မခံ ေျဖာင့္မတ္သူ၊ ကိုယ့္အက်ဴိးမငဲ့ပဲ အမ်ားအက်ဳိးလုပ္ေဆာင္သူမ်ားကို ေတြ႕ရျပန္ေတာ့ ေလးစားအားက် အတုယူခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာမိရျပန္ေရာ။

ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ စိတ္ေတြကပဲ ကၽြန္မတို႕ကိုျပန္ၿပီး ရုပ္လံုးေဖာ္ေပးေနၾကပါတယ္။ အိမ္ကေန မနက္ထြက္လာထဲက စိတ္ေတြဆိုးၿပီး ထြက္လာလိုက္တာ လမ္းမွာ ခလုပ္တိုက္၊ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ အဆင္မေျပ၊ ရံုးေရာက္ေတာ့ လူႀကီးရဲ႕ အႀကိမ္းခံရ၊ မနက္မိုးလင္းထဲက စၿပီး အဆင္မျပလိုက္တာဟာ တစ္ေန႕လံုး ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပဘူးရယ္လို႕ ၾကံဳဘူးၾကမွာပါ။ အမွန္က ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ကပဲ ကိုယ့္ကိုျပန္ ဆင္ေျခကန္ေနတာပါ။ ေလာကႀကီးက ေၾကးမံုျပင္တစ္ခ်ပ္ပါ။ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ အတြင္းစိတ္မွာ ဘာေတြခံစားေနရသလဲ။ အျပင္ဘက္မွာ အဲ့ဒါကို ကၽြန္မတိ္ု႕ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြကို မညွိႏိုင္တာဟာ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို မေျပာင္းလဲဘဲ အျပင္ဘက္က အေၾကာင္းေတြကို လိုက္ညွိေနၾကလို႕မဟုတ္ပါလား။

ရံုးမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက မေဖာ္ေရြဘူး။ စိမ္းကားၾကတယ္။ င့ါဆိုဘယ္ေတာ့မွ မေလးစားၾကဘူး။ ငါမရွိရင္ ငါ့အေၾကာင္းေတြမ်ား ဘာေတြ ေျပာေနၾကမလဲ။ အဲ့ဒါေတြေတြးပူၿပီး အလုပ္ကေျပာင္းယံုနဲ႕ေတာ့ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ ကၽြန္မတို႕ေျပာင္းလဲရမွာပါ။ ေလာကႀကီးက ကၽြန္မတို႕အေတြးေတြရဲ႕ ပံုရိပ္တစ္ခုပါပဲ။ ထက္ျမက္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သူေတြက ထက္ျမက္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ သူေတြနဲ႕ပဲ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ဆံုရတတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာကာလေတြကို ပိုင္ဆိုင္ရ သူဟာ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေတြရွိဖို႕ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနေတာ့မွာေပါ့။

တခ်ဳိ႕ၾကျပန္ေတာ့ စိတ္ကိုလိုသလို အေရာင္ေျပာင္းတတ္ၾကျပန္တယ္။ မေကာင္းတာ၊ မဟုတ္တာ၊ မလုပ္သင့္တာဆိုတာ အသိဥာဏ္နဲ႕ သိေနေပမယ့္ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ ဆိုသလို၊ အတၱစိတ္၊ ေလာဘစိတ္၊ ၀န္တိုစိတ္နဲ႕ အႏိုင္ယူလိုစိတ္ေတြ လႊမ္းျခံဳၿပီး မေကာင္းမွဳဆိုတာ ဆိတ္ကြယ္ရာမရွိ ဆိုတာကို သိသိႀကီးနဲ႕ ဇြတ္မွိတ္ လုပ္တတ္ၾကတာမ်ဳိး လည္းရွိပါတယ္။ မဖံုးႏိုင္၊ မဖိႏိုင္ ေပၚလာျပန္ရင္ေတာ့ ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ပဲ ျငင္းဆန္၊ မွန္တာေတြေရာ၊ မမွန္တာေတြပါ ေရာေႏွာလို႕ ဇာတ္လမ္းပမာေတြဆင္ၿပီး ဟို၊ သည္.. လႊဲခ်တတ္ျပန္ေလေရာ။ ဒီလိုလူစားမ်ဳိးေတြၾကျပန္ေတာ့ ဒီမေကာင္းမွဳကို လုပ္ေနရင္းကပဲ သူတို႕ ကိုယ္တို္င္က မဟုတ္တာကို အဟုတ္လို႕ တေျဖးေျဖးနဲ႕ စိတ္မွာထင္လာၿပီး အရိုးစြဲဓေလ့ ျဖစ္လာၾကတယ္။ တဒဂၤေလးမွာ အံ၀င္ခြင္က်နဲ႕ မိမိစိတ္ကိုေရာ၊ အျခားသူေတြရဲ႕ စိတ္ေတြကိုေရာ လွည့္ဖ်ားႏိုင္ေပမယ့္ စိတ္မာရသြန္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ တာထြက္ေကာင္းေပမယ့္ သက္လံု႕မေကာင္းၾကေလေတာ့ ပန္းမ၀င္ႏိုင္ပဲ ေနာက္ဆံုးမွာ ပန္းတိုင္ကိုမေရာက္ခင္ အေမာေတြသာဆို႕ၾကရပါတယ္။ ဒီအခါမွာေတာ့ အရာရာဟာ ဥေဒါင္းငွက္ေတာင္ပံကို ျဖန္႕လို႕ ၀င့္ၾကြားစြာနဲ႕ ကေနသလို အေရွ႕က ကေနတာေလးကေတာ့ လွပါဘိေတာင္း။ ခႏၶာကိုယ္ အေနာက္ပိုင္းကေတာ့ အကာကြယ္မဲ့စြာနဲ႕ အရွက္ရေနေစေတာ့တာေပါ့။

ေလာကႀကီးက သူ႕အလုပ္ သူလုပ္ေနတာပါ။ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ စိတ္ေတြက ေပးသမွ်၊ ေတြ႕သမွ်၊ လြယ္လြယ္ရသမွ် လက္ခံယူေနလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ လူဆိုတာ ကိုယ့္သမိုင္းကို ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္နဲ႕ ကိုယ္တိုင္ပံုေဖာ္ၿပီး ေရးသားေနၾကတာမ်ဳိးပါ။ ကိုယ္ဘာေတြေရးခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ္ရဲ႕ စိတ္လိပ္ျပာက ကိုယ့္ကို ျပန္ေျခာက္လွန္႕ခံေနရတာမ်ဳိးေၾကာင့္ အိပ္ေရးမ၀ဘူးဆိုရင္ေတာ့ မေကာင္းလွေတာ့ ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္လိပ္ျပာမ်ားရယ္.. ေတာင္ပံ အစံုကိုဖြင့္လို႕ ဒီခႏၶာကိုယ္ႀကီးထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၀ဲပ်ံခ်င္သေလာက္ ၀ဲပ်ံလိုက္ၾကစမ္းပါ။ ဒါေပမယ့္ ေလာကရဲ႕အလွကို ညိွဳးႏြမ္းထိခိုက္ေစမယ့္၊ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္ကို အက်ဳိးမျပဳေစမယ့္၊ မိမိကိုယ္ကို မိမိနစ္မြန္းေစမယ့္ ညစ္ႏြမ္းတဲ့ လိပ္ျပာေလးမ်ားေတာ့ မျဖစ္ခ်င္လိုက္ၾကစမ္းပါနဲ႕။ အားလံုးမဟုတ္ေတာင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ေကာင္းမြန္တဲ့စိတ္နဲ႕ လိပ္ျပာလံုတဲ့ဘ၀နဲ႕ ျဖဴစင္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို တည္ေဆာက္ေစခ်င္မိပါရဲ႕။ လွပတဲ့ စိတ္လိပ္ျပာေလးေတြနဲ႕ လူတိုင္းကိုယ္စီ အိပ္ေရး၀၀ အိပ္ႏိုင္ခြင့္ရၾကရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိုက္ေလမလဲေနာ္။          ။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

အဖိုးဦးၿပံဳးခ်ဳိ ေဆးရံုတင္လိုက္ရျခင္း

Save The Aged အဖြဲ႕အတြက္ အမွတ္စဥ္(၁၆) အင္တာဗ်ဳးေလးတင္ဖို႕ျပင္ဆင္ေနတုန္း အဖြဲ႕၀င္ညီမေလးစႏိုးက သတင္းေပးလာတယ္။ ၂၈လမ္းက အဖိုးကို အခုပဲ ေဆးရံုတင္လိုက္တယ္တဲ့။ ကြၽန္မရင္ထဲ ဒိန္းကနဲ ျဖစ္သြားရတယ္။ ဒါနဲ႕ အဖိုးရဲ႕ ရာဇ၀င္ကို ျပန္လွန္ေလွာလိုက္ေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းသူ အဖိုးဦးၿပံဳးခ်ဳိ ျဖစ္ေနတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဒါနဲ႕ ေဆးရံုေရာက္ေနတဲ့ တာ၀န္ခံမ်ားကို ဖုန္းဆက္ သတင္းေမး၊  အြန္လိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပအဖြဲ႕၀င္ေတြဆီ သတင္းပို႕..နဲ႕  ကြၽန္မစိတ္ေတြ ျပာယာခတ္သြားရတယ္။ စိတ္ကို အေအးဆံုးျပန္ထား အဖြဲ႕ရဲ႕ဆိုက္ျဖစ္တဲ့ www.savetheaged.com မွာ ခ်က္ခ်င္း အဖိုးအတြက္ သတင္းပို႕စ္တစ္ပုဒ္ကို ေအာက္ပါအတိုင္း တင္လိုက္မိပါတယ္။

၂၈လမ္းမွ အဖိုးဦးၿပံဳးခ်ဳိ ေဆးရံုတင္လိုက္ရျခင္း

Save The Aged အဖြဲ႕ရဲ႕ ကိုယ္စားမိဘအျဖစ္ တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ အဖိုး ဦးျပံဳးခ်ဳိ (၇၅) ႏွစ္၊ ၂၈လမ္း ကုန္သြယ္ေရး၊ သမ၀ါယမမွာ ညေစာင့္အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ရင္း မွီခိုေနထိုင္ရသူသည္ က်န္းမာေရးအေျခအေန ယိုယြင္းလာပါသျဖင့္ ယေန႕သုခေဆးခန္းတြင္ ျပသရာ အသည္းအေျခအေနမေကာင္းျခင္း၊ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ အလြန္အမင္းတက္ေနျခင္းေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းေဆးရံုတင္ရန္ ညႊန္ၾကားလာပါသျဖင့္ ယေန႕ညေန အခ်ိန္တြင္ အလုပ္သမားေဆးရံုသို႕ ခ်က္ခ်င္းတင္လိုက္ရပါသည္။ အဖိုးမွာ ယခုသတင္းရခ်ိန္ ၅နာရီခြဲအခ်ိန္တြင္ ေဆးရံုအေရးေပၚဌာနတြင္ ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ား၏ ၾကီးၾကပ္မွဳနဲ႕ ေဆးကုသခံယူေနရပါသည္။ အဖြဲ႕မွ တာ၀န္ခံ ကိုေဗဒါေဇာ္၊ ကိုေ၀ယံမင္းတို႕မွ အနီးကပ္ေစာင့္ ေပးေနၾကပါသည္။ ေလာေလာဆည္ Save The Aged (S'pore) မွ မသိဂီ ၤ၏ အဖိုးအတြက္ ရည္ရြယ္ လွဴဒါန္းထားေသာ ေငြက်ပ္ ၅ေသာင္းကို စတင္သံုးစြဲေပး ေနပါသည္။

အဖိုးမွာ မည္သည့္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမွ်မရွိပါ။ အဖိုးအတြက္ ၀တ္ဆင္ရန္ အိက်ီ ၤ၊ ပုဆိုး ႏွင့္ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါမွစၿပီး အစစအရာရာ လိုအပ္ေနပါ သည္။ ေဆးရံုတက္ရမည့္ လူမမာတစ္ဦးလိုအပ္သည့္အရာမ်ား အားလံုးလိုလို ဘာမွ်မရွိပါ။ အဖြဲ႕၀င္မ်ား၏ စာနာမွဳ၊ ျပဳစုမွဳ၊ ေဖးမမွဳမ်ား မုခ် လိုအပ္လွ်က္ရွိေနပါၿပီ။

အဖိုးကို ညအိပ္ေစာင့္ရန္ အဖြဲ႕၀င္ေယာက်ာ္းေလးမ်ားက တာ၀န္ယူစီစဥ္ေပးလွ်က္ရွိပါသည္။ အဖိုးေနထိုင္ရာရံုးမွလည္း ေဆးရံုဆင္းလာပါက ဘိုးဘြားရိပ္သာတစ္ခုခုတြင္ ထားရွိေပးရန္ ေျပာလာပါသျဖင့္ အဖြဲ႕မွ လိုအပ္သည္မ်ား ဆက္လက္ စီစဥ္ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါသည္။

အဖြဲ႕မွာ အဖိုးဦးၿပံဳးခ်ဳိ၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနေကာင္းမြန္သည္အထိ ေဆးကုသေပးသြားမွာျဖစ္ၿပီး အဖိုးရဲ႕ က်န္းမားေရး အေျခအေန ထူးျခားမွဳမ်ားကို အဖြဲ႕၀င္မ်ားသို႕ ဆက္လက္သတင္းထုတ္ျပန္ေပးသြားပါမည္။

အဖိုးဦးျပံဳးခ်ဳိ ေနေကာင္းက်န္းမာလာဖို႕အတြက္  Save The Aged အဖြဲ႕၀င္မ်ားအားလံုးနဲ႕အတူ ၀ိုင္း၀န္းဆုေတာင္းေပးၾကပါစို႕...။


Save The Aged ( ရန္ကုန္) မွ သတင္းထုတ္ျပန္ေပးပါသည္။

အဖြဲ႕က ေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ အဖိုး၊ အဖြားေတြထဲမွာ အဖိုးအဖြားေတြ မက်န္းမာလို႕ ေဆးကုသေပးခဲ့ရတာမ်ဳိးရွိခဲ့ေပမယ့္ ယခု အဖိုးဦးျပံဳးခ်ဳိကေတာ့  ပထမဆံုး အေတြ႕အၾကံဳအေနနဲ႕ ေဆးရံုတင္ျဖစ္ျခင္းပါ။ အဖိုးတစ္ေယာက္ အဖြဲ႕၀င္မ်ားရဲ႕ ေမတၱာနဲ႕ ျပန္လည္ က်န္းမာလာပါေစလို႕ ကြၽန္မရင္ထဲ တဖြဖြ ဆုေတာင္းမိေနပါေတာ့တယ္။

အဖြဲ႕ရဲ႕ဆိုက္ျဖစ္တဲ့ ဒီေနရာေလးမွာလည္း၀င္ေရာက္ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါတယ္ရွင္။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

အၿပီးမသတ္ေသာပုံျပင္

ကုတင္ေပၚက သားရဲ႕ မ်က္ႏွာ၀င္းပပက ျဖဴလႊလႊေခါင္းအံုးထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ေနတယ္။ အိပ္ရာထဲမွာ ပက္လက္အိပ္လွ်က္ကေန ေမေမ့မ်က္ႏွာကို ေမာ္ၾကည့္လွ်က္ ပံုျပင္နားေထာင္ဖို႕ကို သားက အဆင္သင့္ အေနအထားျဖစ္ေနတယ္။ ေမေမကေတာ့ သားရဲ႕နေဘးမွာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ အိပ္လွ်က္က သားရဲ႕ ဆံပင္ေပ်ာေပ်ာ့ေလးေတြကို ညင္သာစြာ ပြတ္သပ္ေပးရင္း ဒီတစ္ညအတြက္ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို သားရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လို႕ အခုလို အစခ်ီေျပာျပေလတယ္။

………………@@@………………

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေက်းငွက္တိရစၦာန္နဲ႕ ေတာေကာင္ငယ္အမ်ားစုသာ ေနထိုင္တဲ့ သာယာလွပတဲ့ ေတာအုပ္ငယ္ေလးတစ္ခုမွာ တိရစၦာန္ေလးေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း အတူတကြ ေပ်ာ္ရႊင္ညီညြတ္စြာနဲ႕ ေနထိုင္ၾကသတဲ့ကြယ္။ အဲ့ဒီေတာအုပ္ေလးကို စည္းစံနစ္တက် အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့သူကေတာ့ ပညာရွိ ဦးဇီးကြက္ႀကီးပဲေပါ့။ ဦးဇီးကြက္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္မွဳ၊ ဆံုးမမွဳေအာက္မွာ တိရစၦာန္ေလးေတြ အားလံုးဟာ သင့္ျမတ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ၾကသတဲ့ကြယ္။ ျဖဴေဖြးတို႕ ယုန္မိသားစုဟာလည္း ဒီေတာအုပ္ေလးထဲမွာ စံျပလို႕ေျပာလို႕ရေအာင္ ေနထိုင္ၾကတဲ့ မိသားစုလို႕ ေျပာလို႕ရတယ္ကြဲ႕။

တစ္ေန႕မွာ တစ္ဖက္ေတာအုပ္ႀကီးထဲက ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္ဟာ ျဖဴေဖြးတို႕ရွိတဲ့ ေတာအုပ္ငယ္ေလးထဲကို ေရာက္လာေလတယ္ ။ တကယ္တမ္းက ဖိုးရွဳပ္ဟာ သူေနထိုင္ရာေတာကို စြန္႕ခြာထြက္ေျပးရင္း ေလလြင့္လာကာ ျဖဴေဖြးတို႕ရွိရာ ေတာအုပ္ေလးထဲကို မ်က္ေစ့လည္ လမ္းမွားၿပီး ေရာက္လာခဲ့တာကြဲ႕။ သူေနခဲ့တဲ့ ေတာအုပ္ႀကီးထဲမွာ သူ႕ထက္အားနည္းတဲ့ တိရစၦာန္ေတြကို ညွာတာမွဳမဲ့ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ စားေသာက္လို႕ ေတာဘုရင္ ေကသရာဇာျခေသ့ၤမင္းကိုယ္တိုင္ ျပန္မလာရအမိန္႕နဲ႕ ၿမိဳင္ရပ္ကေန ႏွင္ထုတ္ျခင္း ခံထားရသူေပါ့ကြယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္တစ္ေကာင္ ယုန္ေလးျဖဴေဖြးတို႕ မိသားစုရွိရာ ေတာအုပ္ကို ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ဗီဇေဟာင္းက မဖံုးဖိႏိုင္ပဲ တိရစာၦန္ငယ္ေလးမ်ားကို တစ္ေန႕တစ္မ်ဳိးက် ဖမ္းယူစားေသာက္ ပြဲေတာ္တည္ေနေလသတဲ့။ ျဖဴေဖြးတို႕ရဲ႕ ေအးခ်မ္းေနတဲ့ ေတာအုပ္ေလးလဲ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ပဲ ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္ေၾကာင့္ ပူပန္ရ၊ ေၾကာက္ရြံ႕ရ၊ ေသာကေတြေပြလို႕ ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း ျဖစ္ေနရေတာ့တာေပါ့ကြယ္။ ေတာေကာင္ငယ္ေလးေတြ ျဖစ္ေနတာေရာ၊ နဂိုထဲက ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္တဲ့ တိရစၦာန္ေလးေတြပဲရွိတာေၾကာင့္ ဖိုးရွဳပ္ရဲ႕အႏၱရာယ္ကို ဘယ္လုိ ကာကြယ္ရမွန္း မသိၾကေပမယ့္ အားလံုးက သတိအေနအထားနဲ႕ ရင္တမမရွိကာ ေနေနရတာေပါ့ကြယ္။ ေအး… ဒီလိုနဲ႕ ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္လည္း တစ္ေန႕တမ်ဳိးနဲ႕ ဖမ္းယူစားေသာက္ရင္းက တစ္ေန႕မွာေတာ့ “ ငါ ယုန္သားမစားဘူးေသးဘူး။ ယုန္သားက ခ်ဳိတယ္။ အရသာရွိတယ္လို႕ ငါၾကားဖူးတယ္။ အင္း… ဒီေန႕ေတာ့ ယုန္သားကို ရေအာင္ ဖမ္းစားရမယ္ ” ဆို သံဓိ႒ာန္ခ်လို႕ ယုန္ရွာေဖြထြက္ခဲ့သတဲ့ကြယ္။

ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္ရဲ႕ တီးတိုးႀကိမ္း၀ါးသံကို ေခါက္ရွာငွက္ေလးက သစ္ပင္ေပၚကေနၾကားၿပီး ေတာအုပ္ငယ္ထဲမွာ ရွိသမွ် ယုန္မိသားစုမ်ားကို လိုက္လံသတိေပးသတဲ့။

“ ယုန္မိသားစုမ်ားအားလံုး သတိ၀ီရိယနဲ႕သာ ေနေပေတာ့။ ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္ေတာ့ ဒီတစ္ခါ ယုန္သားစားမယ္လို႕ ႀကိမ္း၀ါးေနသံၾကားရတယ္ ”

ေခါက္ရွာငွက္ေလး သတိေပးလို႕ ပညာရွိဦးဇီးကြက္အပါအ၀င္ ေတာထဲက တိရစၦာန္ငယ္ေလး ေတြအားလံုးဟာ ဖိုးရွဳပ္လာရင္ သူ႕ရန္က ဘယ္လို ကာကြယ္ရမယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ၾကေလသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႕ တိရစၦာန္ငယ္ေလးေတြက ညီညြတ္ၿပီး စည္းစည္းလံုးလံုးရွိေနၾကေတာ့ ဖိုးရွဳပ္လည္း ယုန္ေလးေတြကိုု ဘယ္လိုပဲ ရွာေဖြစားစား ရွာမေတြ႕ဘူးတဲ့။ ေတြ႕ျပန္ေတာ့လည္း အေျပးျမန္လြန္းတဲ့ ယုန္ကေလးေတြကို သူမိေအာင္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ မဖမ္းႏိုင္ဘူးတဲ့ကြယ္။ တစ္ေန႕မွာေတာ့..

“ ယုန္သားကို မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႕ရေအာင္စားမယ္။ ငါတစ္ေကာင္ထဲ မဖမ္းႏိုင္ရင္ အရင္ငါေနခဲ့တဲ့ ေတာအုပ္က အေျပးျမန္တဲ့ ကိုက်ားႀကီးကို အသံုးခ်ၿပီး ဖမ္းခိုင္းရမယ္ ” ဆို ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ထုတ္ၿပီး ကိုက်ားႀကီးဆီသြားလို႕…

“ ကိုက်ားႀကီး.. က်ဳပ္အခုေနေနတဲ့ ေတာအုပ္က ဖမ္းစားစရာ ေတာေကာင္ေတြ ေပါမွေပါဗ်ာ။ တစ္ေန႕ဘယ္ႏွစ္ေကာင္စားခ်င္သလဲ။ စိတ္ႀကိဳက္အလြယ္တကူနဲ႕ကို ဖမ္းစားလို႕ရတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္စားဖူးတဲ့ အထဲမွာေတာ့ ယုန္သားေလာက္ေကာင္းတဲ့ အသားဘယ္မွာမွ မေတြ႕ဘူးဗ်ဳိ႕။ ခ်ဳိအိၿပီး ႏူးည့ံေနလိုက္တာမ်ားဗ်ာ အခုေျပာေနရင္း သြားရည္မ်ားေတာင္ယိုလာတယ္။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြရင္းမို႕ စားေစခ်င္လြန္းလို႕ အခုလို တကူးတကန္႕လာေျပာတာဗ်။ က်ဳပ္နဲ႕ လိုက္ခဲ့ၿပီး ယုန္သားေလး လာေလႊးလွည့္စမ္းပါဗ်ာ ” လို႕ ေျမေခြးတို႕မာယာေတြ ေပါေပါလွဳိင္လွဳိင္ ထုတ္သံုး၊ မက္လံုးေတြေပးၿပီး ကိုက်ားႀကီးကို ဒီဘက္ေတာအုပ္ငယ္ဆီကို လွည့္ဖ်ားေခၚလာခဲ့သတဲ့။

ကိုက်ားႀကီးကလည္း တစ္ခါမွ မစားဘူးတဲ့ ယုန္သားကို စားခ်င္မိတဲ့စိတ္နဲ႕ လိုက္ခဲ့ရေပမယ့္ ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္ရဲ႕ စဥ္းလဲတဲ့ စိတ္ထားကို အရင္ထဲက သိထားေလသူဆိုေတာ့ မသြားခင္မွာ…

“ ဒီမွာ ဖိုးရွဳပ္.. ဒီေတာထဲမွာ နာမည္ပ်က္မရွိေအာင္ ငါေနခဲ့တာ မင္းအသိေနာ္။ ငါ့ေတာမွာ ငါ့သိကၡာနဲ႕ငါေနေနတာ။ ေအး.. ဒါေပမယ့္ မင္းေခၚလို႕ ငါ အားနာၿပီးလိုက္ခဲ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းနဲ႕ ဒီအတိုင္းေတာ့ ငါမလိုက္ႏိုင္ဘူး။ ငါ.. မင္းကို မယံုၾကည္ဘူး။ တစ္ခုခုဆို ငါ့ကိုထားၿပီး မင္းကိုယ္လြတ္ရုန္း ထြက္မေျပးသြားႏိုင္ေအာင္ မင္းရဲ႕အၿမွီးနဲ႕ ငါ့ရဲ႕အၿမွီးကို အတူတူ ႀကိဳးနဲ႔ ပူးၿပီးခ်ည္ေႏွာင္ထားမွျဖစ္မယ္ ”

ကိုက်ားႀကီးစကားလည္းဆံုးေရာ ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္လည္း …

“ကိုက်ားႀကီးကလည္းဗ်ာ.. ေျမေခြးကို မယံုၾကည္သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႕။ ကဲ.. ကဲ စိတ္ႀကိဳက္သာလုပ္ပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္က မဟုတ္တာေျပာပါ့မလားဗ် ” ဆိုၿပီး အမူပိုပိုနဲ႕ေျပာကာ အၿမွီးႏွစ္ခု ပူးခ်ည္တာကို ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ နဲ႕ ခံလိုက္ရေလသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ႏွစ္ေကာင္ အျမွီးႏွစ္ခုပူးလွ်က္နဲ႕ တစ္ဖက္ေတာအုပ္ငယ္ေလးဆီကို လာေနတာကို ေတြ႕တဲ့အခါ ကင္းေစာင့္ေနၾက ေခါက္ရွာငွက္ငယ္ေလးက “ ရန္သူဟာ အခုအခါ တစ္ေကာင္ထဲ မဟုတ္ပဲ ႏွစ္ေကာင္ပူးလာေနပါၿပီ..။ အားလံုးသတိျပဳၾကပါလို႕ ” တစ္ေတာလံုးကို သတိလိုက္ေပး ေလသတဲ့။

ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္နဲ႕ ကိုက်ားႀကီးလည္း သူတို႕ပစ္မွတ္ျဖစ္တဲ့ ယုန္မိသားစုကို ဖမ္းစားဖို႕ သြားရည္ တျမွားျမွားနဲ႕ လိုက္ရွာၾကသတဲ့ကြယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေလေတာ့ ယုန္ျဖဴေဖြးတို႕ မိသားစု ပုန္းေအာင္းရာ ေနရာကို ေနာက္ဆံုးမွာ သူတို႕ရွာေတြ႕သြားသတဲ့။  ျဖဴေဖြးလည္း “ အလို.. ေျမေခြးနဲ႕အတူ က်ားႀကီးတစ္ေကာင္ပါ ပါလားပါေရာ့လား။ အေျပးသန္တဲ့ က်ားႀကီးပါလာေတာ့ ငါတို႕အရင္လို ေျပးလို႕လြတ္မယ္မထင္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဥပၸါယ္တစ္မွ်င္သံုးမွ ” ဆိုၿပီး … ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္နဲ႕ က်ားႀကီးတို႕ၾကားရေအာင္ ..

“ ကိုႀကီးေျမေခြးဖိုးရွဳပ္က ေစတနာေကာင္းတယ္ေနာ္။ ဟိုဘက္ေတာအုပ္က က်ားႀကီးကို ဒီေန႕ ငါတို႕ဆီ ညာေခၚ၊ ေထာင္ေျခာက္ဆင္ဖမ္းၿပီး အရသာရွိတဲ့ က်ားသားေကၽြးမယ္တဲ့။ က်ားႀကီးကို ငါတို႕ တစ္ေတာလံုးက ၀ိုင္းဖမ္းဖို႕ ေစာင့္ေနၾကတာ။ သူက အခုထက္ထိ မလာေသးပါလားကြ ” လို႕ ေအာ္ေျပာလိုက္ေလတယ္ ။

တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ႀကိဳတင္ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ ပညာရွိ ဦးဇီးကြက္ဦးေဆာင္တဲ့ ေတာေကာင္ငယ္မ်ားက ဆူဆူညံညံအသံမ်ား တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲျပဳလုပ္ၿပီး  ညာသံေပးကာ ထြက္လာၾကတယ္။

“ ဖမ္းဟ၊ ဆီးဟ ..။ ဒီက်ားကို အလြတ္မေပးနဲ႕။ မိတာနဲ႕ အေရခြံဆုတ္ စားပစ္မယ္ ”

ယုန္ျဖဴေဖြးရဲ႕ အသံကိုၾကားလိုက္ၿပီးတာနဲ႕ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ဆူဆူညံညံ ေတာေျခာက္သံေတြေၾကာင့္ ကိုက်ားႀကီးလည္း ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္ သူ႕ကိုေထာင္ေျခာက္ဆင္ ဖမ္းၿပီထင္ၿပီး တစ္ဖက္ေတာအုပ္ရွိရာကို ဖ၀ါးနဲ႕ ေျခတစ္သားထဲက်ေအာင္ ေျပးပါေလေတာ့သတဲ့ကြယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနက အၿမွီးကို အတူတူ ပူးခ်ည္ေႏွာင္ထားေလေတာ့ ေျမေခြးငရွဳပ္လည္း သူ႕ထက္ ခြန္အားႀကီးတဲ့ ကိုက်ားႀကီးရဲ႕ ထြက္ေျပးရာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေတာ့ပဲ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရွိသမွ်ခလုပ္ေတြကို ပြတ္တိုက္လို႕  ပြန္းပဲ့ဒါဏ္ရာမ်ားနဲ႕ ေသြးအလိမ္းလိမ္းထြက္ကာ အေနာက္ကေန ဒရြတ္တိုက္ပါသြားရရွာ ေလသတဲ့ကြယ္။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါကြယ္..။

………………@@@………………

ေမေမက ပံုေျပာၿပီးသြားလို႕ သားရဲ႕ေက်ာေလးကို ပြတ္လို႕သိပ္ဖို႕လုပ္ေပမယ့္ သားကေတာ့ မအိပ္ႏိုင္ရွာပဲ အေမးအျမန္းထူတဲ့ အရြယ္ပီပီ သူသိခ်င္တာေလးမ်ားကို ေမးပါေလေတာ့တယ္။

“ ေမေမ.. ေျမေခြးက စိတ္ေကာင္းမရွိလို႕ ခံရတာေပါ့ေနာ္ ”

“ ေအးေပါ့ သားရဲ႕။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထားေကာင္းရင္ ကံေကာင္းတတ္တယ္လို႕ ေမေမသားကို ေျပာေျပာေနတာေပါ့ ”

“ ယုန္ေလးက ဥာဏ္ရွိတယ္ေနာ္ ေမေမ ”

“ ဟုတ္တယ္သား။ သား သတိမထားမိလိုက္တာ တစ္ခုေမေမေျပာျပမယ္ ။ သားေက်ာင္းမွာလည္း သင္ရမွာေပါ့။ ယုန္က အသားစားသတၱ၀ါလား၊ အသီးအရြက္စား သတၱ၀ါလား ”

“ အသီးအရြက္စား သတၱ၀ါပါ ေမေမ ”

“ ေအး.. ယုန္ေလးျဖဴေဖြးက ဥာဏ္သံုးၿပီး ေျမေခြးဖိုးရွဳပ္ေတာ့ ဒီေန႕ အရသာရွိတဲ့ က်ားသားေကၽြးမယ္ လို႕ ေျပာလိုက္တယ္ေနာ္ ”

“ ဟာ.. ဟုတ္တယ္ေနာ္။  ယုန္က အသားမစားတာကို က်ားႀကီးက သတိေမ့သြားပံုရတယ္ေနာ္ ”

“ သတိေမ့တာက ယုန္မဟုတ္ဘူး သားရဲ႕။ ေျမေခြးနဲ႕က်ားက ေမ့သြားတာ။ သူတစ္ပါးအေပၚ ဒုကၡေရာက္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ကမ်ားလာေတာ့ မႊန္ထူၿပီး အမွန္နဲ႕အမွား၊ လုပ္သင့္၏ မသင့္၏ကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားမေကာင္းၾကံ ကိုယ္သာခံ..ဆိုတဲ့ စကားပံုျဖစ္လာတာေပါ့။ ေမေမတို႕ ဘုရားေဟာမွာလည္း ကံ..ကံ၏အက်ဳိးရွိတယ္ သားရဲ႕။ ကိုယ္ျပဳတဲ့ကံက ကိုယ့္ထံတစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ကို ေရာက္လာတတ္တယ္။

သားကငယ္ေသးေတာ့ ဒီလိုေျပာရင္ နားေထြးေနလိမ့္မယ္။ ကဲ.. ဒီလက္ကိုင္မွန္ေလး၀ိုင္းကို သားယူၾကည့္ၿပီး မွန္ထဲကို ျပံဳးျပၾကည့္စမ္း။ သား...ဘာေတြ႕လည္း ေမေမ့ကို ေျပာျပ ”

“ သား ျပံဳးေနတဲ့ပံုကို ျပန္ျမင္ရတယ္ ေမေမ ”

“ ဒီတစ္ခါ သားက မွန္ထဲကို မဲ့ျပၾကည့္လိုက္ပါဦး။ ဘာေတြ႕ရလဲ ”

“ သား မဲ့ေနတဲ့ပံု ျပန္ျမင္ရတယ္ ေမေမ ”

“ ေအး.. သားၿပံဳးရင္ မွန္ထဲက သားပံုရိပ္ကပဲ သားကို သားၿပံဳးသလို ျပန္ၿပံဳးျပတယ္။ အဲ့ဒီလိုပဲ သားမဲ့ျပေတာ့ မွန္ထဲက သားပံုရိပ္က သားကို ျပန္မဲ့ျပတယ္ေနာ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ေမေမ ”

“ ေအး.. ဒီမွန္ကို ၾကည့္သလိုပဲ သားက ေကာင္းတာကိုလုပ္ရင္ ေကာင္းတဲ့အက်ဳိးကို သားပဲျပန္ခံစားရမယ္။  မေကာင္းတာကို သားလုပ္ရင္ မေကာင္းမွဳက သားဆီျပန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္ ”

“ သား သေဘာေပါက္ၿပီေမေမ။ က်ားႀကီးက သူငယ္ခ်င္းေပါင္းမွားသြားတာေပါ့ေနာ္ ”

“ ဟုတ္တယ္သား။ မေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေၾကာင့္ ကိုယ္ပါ ဒုကၡေတြ႕ရတတ္တယ္။ မေကာင္းမွဳဆိုတဲ့ ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနတဲ့ အညစ္အေၾကး အထုတ္ႀကီးကို ပိုက္ထားမယ့္အစား အေ၀းမွာ သြားလႊတ္ပစ္ရမယ္။ မဟုတ္ရင္ သားကိုယ္မွာ အနံ႕ဆိုးေတြ စြဲကပ္ေနမွာ ေသခ်ာတာေပါ့..။ မဟုတ္ဘူးလား.. သား ”

“ ဟုတ္ကဲ့ပါ ေမေမ..။ ဒါနဲ႕ ေျမေခြးက က်ားႀကီးေျပးရာေနာက္ ဒရြတ္တိုက္လိုက္ရင္း ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ေသသြားေရာလား ေမေမ..  ”

“ အင္း.. ေမေမလည္း အဲ့ဒါသိခ်င္ေနတာ ။ ေျမေခြးဆိုတာမ်ဳိးက အသက္ျပင္းတယ္ေလ.. သားရဲ႕..။ ဒီေတာ့ ေသမေသ ေမေမလည္း တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ဘူးေပါ့ သားရယ္။ ကဲ..ကဲ.. ဥာဥ့္နက္ၿပီ။ ေမေမ့သားေလး အိပ္ေတာ့ေနာ္ ”

ေမေမက သားရဲ႕နဖူးျပင္ေလးကို ဖြဖြေလးငံု႕ေမႊးလိုက္တယ္။ သားရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေလးမ်ားက တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေမွးစင္းလို႕လာတယ္။ သားက ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ့္ ေမေမ့ရဲ႕ အေတြးထဲမွာေတာ့ သားကိုေျပာျပတဲ့ ပံုျပင္က အၿပီးမသတ္ႏိုင္ေသးဘူး။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

ဆည္းဆာရိပ္မွ ပံုရိပ္မ်ား

အဖြဲ႕၀င္အေဟာင္းအမ်ားစုပါ၀င္တဲ့ ကြၽန္မတို႕ Save The Aged အဖြဲ႕၀င္ ထက္၀က္ခန္႕ဟာ ၁၉.၉.၂၀၁၀ ေန႔ " သုခရိပ္ျမံဳ " ကို သြားတဲ့ေန႕မွာပဲ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ ဂီလာနဘိုးဘြားမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ထားရာ၊ Save The Aged အဖြဲ႕မွ လစဥ္ေဆး၀ါးလွဴဒါန္းေနရာျဖစ္တဲ့ " ဆည္းဆာရိပ္ " ကိုလည္း ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ေန႕စာလွဴဒါန္းခဲ့ၿပီး အဖိုးအဖြားမ်ား ထမင္းစားခ်ိန္ ႀကံဳႀကိဳက္တာမို႕ အဖြဲ႕၀င္ေတြ ကိုယ္တိုင္ ေႏြးေထြးစြာကူညီ ေကြၽးေမြးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆည္းဆာရိပ္ကို မလိုက္ခဲ့ရသူမ်ားအတြက္ ရသမွ်ပံုတခ်ဳိ႕ကို ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ရပါတယ္။

"ဆည္းဆာရိပ္"  ဂီလာနဘိုးဘြားမ်ား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕ဟာ သန္လွ်င္ၿမိဳ႕မွာ သာမကပဲ အေရွ႕ဒဂံု၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာလည္း တည္ရွိပါတယ္။ အခုေလာေလာဆည္မွာေတာ့ အဖိုး(၂) ဦးနဲ႕ အဖြား(၈) ဦးေစာင့္ေရွာက္ထားတာသိရပါတယ္။ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ အသက္အရြယ္အိုမင္းၿပီး က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့ကာ ခိုကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ ဘိုးဘြားမ်ားအား မိသားစုပံုစံျဖင့္ ၾကင္နာယုယမွဳေပးဖို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။

လူမ်ဳိး၊ဘာသာမေရြး၊ ေဆြမ်ဳိးမဲ႕၊ ေကြၽးေမြးေထာက္ပ့ံမယ့္ သားသမီးမရွိသူ ဘိုးဘြားမ်ား။ သားသမီးရွီေသာ္လည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမရွိတဲ့ ဘိုးဘြားမ်ားကို လက္ခံေစာင့္ေရွာက္ေပးေနပါတယ္။

အသက္ (၇၀)ႏွင့္အထက္ ဘိုးဘြားမ်ားကိုသာ လက္ခံၿပိီး လိုအပ္ပါကလည္း က်န္းမာေရးနဲ႕ အျခားအခ်က္အလက္ေတြကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားကာ အသက္ကန္႕သတ္ခ်က္ကို အမွဳေဆာင္အဖြဲ႕ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ ညွိႏွဳိင္းလက္ခံသြားမွာ ျဖစ္တယ္လို႕ သိရပါတယ္။

ဂီလာနဘိုးဘြားမ်ားနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ လက္ရွိက်န္းမာေရးအေျခအေနနဲ႕ လွဳပ္ရွားႏိုင္စြမ္းကိုၾကည့္ၿပီး တစ္ဦးျခင္းစီရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ဆရာ၀န္မ်ားရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း က်န္းမာေရး ၀န္ထမ္းမ်ားနဲ႕ ေစတနာရွင္မ်ားမွ စံနစ္တက် ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးယံုသာမက ဘိုးဘြားေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးကို က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မွဳအဖြဲ႕မွ အခါမလပ္ ၾကည့္ရွဳ႕ေစာင့္ေရွာက္သကဲ့သို႕ အမွဳေဆာင္အဖြဲ႕မွလည္း ေန႕စဥ္အလွည့္က် သြားေရာက္ကာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးပါတယ္။

ဘိုးဘြားေတြအတြက္ အဟာရျပည့္၀ၿပီး သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ အစားအစာမ်ားကို စီမံေကြၽးေမြးျခင္း၊ အသံုးအေဆာင္၊ အ၀တ္အထည္နဲ႕ ေနရာထိုင္ခင္းတို႕အား သန္႕ရွင္းစြာထားျခင္း၊ ဘိုးဘြားမ်ားအား မိမိကိုးကြယ္ရာ ဘာသာအလိုက္ ပြားမ်ားအားထုတ္မွဳကို ဆႏၵအတိုင္း ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးပါတယ္။

လူမွဳ၀န္ထမ္းကိစၥမ်ားကို စိတ္ပါ၀င္စားၿပီိး ေဆးပညာတတ္ေျမာက္သူမ်ား၊ သက္ႀကီးရြယ္အိုဘိုးဘြားမ်ားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၿပီး စိတ္ရွည္စြာ သည္းခံျပဳစုႏိုင္သူ ၀န္ထမ္းမ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ခန္႕အပ္ထားတယ္လို႕ သိရပါတယ္။

သြားေရာက္လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားအေနနဲ႕ " ဆည္းဆာရိပ္ " ဂီလာနဘိုးဘြားမ်ား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕၊ အမွတ္ ၈၀၃/၈၀၅၊ အေရွ႕ဒဂံု၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ဖုန္း - ၇၃၀၁၈၀၀၇ ကို ဆက္သြယ္ၿပီး လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္ရွင္..။

ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ခဲ့ရျခင္း မရွိတာမို႕ အခ်က္အလက္မ်ားကို " ဆည္းဆာရိပ္ " လက္ကမ္း စာေစာင္မွ ရယူပါတယ္။ ဓာတ္ပံုမ်ားကိုေတာ့ ကိုေဗဒါေဇာ္မွ မွ်ေ၀ပါတယ္ရွင္။ ဆည္းဆာရိပ္ကို သြားေရာက္ခြင့္မရလိုက္တဲ့ အဖြဲ႕၀င္မ်ားလည္း ေက်နပ္လိမ့္မယ္လို႕ ထင္မိပါတယ္ရွင္။

ဒီေနရာေလးမွာလည္း ၀င္ေရာက္ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္ ။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစရွင္။

သုခရိပ္ျမံဳ

....“ သုခရိပ္ျမံဳ -Happy Heaven Humanitarian Project (HHHP) ” ....

Save The Aged ရဲ႕ လစဥ္အလွဴၿပီးတိုင္း အလွဴေန႕ရက္အေၾကာင္းပို႕စ္ၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ မပ်က္မကြက္ ေရးျဖစ္တဲ့ပို႕စ္ကေတာ့ အလွဴေနရာမ်ားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ မ်ားပါတဲ့ ပို႕စ္ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပို႕စ္ေလးတင္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ အဖြဲ႕အတြက္ မွတ္တမ္းေလး ျဖစ္ေစတဲ့အျပင္ အျခားဖတ္မိသူမ်ားလည္း ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သဒၵါေပါက္ကာ သြားေရာက္လွဴဒါန္းႏိုင္ဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြၽန္မတို႕ အဖြဲ႔၀င္မ်ား စက္တင္ဘာလမွာ ထိေတြ႔မိတ္ဆက္ခြင့္ရခဲ့တဲ့  “ သုခရိပ္ျမံဳ -Happy Heaven Humanitarian Project (HHHP) ” လို႕ေခၚတဲ့ HIV ေရာဂါဆိုး ကပ္ၿငိတြယ္ေနတဲ့ မိဘမဲ့ကေလးငယ္မ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ေနရာအေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါ တယ္။ သုခရိပ္ျမံဳကို တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ေနတဲ႕ အမွဳေဆာင္မ်ားထဲမွာ ကြၽန္မႏွစ္သက္တဲ့ စာေရးဆရာမမ်ားျဖစ္တဲ့ ဆရာမသန္းျမင့္ေအာင္၊ ဆရာမဂ်ဳး၊ ဆရာမ စုထား တို႕ျဖစ္တာမို႕ အရင္ကထဲက ေလးစားစိတ္နဲ႕ စိတ္၀င္စားေနခဲ့တာပါ။ အခုလိုေရာက္ခဲ့ခ်ိန္မွာ ဆရာမတို႕ ခရီးသြားခ်ိန္နဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနတာမို႕ တာ၀န္ခံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဳး ဆရာမႀကီးျဖစ္သူ ေဒၚေအးျမင့္္နဲ႕သာ ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

....တာ၀န္ခံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဳး ဆရာမႀကီးျဖစ္သူ ေဒၚေအးျမင့္္....

ျမေသြးနီရဲ႕ ေမးျမန္းခ်က္အေပၚ ဆရာမႀကီးရဲ႕ေျပာျပခ်က္အရ အခုလိုသိခဲ့ရပါတယ္။

" သုခရိပ္ၿမံဳ " မွာ ေမြးရာပါ HIV ေရာဂါတြယ္ၿငိေနၾကရွာတဲ့ အသက္ ၂ႏွစ္ကေန အသက္ ၁၅ႏွစ္ ၀န္းက်င္အရြယ္ရွိ ကေလးေပါင္း ၅၈ေယာက္ကို လက္ခံၿပီး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးေနပါတယ္။ ဒီရိပ္ၿမံဳေလးကို ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ သံလွ်င္ၿမိဳ႕မွာ အိမ္ကေလးတစ္လံုးငွားခဲ့ၿပီး အစပ်ဳိးခဲ့ပါတယ္။ ကေလးမ်ားကို လူမွဴ၀န္ထမ္းေက်ာင္းကို ေပးပို႕ခဲ့ေပမယ့္ ေရာဂါတြယ္ကပ္ေနရွာတဲ့အတြက္ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ရာ အခက္အခဲရွိလာတာမို႕ ေနာက္ပိုင္းမွာ လက္မခံဘဲ ျပန္လည္ေပးပို႕ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္လည္ေလာက္မွာေတာ့ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္အေရွ႕ပိုင္း ယခုေနရာေလးမွာ ေျမကြက္၄ကြက္ကို အမွဳ႕ေဆာင္အဖြဲ႕မ်ားက ၀ယ္ယူခဲ့ၿပီး ေစတနာ့အလွဴရွင္မ်ားရဲ႕ ပ့ံပိုးမွဳနဲ႕ ဒီ " သုခရိပ္ျမံဳ " ေလးကို စတင္ခဲ့တာ ယခုတိုင္ပါဘဲ။ အဓိကကေတာ့ ကေလးေတြက ေဆးရံုမ်ားကေနေရာက္လာၾကပါတယ္။ ေ၀ဘာဂီ ကူးဆက္ေရာဂါကုေဆးရံုကေန ေရာက္လာသူမ်ားပါတယ္။ တျခား နယ္ဘက္ကေန ေရာက္လာတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္။

" သုခရိပ္ၿမံဳ " မွာ ေလာေလာဆည္ အေဆာင္(၄)ေဆာင္ရွိပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၀န္ထမ္း၊ နာ့စ္၊ ကေလးအကူ၊ ထမင္းခ်က္၊ ယာဥ္ေမာင္း၊ ညေစာင့္၊ ျပင္ပဆက္သြယ္ေရး အစရွိတဲ့ ၀န္ထမ္း (၂၂) ေယာက္နဲ႕ လည္ပတ္ေနပါတယ္။ သူငယ္တန္းကေန ဆဌမတန္း အထိ ကေလး ၃၈ေယာက္ကို ကမၻာေအးေစတီအေရွ႔ဘက္ရွိ " ပညာသိပံၸ" ဘုန္းေတာ္ႀကီးစာသင္ေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ယူေစ ပါတယ္။ ေန႕စဥ္ေက်ာင္းသြားႏိုင္ဖို႕အတြက္လည္း သုခရိပ္ျမံဳမွ အပိုင္ေမာ္ေတာ္ယာဥ္နဲ႕ ေန႕စဥ္ႀကိဳ၊ ပို႕ေပးပါတယ္။ က်န္ မူႀကိဳအရြယ္္ကေလးမ်ားကိုေတာ့ မူႀကိဳသင္တန္းဆင္းဆရာမမ်ား နဲ႕ " သုခရိပ္ၿမံဳ " မွာပဲ ပညာသင္ၾကားေပးပါတယ္။

က်န္းမာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး စဥ္ဆက္မျပတ္ အနီးကပ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ပါတယ္။ ကိုယ္ခံအား စီဒီဖိုး ႏွစ္ရာေအာက္ဆင္းသူမ်ားကို ေအအာတီေဆး တိုက္ေကြၽးၿပီး လက္ရွိ ၃၈ေယာက္ တိုက္ေကြၽး ေနရပါတယ္။ က်န္ကေလးမ်ားကေတာ့ ပိုးသတ္ေဆးပံုမွန္တိုက္ေကြၽးေနပါတယ္။ သဇင္ေဆးခန္း ကေနၿပီးေတာ့ ကေလးမ်ားအတြက္ ေဆးကုသမွဳေထာက္ပ့ံေပးေနပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ ရက္ခ်ိန္းမွာ ေဆးစစ္၊ ေသြးေဖာက္၊  ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ကုသမွဳခံယူပါတယ္။ တစ္ကိုယ္ေရသန္႕ရွင္းေရး အတြက္လည္း အထူးအေလးထားၿပီး ဆရာမေတြကိုယ္တိုင္ ေရခ်ဳိး၊ ထမင္းေကြၽး၊ အနာေဆးထည့္၊ စသျဖင့္ အနီးကပ္ႀကီးၾကပ္မွဳျပဳလုပ္ေပးပါတယ္။ အသံုးေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို တစ္ဦးခ်င္းစီ သီးသန္႕ထားေပးပါတယ္။

ကေလးမ်ားအတြက္ စည္းကမ္းပိုင္းနဲ႕ လိမ္မာေရးျခားရွိဖို႕ကိုလည္း ေသခ်ာသြန္သင္ ဆံုးမေပးပါတယ္။ တစ္ကိုယ္ေရသန္႕ရွင္းမွဳ၊ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားသန္႕ရွင္းသပ္ရပ္မွဳ၊ မနက္ကေန ညေနအထိမ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးရွိေနမွဳ၊ အခ်င္းခ်င္းကူညီယိုင္းပင္းမွဳ၊ စာနာစိတ္ရွိမွဳ၊ ငယ္သူကို ႀကီးသူကေစာင့္ေရွာက္လိုစိတ္၊ ငယ္သူက ႀကီးသူကို ရိုေသေလးစားစိတ္ရွိမွဳ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူဆရာမမ်ား ရိုေသစြာစကားနားေထာင္မွဳ..စတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြေပၚမွာ ၾကည့္ၿပီး အေတာ္ဆံုးကေလးမ်ားကို လစဥ္ အရုပ္ေလးမ်ား၊ စားစရာ၊ အ၀တ္အစား၊အသံုးအေဆာင္ ေလးမ်ား ဆုခ်ေပးပါတယ္။ ကေလးမ်ား အဆင္မေျပမွဳ တစ္ခုခုရွိလာပါက ကိုယ္တိုင္ တိုင္ၾကားႏိုင္ေအာင္ ကေလးမ်ားအတြက္ စာတိုက္ပံုးေလးမ်ား လုပ္ေပးထားပါတယ္။

....ကေလးမ်ားအား အစာေကြၽးေမြးရန္ အခ်ိန္ဇယား....

အေကြၽးအေမြးပိုင္းမွာေတာ့ မနက္ပိုင္းမွာ ခြန္အားရွိေစမယ့္ ပဲျပဳတ္ထမင္းေၾကာ္၊ ၾကက္ဥထမင္းေၾကာ္ ၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ေကြၽးပါတယ္။ ေန႔လည္စာနဲ႕ ညစာကိုလည္း ပံုမွန္ အသား၊ငါးဟင္းမ်ားနဲ႕ခ်က္ေကြၽးပါတယ္။ ေန႕လည္ အဆာေျပစာမ်ားကိုလည္း အလ်ဥ္းသင့္သလို က်န္းမာေရးနဲ႕ညီညြတ္တဲ့ အဆာေျပစာမ်ားေကြၽးေမြးေပးပါတယ္။ေန႕စဥ္ ႏြားႏို႕တစ္ခြက္လည္း ပံုမွန္တိုက္ပါတယ္။

ကေလးေတြ စိတ္အပမ္းေျပေစဖို႕ ေန႕စဥ္ TV ေပးၾကည့္ပါတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြလိုေန႕မ်ဳိး မွာေတာ့ Video အေခြမ်ားေပးၾကည့္ပါတယ္။ ရန္ဖန္ရံခါ ျပင္ပမွာ ရုပ္ရွင္ျပသေပးျခင္းမ်ဳိးလည္း ျပဳလုပ္ေပးပါတယ္။ ညစဥ္ ၈နာရီခြဲအိပ္ရာ၀င္ရၿပီး မအိပ္ခင္ ဘုရား၀တ္ျပဳေစၿပီးမွ အိပ္ေစပါတယ္။

ကြၽန္မေတြ႕သေလာက္ ေက်ာင္းပါတ္၀န္းက်င္ အတြင္း၊ အျပင္ သန္႕ရွင္း သပ္ယပ္ကာ က်န္းမာေရးနဲ႕ အထူးညီညြတ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ထားတာကို ေတြ႕ရလို႕ သူတို႕ေလးေတြ ဘ၀ဟာ ဒီေ၀ဒနာဆိုးႀကီး တြယ္ၿငိကပ္ေနၾကရွာေပမယ့္  ရုပ္္ပိုင္းဆိုင္ရာလံုျခံဳမွဳသာမက စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လံုျခံဳမွဳပါ အျပည့္အ၀ရရွိေနၾကတာေတြ႕ရလို႕ မတည္ခဲ့သူမ်ားေရာ၊ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေန သူမ်ားေရာ၊ လွဴဒါန္းေနၾကသူမ်ားကိုပါ မုဒိတာပြားကာ သာဓုေခၚမိပါတယ္။

ကေလးေတြအတြက္ ေန႕စဥ္စားေသာက္ဖို႕၊ ၀တ္ဆင္ဖို႕၊ တစ္ကိုယ္ေရသန္႕ရွင္းေရးပစၥည္းမ်ား နဲ႕ ေက်ာင္းစာေရးကရိယာမ်ား လိုအပ္လွပါတယ္။ မိဘေတြက လိင္မွဳလိုက္စားခဲ့လို႕ပဲျဖစ္ေစ၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးသံုးရင္ကေန ကူးလာလို႕ပဲျဖစ္ေစ၊  မေတာ္တဆ ေသြးကေနပဲ ကူးဆက္ခဲ့လို႕ ျဖစ္ေစ၊ အျပစ္မဲ့ကေလးမ်ားကေတာ့ မိခင္၀မ္းထဲမွာထဲကေန ဘုမသိဘမသိ ကူးဆက္ျခင္း ခံခဲ့ရပါၿပီ။ ထို႕အတူ သူတို႕ေလးေတြမွာ HIVလို႕ အမ်ားက ထိတ္လန္႕ေၾကာက္ရြံေနတဲ့ ဒီေရာဂါဆိုးႀကီးအျပင္ အပိုဆုအေနနဲ႕ အုပ္ထိမ္းသူ မိဘမဲ့ဘ၀ေလးေတြကိုပါ သနားဂရုဏာ သက္စဖြယ္ ပိုင္ဆိုင္ထားရျပန္ပါေသးတယ္။ သူတို႕အသက္ေလးေတြ ရွင္သန္ေနစဥ္ အခ်ိန္ေလးမွာ ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္းႏိုင္ဖို႕  စာနာေဖးမသူမ်ားရဲ႕ ေမတၱာတရားေတြ အထူးလိုအပ္လွပါ ေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္ရွင္..။

Happy Heaven Humanitarian Project – HHHP လို႕ ေခၚတဲ့ ဒီ " သုခရိပ္ျမံဳေလး " ဟာ ကေလးမ်ားအတြက္ေတာ့ တကယ့္ကို အိုေအစစ္ေလး ပါဘဲ။ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားရွိပါက ရန္ကုန္တိုင္း၊ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္အေရွ႕ပိုင္း၊ အမွတ္ ၉၇၉-၉၈၂ ၊ တပင္ေရႊထီးလမ္း၊ ၁၁ရပ္ကြက္၊ ဖုန္း - ၅၈၁၉၅၅ ကို ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း...။

ဒီေနရာေလးမွာလည္း ၀င္ေရာက္ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစရွင္။

ေရာင္စံုစကၠဴၾကယ္ပြင့္ငယ္မ်ားဆီသို႕…

ကၽြန္မတို႕ Save The Aged အဖြဲ႕ဟာ ယခုအခါ အဖြဲ႕က ကိုယ္စားမိဘမ်ားလို႕ ခံယူသတ္မွတ္ထားတဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးခ်ဳိ႕တဲ့လွတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အို ဘိုးဘြား၁၄ေယာက္ရဲ႕ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရး၊ က်န္းမာေရး ကိစၥအ၀၀ကို ရာသက္ပန္ တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္ေနႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ အဖြဲ႕ စတင္တည္ေထာင္စဥ္ ဇန္န၀ါရီလကတည္းကစလို႕ လစဥ္ တတိယပါတ္ တနဂၤေႏြေန႕တိုင္းမွာ တြဲဖက္ပရဟိတအလွဴမ်ားကို တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ား၊ သီလရွင္ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးပညာသင္ေက်ာင္းမ်ားမွာ ျပည္တြင္း+ျပည္ပ အလွဴရွင္မ်ား၊ အဖြဲ႕၀င္မ်ားရဲ႕ သဒၶါတရား၊ ေစတနာ၊ စာနာစိတ္စြမ္းအားနဲ႕ လွဴဒါန္းလာခဲ့တာ ၈လေျမာက္လို႕ ၉လထဲေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။

ယခု စက္တင္ဘာလမွာေတာ့ တြဲဖက္ပရဟိတအလွဴအတြက္ ကၽြန္မတို႕အဖြဲ႕ ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့ ေနရာက ယခင္အခါမ်ားနဲ႕ မတူပဲ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မေရာက္ခဲ့ဘူးေသးတဲ့ ရန္ကုန္တိုင္း၊ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္အေရွ႕ပိုင္း၊ အမွတ္ ၉၇၉-၉၈၂၊ တပင္ေရႊထီးလမ္း၊ ၁၁ရပ္ကြက္မွာ တည္ရွိတဲ့ “ သုခရိပ္ျမံဳ -Happy Heaven Humanitarian Project (HHHP) ” လို႕ေခၚတဲ့ လူသားထုတစ္ရပ္လံုး ထိတ္လန္႕ေၾကာက္ရြံ႕ေနရတဲ့ HIV ေရာဂါဆိုးႀကီး တြယ္ကပ္ၿငိျခင္းခံေနရတဲ့ အျပစ္မဲ့မိဘမဲ့ ကေလးမ်ားအား ေစာင့္ေရွာက္ထားရာေနရာစီကိုပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

အလွဴေန႕ရက္မတိုင္ခင္တစ္ရက္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ရက္ေန႕၊ စေနေန႕အထိ အဖြဲ႕၀င္မ်ားဟာ အလွဴအတြက္ လိုအပ္တာေတြကို စီစဥ္ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ ကေလးမ်ားအတြက္ သင့္ေလွ်ာ္မယ့္ ပစၥည္းမ်ား ၀ယ္သူက၀ယ္၊ ကစားစရာအရုပ္မ်ားစီမံကာ စကၠဴအရုပ္မ်ား၊ ဦးထုတ္ေလးမ်ား ခ်ဳိးသူေတြကခ်ဳိး၊ အဖြဲ႕၀င္မ်ားစီးဖို႕ ကားစီစဥ္သူက စီစဥ္၊ သုခရိပ္ျမံဳမွာ အလွဴရက္မတိုင္ခင္ ႀကိဳတင္သြားေရာက္ၿပီး စီစဥ္စရာမ်ား စီစဥ္သူကစီစဥ္၊ စကာၤပူက အလွဴရွင္ ကိုရီးရဲ႕ အဖြဲ႕၀င္မ်ားအတြက္ ေန႕လည္စာ ဒါနကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႕ ေဆာင္ရြက္သူက ေဆာင္ရြက္နဲ႕ က်ရာတာ၀န္မ်ားကို အားလံုးမခိုမကပ္ပဲ တက္တက္ၾကြၾကြ ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။

စက္တင္ဘာလ ၁၉ရက္ေန႕၊ တနဂၤေႏြေန႕  မနက္၈နာရီခြဲမွာေတာ့ ပံုမွန္ဆံုရပ္ျဖစ္တဲ့ Tokyo Donut ေရွ႕မွာ အဖြဲ႕၀င္ေတြ တဖြဲဖြဲနဲ႕ ေရာက္ရွိလာၾကပါတယ္။ အဖြဲ႕အေနနဲ႕ သူခရိပ္ျမံဳမွာ အမွတ္တရေပးဖို႕ တစ္ရက္ႀကိဳတင္္ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ လက္ေဆာင္ပန္းအိုးနဲ႕တကြ ျမေသြးနီနဲ႕အတူ အသက္အငယ္ဆံုးအဖြဲ႕၀င္ သားျပည့္တို႕ ဆံုရပ္ကိုေရာက္ေတာ့ အဖြဲ႕၀င္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေရာက္ႏွင့္ေနၾကၿပီ။ အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ လတ္ဆတ္တဲ့ အျပံဳးပန္းမ်ားကို ဆင္ျမန္းထားကာ အေတြ႕အၾကံဳအသစ္၊ အလွဴေနရာအသစ္ကို သြားဖို႕အတြက္ စိတ္အားကိုယ္စီ ထက္သန္လွ်က္ ရွိေနၾကတာကို ေတြ႕ၾကရပါတယ္္။ မ်က္ႏွာသစ္အဖြဲ႕၀င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း ၀မ္းသာစဖြယ္ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ လိုက္ပါမယ့္ အဖြဲ႕၀င္စာရင္း ေကာက္သူကေကာက္၊ လွဴဒါန္းမယ့္ ပစၥည္းစာရင္းျပဳစုသူက ျပဳစု၊ အလွဴေငြ၊ မန္ဘာေၾကးထည့္သူက ထည့္၊ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဖြဲ႕သူမ်ားက မိတ္ဖြဲ႕နဲ႕ စည္ကားေနပါတယ္။

သာသာယာယာရွိေနတဲ့ ရာသီဥတုကလည္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ဘက္မွာ ရွိေနေပမယ့္ တေျဖးေျဖးနဲ႕ အဖြဲ႕၀င္အင္အား တစ္ရာနီးပါးေလာက္ ျဖစ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ တာ၀န္ခံေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အနည္းငယ္ေတာ့ ပူပန္လာၾကပါတယ္။ သြားရမယ့္ေနရာက လူဦးေရအမ်ားႀကီးနဲ႕ အရင္လို တၿပိဳင္ထဲသြားဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ေနရာ ျဖစ္ေလေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္ရမလည္းဆိုတာ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၾကရျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ HHHPကို အားလံုး တၿပိဳက္နက္ထဲ၀င္မယ္။ အကယ္လို႕ အားလံုး၀င္ဖို႕ အဆင္မေျပရင္ေတာ့ BM၂စီးစာ စီစဥ္ထားတာမို႕ ၂ဖြဲ႕ခြဲၿပီး တစ္ဖြဲ႕က HHHPမွာေန။ က်န္ကား တစ္စီးစာအဖြဲ႕က HHHPနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ အဖြဲ႕က လစဥ္ ေဆးေထာက္ပ့ံေနတဲ့ ဆည္းဆာရိပ္ ဘိုးဘြားရိပ္သာကိုသြား၊ ၿပီးမွ၂ဖြဲ႕ အျပန္အလွန္ ေနရာလဲ သြားၾကဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ ပါတယ္။

၉နာရီခြဲ ဆံုရပ္က ကားမထြက္မီ ဓာတ္ပံုရိုက္ခြင့္မျပဳ၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ခြင့္မျပဳ၊ ကေလးမ်ားကို သူတို႕ အေၾကာင္း၊ သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ မိသားစုမ်ား အေၾကာင္းမေမးဖို႕၊ ကေလးမ်ားနဲ႕ ညွင္သာစြာ ေဆာ့ကစားဖို႕၊ ကေလးေတြကို ေႏြးေထြးေမတၱာေပးဖို႕စတဲ့ အလွဴေနရာေရာက္ရင္ သတိျပဳရမယ့္ အခ်က္မ်ားကို  ႀကိဳတင္္သတိေပးပါတယ္။ HHHP ကိုေရာက္ေတာ့ ကိုေနလင္းရဲ႕ကားနဲ႕ ႀကိဳတင္ ေရာက္ေနတဲ့ ဇလပ္၊ မိုးညနဲ႕ ေနေရာင္တို႕ အုပ္စုက အဖြဲ႕၀င္မ်ားကို ႀကိဳဆိုၾကပါတယ္။ (ကိုေနလင္းက STA S’pore က ကိုရီးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တယ္လို႕ သိရတဲ့အျပင္ ဒဂံုအေရွ႕ပိုင္းမွာ Victory 48 ဆိုတဲ့ အင္တာနက္ဆိုင္ဖြင့္ထားသူ တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ ဒဂံုအေရွ႕ပိုင္းမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ အဖြဲ႕၀င္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား  သူ႕ဆိုင္မွာ သံုးျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပါ၀င္လာၿပီး အဖြဲ႕၀င္မ်ားကို ကားနဲ႕ ၾကိဳပို႕ေပးပါတယ္။) လူေတြမ်ားေနတဲ့အတြက္ အဖြဲ႕ကို ခြဲမွျဖစ္မယ္လို႕ ထပ္မံသိလိုက္ရတာမို႕ တာ၀န္ခံမ်ား ေခတၱေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ေဆြးေႏြးအၿပီးမွာေတာ့ အဖြဲ႕၀င္အသစ္အမ်ားစုနဲ႕ အဖြဲ႕၀င္ေဟာင္း အနည္းငယ္တို႕ကို HHHP မွာပဲ က်န္ေနေစလွ်က္က၊ က်န္အဖြဲ႕၀င္ေဟာင္း အမ်ားစုပါတဲ့ အဖြဲ႕၀င္ထက္၀က္ခန္႕ကိုေတာ့ ဆည္းဆာရိပ္ဘက္ကို ခြဲသြားေစကာ အဖြဲ႕၂စု ေနရာျပန္ခ်ိန္းဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ အဓိကအလွဴက HHHP ျဖစ္တာမို႕ ကိုေဗဒါရဲ႕ “ အစ္မက ပို႕စ္ေရးရမွာ.. ဒီမွာပဲ ေနခဲ့လိုက္ေတာ့ ” ဆိုတာနဲ႕  ျမေသြးနီလည္း စိတ္ထဲမွာ က်ိတ္၀မ္းသာသြားရၿပီး HHHPမွာ ေနခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

ဆည္းဆာရိပ္အဖြဲ႕ထြက္သြားခ်ိန္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အဖြဲ႕၀င္မ်ားလည္း ကေလးမ်ားရွိေနရာ အလယ္က အေဆာက္အဦထဲကို ၀င္လို႕ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးမ်ား ကစားဖို႕၊ ပံုကာလာျခယ္ဖို႕၊ အရုပ္ေလးေတြ ခ်ဳိးဖို႕၊ ဂ်ဳံနဲ႕ အရုပ္ေပ်ာ့ေလးေတြလုပ္ဖို႕ ကိုယ္စီ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ မကစားႏိုင္တဲ့ ကေလးမ်ားကိုေတာ့ အဖြဲ႕၀င္မ်ားက ခ်ီထားကာ စကားမ်ားေျပာေပးၾကပါတယ္။ ညထဲက အဖြဲ႕၀င္ေတြ အပင္ပမ္းခံ ခ်ဳိးထားတဲ့ ေရာင္စံုစကၠဴနဲ႕ ပန္းဖြားေလးမ်ားနဲ႕ အလွဆင္ထားတဲ့ ဦးထုတ္ေလးမ်ားက ကေလးမ်ားရဲ႕ ဦးေခါင္းမွာသာမက အဖြဲ႕၀င္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ဦးေခါင္းမွာပါ တလက္လက္ ေတာက္ပေနပါတယ္။ ကေလးငယ္မ်ားရဲ႕ အျပစ္ကင္းမဲ့တဲ့ မ်က္လံုးေလးေတြကလည္း အေရာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္လို႕..။

...အလွဴစာရင္းမ်ားျပဳစု...

တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ ျမေသြးနီလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးဆရာမႀကီးရွိရာ ရုံးခန္းဘက္ ခဏကူးလာၿပီး အလွဴပစၥည္းစာရင္းေတြ ကူညီျပဳစုေပးပါတယ္။

...အလွဴပစၥည္းမ်ား...

ဒီေန႕ HHHP မွာ အဖြဲ႕၀င္မ်ား ပါ၀င္လွဴဒါန္းခဲ့ၾကတာကေတာ့.. ကေလးမ်ားအတြက္ တစ္ေန႕စာအလွဴအျပင္ အစားအစာမ်ားျဖစ္တဲ့ ပန္းသီး၊ ေပါင္မုန္႕၊ ကြတ္ကီ၊ ဘီစကစ္၊ မိုင္လို စသည္မ်ား။ အ၀တ္အထည္မ်ား။ စာေရး ကရိယာမ်ားျဖစ္တဲ့ ေဘာပင္၊ စာအုပ္၊ ေရာင္စံုခဲတံ၊ ခၽြန္စက္၊ ခေရရြန္၊ ကာလာျခယ္စာအုပ္မ်ား၊ တစ္ကိုယ္ေရသန္႕ရွင္း ေရးပစၥည္းမ်ား ျဖစ္တဲ့ ဆပ္ျပာ၊ သြားပြတ္တံမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။

...အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးဆရာမႀကီးအား သိလိုသည္မ်ား ေမးျမန္းစဥ္...

အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဆရာမႀကီးေဒၚေအးျမင့္ကို ျမေသြးနီမွ သိလိုတာမ်ား ေမးျမန္းပါ တယ္။ ဆရာမႀကီးမွလည္း “ သုခရိပ္ျမံဳ ” နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ကၽြန္မစပ္စပ္စုစုေမးျမန္းသမွ်ကိုု စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျပာျပေပးပါတယ္။ (ဒီအေၾကာင္းကို ပို႕စ္တစ္ပုဒ္ သီးသန္႕တင္ေပးပါမယ္)။ ဆရာမႀကီးကို ေမးျမန္းလို႕ ၀သေလာက္ရွိခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ေတြက မူလအေဆာက္အဦးမွာ အဖြဲ႕၀င္မ်ားနဲ႕ အတူရွိေနၾကတဲ့ ကေလးငယ္ မ်ားဆီ ေရာက္လို႔ သြားပါၿပီ။ ဆရာမႀကီးကို ႏွဳတ္ဆက္ခြင့္ေတာင္းလို႕ တစ္ဖက္ေဆာင္ကို ကၽြန္မျပန္ကူးခဲ့ပါတယ္။

...Save The Aged ရဲ႕ အမွတ္တရ ပန္းလက္ေဆာင္...

အထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႕ အဖြဲ႕၀င္ေတြ ၾကရာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကပါၿပီ။ အရြယ္စံု ကေလးငယ္မ်ားကို တစ္ေယာက္စီလိုက္ၾကည့္မိေတာ့ HIV တြယ္ကပ္ေနသူမ်ားလို႕ ထင္ရက္စရာမရွိေအာင္ က်န္းမာ၀ၿဖိဳးလို႕။ ပါးေလးေတြ ကိုယ္စီေဖာင္းလို႕။ စကားေလးေတြ ေျပာၾကည့္ေတာ့ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာကာ လိမ္မာေရးျခားရွိၾကလို႕။ ကေလး(၅၈)ေယာက္ရွိတာ ႀကိဳတင္သိထားရလို႕ ကစားစရာေလးေတြ ၅၈ေယာက္စာ စီစဥ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္မဒီဘက္ကို မကူးလာခင္ အေရွ႕မွာ သူတို႕ဘာေတြကစားေနႏွင့္ခဲ့သလဲေတာ့မသိ။ အခုေတာ့ ကေလးမ်ား တစ္ဖြဲ႕နဲ႕တစ္ဖြဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ့ကစားေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

သူတို႕ ကစားေနတာကို ကၽြန္မခဏရပ္လို႕ၾကည့္မိပါတယ္။ တစ္ဖြဲ႕မွာ ၅ေယာက္စီ၊ မူလတန္းအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အဖြဲ႕၀င္တစ္ေယာက္စီ အေရွ႕အေနာက္ ေနရာ ခပ္လွမ္းလွမ္းျခားလို႕ ၃ဖြဲ႕ခြဲ၊ ၃ေျမွာင္းစီတန္းလို႕။ ပါးစပ္ထဲမွာ ပလပ္စတစ္ပိုက္ေလးမ်ား ကိုက္ကာ။ ထိပ္ဆံုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါးစပ္က ပိုက္မွာေတာ့ သေရကြင္း တစ္ကြင္းစြတ္လို႕။ ဒီသေရကြင္းကိုတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ပိုက္ခ်င္းေတ့လို႕ေပးၿပီး ပန္းတိုင္ေရာက္ေအာင္ သယ္ၾကရပါတယ္။ အဲ့ဒါအျပင္ ေလမွဳတ္ထားတဲ့ ရာဘာပူေဖာင္းကို ကေလးႏွစ္ေယာက္ ပုခံုးၾကားညွပ္ၿပီး သယ္တမ္းကစားၾကသလို၊ ေပါင္ၾကားထဲညွပ္လို႕ ခုန္ဆြခုန္ဆြ သယ္တမ္းလည္း ကစားၾကပါတယ္။ ကေလးမ်ားနဲ႕ ေဆာ့ေနၾကသူေတြေရာ၊ နေဘးမွာ ထိုင္ၾကည့္ကာ အားေပးေနၾကတဲ့ အဖြဲ႕၀င္ေတြလည္း တစ္၀ါး၀ါးနဲ႕ ပြဲက်လို႕ မဆံုးပါဘူး။

...ကေလးငယ္မ်ားရဲ႕ ေဆးေရာင္စံုျခယ္လက္ရာမ်ား...

ရုပ္ပံုေလးမ်ားကို ကာလာျခယ္တဲ့ အုပ္စုေနရာမွာေတာ့ အဖြဲ႕၀င္တခ်ဳိ႕နဲ႕ ကေလးမ်ား အတူတကြ ေဆးေရာင္စံု ျခယ္ေနၾကပါၿပီ။ ၀မ္းလ်ားထိုးကာတစ္မ်ဳိး၊ ဖင္ဘူးေတာင္းေထာင္လွ်က္ ျခယ္ကာတဖံု နဲ႕ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ေဆးေရာင္မ်ားကို ျခယ္ၾကပါတယ္။ စကၠဴအရုပ္ေလးမ်ား ခ်ဳိးတဲ့ေနရာမွာလည္း စည္ကားလို႕ေနပါတယ္။ ႀကိဳးၾကာငွက္ေရာင္စံုေလးမ်ားနဲ႕ ေရာင္စံုစကၠဴၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားကို ၾကည့္လို႕၊ ကိုင္လို႕၊ ကိုယ္တိုင္ခ်ဳိးလို႕ ေဆာ့ကစားကာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကရွာတဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ ကေလးငယ္မ်ား..။ အေရာင္စံု ဂ်ဳံေပ်ာ့ေလးမ်ားနဲ႕ ကေလးေတြ စိတ္ကူးတည့္ရာ လုပ္ေပးထားတဲ့ အရုပ္ကေလးေတြက ခ်စ္စဖြယ္။

...ကေလးမ်ားအတြက္ ကစားစရာမ်ား...

ကေလးမ်ားကို ဓာတ္ပံုရိုက္ခြင့္တားျမစ္ထားတာမို႔လို႕ ခ်စ္စဖြယ္၊ ဂရုဏာသက္စဖြယ္ ကေလးငယ္မ်ားရဲ႕ အေပ်ာ္မ်က္ႏွာမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ျမေသြးနီလည္း “ငါးမရလည္း ေရခ်ဳိးျပန္” မယ္ ဆိုၿပီး ကေလးမ်ားရဲ႕  ဦးထုတ္ေလးတခ်ဳိ႕၊ ကာလာျခယ္ၿပီးတဲ့ ပံုကားခ်ပ္ေလးတစ္ခု ႏွစ္ခု၊ ခ်ဳိးထားတဲ့ စကၠဴႀကိဳးၾကာငွက္ကေလးမ်ားကို ခဏေလးေနာ္ဆို အသာ“မ”လာၿပီး အေပၚထပ္တက္တဲ့ အတြင္းအုတ္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ဳိးေကြ႕ လူမျမင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေလးမွာ သက္မဲ့၀တၱဳေလးေတြကို တိတ္တိတ္ေလး ဓာတ္ပံုခိုးရိုက္ခဲ့မိေၾကာင္းပါ။ ကေလးငယ္မ်ားကို  ဓာတ္ပံုမရိုက္ဖို႕ ကိုယ္တိုင္အဖြဲ႕၀င္မ်ားကို ႀကိဳတင္ေျပာထားမိေလေတာ့၊ တစ္ဖက္မွာ စိတ္ကျဖစ္ေနတာကလည္း ဒီကေလးငယ္ေလးမ်ားနဲ႕ ဆက္စပ္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေလးမ်ားကို အမွတ္တရ မွတ္တမ္းတင္လိုျပန္တာမို႕ လူမသိသူမသိ ၀ိနည္းလြတ္ပစၥည္းေလးမ်ားကိုသာ ဓာတ္ပံုအခ်ဳိ႕ရိုက္ယူခဲ့ရလို႕ အေျပာနဲ႕အလုပ္ မညီတဲ့ ျမေသြးနီကိုု ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူၾကပါကုန္….။

...က်န္းမာေရးနဲ႕ညီညြတ္ၿပီး သန္႕ရွင္းေသာေနထိုင္မွဳ...

ေလွကားတစ္ထစ္ခ်ဳိးမွာ ရိုက္ၿပီးသြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္မမ်က္စိထဲ အေပၚထပ္က နံရံကပ္စင္ေပၚမွာ အစီအရီတင္ထားတဲ့ ေရာင္စံုပလပ္စတစ္ ခြက္ေလးမ်ားကို အကန္႕ေလးေတြနဲ႕  ထားထားတာေတြ႕ရလို႕ စိတ္၀င္စားလာၿပီး တက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္စီရဲ႕ တစ္ကိုယ္စာ ေရခ်ဳိးခြက္၊ ဆပ္ျပာ၊ သြားပြတ္တံေတြကို စံနစ္တက်ထားထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ အေပၚထပ္တစ္ထပ္လံုး လူရွင္းေနတာမို႕ ကၽြန္မစပ္စုရင္း  ကင္မရာခလုပ္ေလးကိုလဲ သြက္သြက္ေလးႏွိပ္မိပါတယ္။ သန္႕ရွင္းမွဳ အျပည့္အ၀ရွိတဲ့ ေရအိမ္၊ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါမ်ားထည့္ရာ နံရံကပ္ဘီဒို၊ အရြယ္ေရာက္ ကေလးႀကီးမ်ား (မိန္းကေလးမ်ား)ရဲ႕ သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ ႏွစ္ထပ္အိပ္စင္မ်ားနဲ႕ အိပ္ခန္း။ အိပ္ခန္းတံခါးေပၚက သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ား။ မူလတန္းအရြယ္ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ခင္းအိပ္ဖို႕၊ ျခံဳဖို႕ ဂြမ္းကပ္ေစာင္မ်ား။ သူတို႕ရဲ႕ ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ လြယ္အိတ္ကေလးေတြ။ ဖ်တ္ကနဲ၊ ဖ်တ္ကနဲ ကၽြန္မ မွတ္တမ္းတင္ေနမိပါတယ္။ အေပၚထပ္က ျပန္ဆင္းလာခ်ိန္ ေလွကားအေကြ႕မွာ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႕ ၁၂ႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္တစ္ေယာက္ တက္လာတာ ႀကံဳရပါတယ္။ ကေလးမေလးက ကၽြန္မကို အရင္ဆင္းလို႕ရေအာင္ ေဘးကပ္ေပးရွာပါတယ္။ “ သမီး..တက္..တက္” လို႕ ကၽြန္မက ျပန္ေနရာဖယ္ေပးေတာ့ ျပံဳးျပလို႕ အေရွ႕ကေန ေခါင္းငံု႕ရိုေသစြာ တက္သြားတာေတြ႕ရေလေတာ့ ကေလးမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ေဆးကုသေပးယံုသာမက လိမ္မာေရးျခားရွိေအာင္ပါ သင္ၾကားေပးထားတာ ယံုမွား သံသယျဖစ္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး.။

ကေလးတိုင္းရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါး အေဖြးသားနဲ႕ပါ။ ကေလးတိုင္းဟာ ႏြမ္းေပမယ့္ သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ အ၀တ္အစားမ်ားကို ၀တ္ဆင္ထားပါတယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္မွာလည္း တစ္ေယာက္စာ စားပြဲငယ္ကိုယ္စီ၊ ထမင္းပန္းကန္ေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ ေသခ်ာေကၽြးေမြးပါတယ္။ အေဆာက္အဦအတြင္းမွာ ပါေကးခင္းၾကမ္းျပင္၊ ျခံ၀င္းထဲမွာလည္း ေျမၾကီးဆိုတာ မျမင္ရေလေအာင္ ကြန္ကရစ္ခင္းထားတဲ့အတြက္ ျခင္၊ ယင္ရန္က အေတာ္အသင့္ ကာကြယ္ၿပီးသားျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ကိုယ္ခံအားေလ်ာ့နည္းေနရွာတဲ့ ကေလးမ်ားမို႕ သူတို႕ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ကို သန္႕ရွင္းေအာင္၊ သူတို႔ တစ္ကိုယ္ေရတစ္ကာယ သန္႕ရွင္းမွဳရွိေအာင္ အထူးအေလးေပးေဆာင္ရြက္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ရွိခ်ိန္မွာပဲ ကေလးတစ္ဖြဲ႕ကို ရွဳိးစမိုးမ်ားနဲ႕ ရုပ္ရွင္ျပေပးဖို႕ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ကားတစ္စီးစာအျပည့္နဲ႕ ေခၚသြားေပးတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္အားျဖင့္ အပန္းေျပေစဖို႕ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးေနတာကိုလည္း သိလိုက္ရျပန္ပါတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ၁၁နာရီခြဲကာနီးပါၿပီ။ ကေလးႀကီးတခ်ဳိ႕က ထမင္းစားၿပီးေပမယ့္ အဖြဲ႕၀င္မ်ားနဲ႕ ကစားေနတဲ့ ကေလးငယ္အခ်ဳိ႕က မစားရေသးတာမို႕ တစ္ဖက္က အေဆာင္မွာ ကေလးမ်ားကို အဖြဲ႕၀င္မ်ားက ထမင္းေကၽြးၾကပါတယ္။ ဆည္းဆာရိပ္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ တစ္ဖြဲ႕လည္း အဖြဲ႕ျခင္း ခ်ိန္းဖို႕အတြက္ HHHPက ျပန္ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ဆည္းဆာရိပ္ဘိုးဘြားရိပ္သာမွာ အေစာင့္ေရွာက္ခံအဘိုး (၂) ဦး၊ အဘြား (၈) ဦးရွိေနၿပီး လက္ရွိ အေယာက္ (၃၀) ဆန္႕ ၂ထပ္အေဆာက္အဦတစ္ခု ေဆာက္လုပ္ဆဲလို႕ ျပန္လာသူမ်ားထံမွ သိရပါတယ္။ ဆည္းဆာရိပ္မွာ စကာၤပူအဖြဲ႕က ကိုရီးနာမည္နဲ႕ က်ပ္သံုးေသာင္းေပးလွဴခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ေရာက္လာတဲ့အဖြဲ႕က ကေလးမ်ားထမင္းစားတာ ၀င္ေရာက္ၾကည့္ရွဳ ကိုယ္တိုင္ေကၽြးၾကပါတယ္။ ကေလးေတြက ထမင္းစားၿပီး အိပ္ရေတာ့မွာမို႕ ကၽြန္မတို႕လည္း ဒီကအဖြဲ႕ေတြကို ဆည္းဆာရိပ္ကို မပို႕ေတာ့ပဲ အလွဴေငြလွဴၿပီးရင္ ျပန္ၾကဖို႕ စီစဥ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ အဖြဲ႕ရဲ႕အလွဴေငြနဲ႕တကြ စကာၤပူအဖြဲ႕က ကိုရီးရဲ႕ တစ္ေန႕စာဒါနအလွဴေငြမ်ားကို HHHPမွ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးဆရာမႀကီးသို႕ အဖြဲ႕ရဲ႕ကိုယ္စား ကိုေဗဒါေဇာ္က ေပးလွဴၿပီး ဆရာမႀကီးမွ မွတ္တမ္းစာရြက္ ျပန္လည္ေပးအပ္ပါတယ္။

....လွဴဒါန္းမွဳအ၀၀....

ကြၽန္မတို႕အားလံုး အခ်ိန္တန္လို႕ အိမ္ျပန္ၾကရပါဦးမယ္။ ဆရာမႀကီးကို ႏွဳတ္ဆက္လို႕ ကၽြန္မတို႕ ကေလးငယ္ေလးမ်ားကို ႏွဳတ္ဆက္ထားရစ္ကာ HHHP လို႕ ေခၚတဲ့ သုခရိပ္ျမံဳကေန ျပန္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္ရွင္။ လမ္းမွာေတာ့ ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားတဲ့ ဒဂံုအေရွ႕ပိုင္းက  Ocean စားေသာက္ဆိုင္မွာ STA S’pore က အမာခံအဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးျဖစ္သူ ကိုရီး(ကိုႀကီး) ဒါနျပဳတဲ့ ေန႔လည္စာကို အဖြဲ႕၀င္အသစ္နဲ႕ အေဟာင္းမ်ား အျပန္အလွန္ မိတ္ဆက္ၾကရင္း အတူတကြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စားၾကပါတယ္။

....အဖြဲ႕၀င္မ်ားအခ်င္းခ်င္းမိတ္ဆက္ျခင္းနဲ႕ ေန႕လည္စာ...

ေန႕လည္၂နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႕အားလံုး ျပန္ၾကဖို႕ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ အားလံုးဟာ ပင္ပမ္းေနၾက ေပမယ့္ ပီတိေတြ တေ၀ေ၀နဲ႕ပါ။ အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ ကၽြန္မစဥ္းစားခန္း ၀င္လာခဲ့မိပါတယ္။ ကြၽန္မေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကေလးမေလးမ်ားရဲ႕ အခန္းတံခါး၀မွာ ကပ္ထားတဲ့ " နီးနီးသာက်န္ " ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးနဲ႕ သူတို႕လက္ရာ ပန္းခ်ီကားေလးမ်ားဆီသို႕ ကြၽန္မစိတ္က ေရာက္ေနပါေတာ့တယ္..။

" သြားမယ့္ခရီးဟာေလ ... နီးနီးသာက်န္ " ...တဲ့..။ ျမေသြးနီရင္ထဲ ဆို႕နစ္လို႕လာေတာ့တယ္..။

....ရင္ကိုထိခိုက္ေစတဲ့စာသားေလးနဲ႕ စကားေျပာေနတဲ့ ပံု ကားခ်ပ္ေလးမ်ား...

ကေလးငယ္မ်ားဟာ လြန္စြာမွ အျပစ္ကင္းၾကသူမ်ားပါ။ ကေလးမ်ားဟာ ေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕ လင္းလက္ေနတဲ့ အနာဂတ္ရဲ႕ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားဆို မမွားပါဘူး။ သုခရိပ္ျမံဳက ကေလးငယ္မ်ားကေတာ့ အမိအဖမဲ့ ေနၾကသူမ်ားျဖစ္ယံုသာမက သူတို႕ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ အမိ၀မ္းတြင္းထဲက ေမြးရာပါလာခဲ့တဲ့ HIV လို႔ေခၚတဲ့ ေရာဂါဆိုးႀကီး တြယ္ကပ္ၿငိျခင္းခံေနရရွာတာမို႕ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ အမိအဖ၊ မိသားစုနဲ႕ အတူတကြလင္းလက္ဖို႕ အခြင့္အေရးမရၾကရွာတဲ့ ေရာင္စံုစကၠဴၾကယ္ပြင့္ငယ္ေလးမ်ား မဟုတ္ပါလားရွင္။

ေရာင္စံုစကၠဴၾကယ္ပြင့္ေလးေတြမွာ စာနာမယ့္သူ၊ ေဖးကူမယ့္သူ၊ ၾကင္နာမယ့္ သူေတြရဲ႕ ေစတနာေတြ၊ ေမတၱာတရားေတြ မုခ်လိုအပ္ေနပါတယ္။ သူတို႕ကို မပစ္ပယ္ဖို႕၊ သူတို႕ တျခားကေလးမ်ားနည္းတူ တန္းတူအခြင့္အေရးေလးေတြရဖို႕၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာတင္သာမက စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါ ဖြ႕ံၿဖိဳးဖို႕၊ အသက္ရွင္ေနထိုင္စဥ္ ကာလပတ္လံုး မိသားစုအခြင့္အေရးမ်ား အျပည့္အ၀ခံစားႏိုင္ေစဖို႕ အထူးလိုအပ္လွပါတယ္။

Save The Aged အေနနဲ႕ ဒီေန႕မွာေတာ့ တစ္ေန႕တာ အခ်ိန္ပိုင္းမွ်ေလာက္ေလးဆိုေပမယ့္ သူတို႕ေလးေတြအတြက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေမတၱာေတြ၊ အၾကင္နာေတြ ေပးေ၀ခြင့္ရခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရာင္စံုစကၠဴ ၾကယ္ပြင့္ငယ္ေလးေတြလို႕ ကၽြန္မတင္စားေခၚေ၀ၚမိတဲ့ သူတို႕ေလးေတြဟာ အေျပာက်ယ္တဲ့ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးထဲမွာ မလင္းလက္ႏိုင္ၾကေပမယ့္ Save The Agedက သူတို႕ေတြရဲ႕ေစတနာေတြ၊ သူတို႕ေတြရဲ႕ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႕ ေမတၱာေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္ႀကီးတစ္ခုကို ဒီတစ္ေန႕စာအတြက္ ဖန္တီးေပးၿပီး သူတို႕ေလးေတြ ေတာက္ပလင္

ေျဗာင္ေတာင္ေတာင္ ေဗ..ေဗ့..ဂ်ိ

ည..ည.. အိပ္မေပ်ာ္လို႕ အေတြးေတြ ပ်႕ံလြင့္ျပန္ေတာ့ ကေဘာက္တိ ကေဘာက္ခ်ာႏိုင္တဲ့ ကြၽန္မရဲ႕အေတြးေတြက ငယ္ငယ္တုန္းက ကစားတဲ့ဆီကို ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္။ ကြၽန္မတို႕ အားလံုးဟာ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကို မလြဲမေသြ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီး ကစားနည္း ေပါင္းစံုကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕၊ ေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႕အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ့ကစားဘူးခဲ့ၾကမွာပါ။ ကစားနည္းေတြကလည္း တစ္မ်ဳိးနဲ႕တစ္မ်ဳိး မထပ္ေစရသလို ရိုးႏိုင္တယ္ကို မရွိပါဘူး။

ကစားနည္းေတြထဲမွာ စိမ္ေျပးတမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တူတူပုန္းတမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လန္ဒန္ဂိုးဖလိပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အုပ္စုလိုက္ ၁၀ေယာက္ ၁၅ေယာက္၊ အမ်ားနဲ႕ ကစားရတဲ့ ပြဲေတြမွာ မကစားခင္ လိုက္ရမယ့္သူကို ေရြးခ်ယ္ၾကရပါတယ္။ ကစားမယ့္သူေတြ အားလံုး၀ိုင္းစုလိုက္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို လက္ကေလး တစ္ဖက္စီ ဆန္႔ထုတ္လို႕ မုန္႕ေလေပြမီးကင္သလို ဟိုဘက္သည္ဘက္ ေမွာက္ခ်ီ၊ လွန္ခ်ီလုပ္ကာ...

" ေျဗာင္ေတာင္ေတာင္ ေဗေဗ့ဂ်ိ ... နည္းသူထြက္... မ်ားသူလိုက္ "

..ဆိုၿပီး သံၿပိဳင္ ေအာ္ၾကပါတယ္။ အဲ့သည္အထဲမွာ အာျပဲတဲ့ကေလးမ်ား ပါလာလို႕ကေတာ့ အာေခါင္ျခစ္ၿပီး ကုန္းေအာ္ေတာ့တာပါဘဲ။ ေအာ္လို႕ ဆံုးသြားတာနဲ႕ ေမွာက္ခ်ီ၊ လွန္ခ်ီလုပ္ေနတဲ့ လက္ဖ၀ါးေလးေတြကို မိမိေရာက္ရာေနရာမွာ ခ်က္ခ်င္းရပ္ခ်လိုက္ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလွန္လို႕၊ တခ်ဳိ႕ကေမွာက္လို႕ေပါ့။ ေရတြက္လိုက္လို႕ လက္ဖ၀ါးေမွာက္သူနည္းရင္ ခုနက ဆိုထားတဲ့အတိုင္း နည္းသူက ၀ိုင္းအျပင္ကို ထြက္ေပးရပါတယ္။ " နည္းသူထြက္" လို႕ ေျပာထားတာကိုး။ ေဘးထြက္သူေတြကေတာ့ ေျပးရမယ့္သူေတြဆိုေတာ့ ခုန္ေပါက္ေပ်ာ္လို႕ပဲေပါ့။ က်န္တဲ့ လက္ဖ၀ါးလွန္ထားသူ အမ်ားစုကေတာ့ လိုက္ရမယ့္သူေတြေပါ့။ ေနာက္ဆံုး လိုက္ရမယ့္သူ တစ္ေယာက္ပဲ ေရြးရမွာမို႕ က်န္ခဲ့သူအမ်ားစုအပါအ၀င္ အားလံုးက  ခုနကအတိုင္း တစ္ဖန္ ေအာ္ဆိုၾကရျပန္တယ္။

" ေျဗာင္ေတာင္ေတာင္ ေဗေဗ့ဂ်ိ ... နည္းသူထြက္... မ်ားသူလိုက္ "

ေဘးမွာ ေျပးဖို႕ ထြက္ေနသူမ်ားကလည္း ဘယ္ေနပါ့မလဲ။ အတူတကြ ေအာ္ဆိုၾကျပန္တာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ ေအာ္ဆိုၾကၿပီးတိုင္း ေမွာက္ထား၊ လွန္ထားတဲ့ လက္ကေလးေတြကို ေရတြက္ၿပီး နည္းသူေတြ ဆြဲထုတ္လိုက္ၾကတာ ေနာက္ဆံုး၀ိုင္းထဲမွာ မ်ားသူႏွစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့ပါေရာ။ အဲ့ဒီႏွစ္ေယာက္ထဲက လိုက္မယ့္သူ တစ္ေယာက္ကို ေရြးတဲ့အခါၾကေတာ့ အနားက ကစားမယ့္ သူတစ္ေယာက္ ယာယီခဏဆြဲထည့္၊ စုစုေပါင္းသံုးေယာက္လုပ္ၿပီး....

" ေျဗာင္ေတာင္ေတာင္ ေဗေဗ့ဂ်ိ ... နည္းသူထြက္... မ်ားသူလိုက္။ အစား၀င္သူထြက္.. "

... ဆိုၿပီိး စာသားေလး ျဖည့္ေအာ္ၾကပါတယ္။ သူတို႕ ၃ေယာက္ရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေလးေတြကိုလည္း မုန္႕ေလေပြမီးကင္ၾကျပန္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ကစားမယ့္ အဖြဲ႕၀င္အားလံုး စိတ္အလွဳပ္ရွားရဆံုး အခ်ိန္ပါဘဲ။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ သူတို႕ကစားမယ့္ပြဲမွာ လိုက္ရမယ့္သူ တစ္ေယာက္ကို ေရြးထုတ္ယူရမယ့္ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္လည္း ျဖစ္ေနတာကိုး။ အေျဖေပၚလာကာနီးၿပီမို႕ ေဘးက ေျပးရမယ့္ အဖြဲ႕၀င္ေတြကလည္း လိုက္မယ့္သူေပၚတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းေျပးႏိုင္ေအာင္ ဖိနပ္ကို လက္ထဲ ဂြင္းထိုးတားသူထိုး၊ ေျပးဖို႕ ေျခလွမ္းထားသူလွမ္းနဲ႕ အဆင္သင့္ျပင္ ထားၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ခဏအစား၀င္ေပးတဲ့ ကေလးကလြဲလို႕ က်န္တဲ့ ကာယကံရွင္ႏွစ္ေယာက္က အသည္းအသန္စိတ္လွဳပ္ရွားေနၾကပါၿပီ။ အားလံုးရဲ႕ ပိုျမန္၊ ပိုက်ယ္ေလာင္လာေအာင္ သံၿပိဳင္ရြတ္ဆိုေနတဲ့ အသံေတြက ကာယကံရွင္ ႏွစ္ေယာက္ရင္ကို တဒိန္းဒိန္းခုန္ေနေအာင္ ပ့ံပိုးေပးေနပါၿပီ။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အဓိကက်တဲ့ လိုက္ရမယ့္သူကို ေရြးထုတ္ေပးမယ့္သူကေတာ့ ခုနက ေျပးဖို႕ထဲက ခဏအစား၀င္ေပးရတဲ့ ကေလးရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕လက္ဖ၀ါးေလးက ေမွာက္ခ်င္ ေမွာက္မယ္၊ လွန္ခ်င္လွန္ပါလိမ့္မယ္။ က်န္သူႏွစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႕ အဆင္ေျပသလို၊ သူတို႕ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း လက္ဖ၀ါးေလးေတြကို ေမွာက္ၾက၊ လွန္ၾကပါလိမ့္မယ္။ အဓိက အေျဖေပၚမွာက " နည္းသူထြက္၊  မ်ားသူလိုက္ " လို႕ ဆိုထားၾကေလေတာ့ အစား၀င္တဲ႕ ကေလးရဲ႕ လက္အေနအထားနဲ႕ တူေနသူက " မ်ားသူ " ျဖစ္သြားလို႕ ဒီကစားပြဲမွာ ေသခ်ာေပါက္ လိုက္ရေတာ့မွာပါ။ က်န္တစ္ေယာက္ကေတာ့ နည္းသူမို႕လို႕ လြတ္လြတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ ေျပးခြင့္ရသြားရွာပါၿပီ။

အစပိုင္းမွာ ေျပာမိသလို ကြၽန္မအေတြးေတြက ျမင္ေန၊ ၾကားေနရတာေတြေၾကာင့္ ကေဘာက္တိ၊ ကေဘာက္ခ်ာ ကဆင့္ကလ်ားနဲ႕ပါ။ ဟိုေတြး၊ သည္ေတြး ေတြးေနမိ္တုန္း " ေဗ်ာင္ေတာင္ေတာင္ ေဗေဗ့ဂ်ိ " အစခ်ီတဲ့ ကေလးေတြ အုပ္စုလိုက္ ကစားခ်ိန္မွာ လိုက္သူေရြးရတဲ့ ဒီသံေပါက္ေလးကို သြားၿပီးေတြးမိ သတိရလိုက္မိပါတယ္။ နည္းသူကထြက္ၿပီး မ်ားသူက လိုက္ရတယ္ဆိုလို႕ ထြက္ရသူေတြက ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္ၾကပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ လိုက္သူမမိေအာင္ ကိုယ္လြတ္ရုန္းေျပးၾကရ၊ လံုျခံဳေအာင္ပုန္းရ၊ ေျပးေနစဥ္မွာ ခလုပ္ကသင္း၊ ကမုနဲ႕တိုးၿပီး ေခ်ာ္မလဲရေလေအာင္ ဂရုျပဳရနဲ႕ မလြယ္လွပါဘူး။ လိုက္သူက တစ္ေယာက္ထဲ၊ ေျပးသူက အမ်ားပါေနာ္။ ဒီလိုေျပးရင္း၊ လႊားရင္းနဲ႕ပဲ အနားေရာက္လို႕ မိကာနီးရင္ " လိုက္သူမသိ တို႕မမိ " ဆို ညစ္ၿပီး ေအာ္ခ်င္လည္း မရေတာ့ပါဘူး။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ မိရဲ႕သားနဲ႕ မမိဘူးညစ္တယ္ဆိုၿပီး အျငင္းအခုံ ျဖစ္ရေတာ့တာပါဘဲ။ တကယ္ေတာ့ လိုက္တဲ့သူကလိုက္၊ ေျပးတဲ့သူက ေျပးနဲ႕၊ တရားမွ်မွ်တတ ကစားၾကရင္ေပ်ာ္စရာႀကီးပါေနာ္။ ကစားသူအခ်င္းခ်င္းလည္း ဘယ္သူက မွန္တယ္၊ ဘယ္သူက မွားတယ္၊ ဘယ္သူက ညစ္တယ္ဆိုတာ ကစားရင္း ျမင္ေန၊ ေတြ႕ေန၊ သိေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။

ေျပးသူနဲ႕ လိုက္သူေတြဆီ အေတြးေတြ ေရာက္ျပန္ေလေတာ့ " ေျဗာင္ေတာင္ေတာင္ ေဗေဗ့ဂ်ိ " ဆိုတာ ကေလးေတြသာမက တစ္ခါတစ္ခါမွာ ကြၽန္မတို႕ လူႀကီးေတြလည္း ကစားျဖစ္ေနၾကပါလားလို႕ စဥ္းစားမိၿပီး ျပံဳးမိျပန္ေလေရာ။ ကေဘာက္တိ၊ ကေဘာက္ခ်ာေတြးေနမိတာပါလို႕ စစခ်င္းကထဲက ႀကိဳေျပာထားၿပီးသားေနာ္။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစရွင္။

ပီတိ

ဒီေန႕ေတာ့ စာဖတ္သူေတြကို သိပ္မၾကာေသးခင္က ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို ဒီပို႕စ္ေလးနဲ႕ ေျပာျပခ်င္မိတယ္ရွင့္။

အဲ့ဒီေန႕က ဘတ္စ္ကားေပၚကဆင္းလို႕ ကတၱရာလမ္းေပၚ ေျခခ်မိတာနဲ႕ လက္ထဲက နာရီကို ကၽြန္မၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ၉နာရီထိုးဖို႕ ၁၅မိနစ္။ တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ မိုးစက္မွဳန္ေတြကို ကာကြယ္ဖို႕ အိတ္ထဲက ထီးကို ထုတ္ဖြင့္လိုက္တယ္။ ဒီမွတ္တိုင္ကေန ရံုးကိုေလွ်ာက္ဖို႕ဆိုရင္ ၅မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာမွာမို႕ တဂြြီဂြီနဲ႕ ဆႏၵျပေနတဲ့ အစာအိမ္မီးကို ၿငိွမ္းသတ္ဖို႕ ကားမွတ္တိုင္နဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ ျခံ၀င္းထဲက မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္ဆီကို ကၽြန္မေျခဦးလွည့္လိုက္တယ္။ ေနရာေလးက က်ယ္၀န္းေအးေဆးၿပိီး မုန္႕ဟင္းခါး၊ အသုတ္စံု၊ ေကာ္ဖီရတဲ့အျပင္ သန္႕ရွင္းတာမို႕ အခုလို ရံုးလာတာ ေစာတဲ့ေန႕မ်ဳိးဆိုရင္  ဒီဆိုင္ေလးမွာ မၾကာခဏ ၀င္စားျဖစ္တယ္။ ဒီနားတ၀ိုက္မွာ လူေနအိမ္ေျခ နည္းေပမယ့္ မနက္ပိုင္း စာရင္းကိုင္ သင္တန္းရွိေလေတာ့ သင္တန္းတက္တဲ့သူေတြကို အဓိက အမွီျပဳေရာင္းတာမို႕ ဆိုင္ထဲ ၀င္လိုက္တာနဲ႕ စားသူေတြျပည့္လု နီးပါးပါဘဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ရံုးက ၉နာရီထက္ေနာက္က်ရင္  ဒါဏ္ေၾကးထိမွာ။ လမ္းေလွ်ာက္တာက ၅မိနစ္၊ စားတာက ၅မိနစ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုး ၉နာရီမထိုးခင္ ၅မိနစ္ေတာ့ ရံုးေရာက္မွာမို႕ သြက္သြက္စားမွလို႕ ေတြးလိုက္မိတယ္။

ဆိုင္ထဲမွာေတာ့ လူေတြက ခံုအျပည့္နီးပါးပါဘဲ။ ထီးကိုပိတ္လို႕ စားပြဲနဲ႕ အနီးဆံုး ခုံလြတ္တစ္ခုမွာ ေနရာယူၿပီးေတာ့ ညွပ္ေခါက္ဆြဲကို မုန္႕ဟင္းရည္ပူပူ ေမႊးေမႊးေလးနဲ႕အတူ ဘူးသီးေၾကာ္ ထည့္မွာၿပီး ေရွာက္သီးအခ်ဥ္ညွစ္၊ ငရုပ္သီးအက်က္မွဳန္႕ေလးျဖဴးၿပီး ဆာဆာနဲ႕ စားေနမိတယ္။ ကၽြန္မစားေနလို႕ တ၀က္ေတာင္ မကုန္ခ်င္ေသးပါဘူး။ မ်က္လံုးေထာင့္ထဲမွာ ဆိုင္ထဲကို တစ္ေယာက္ေယာက္ ၀င္လာတယ္လို႕ ျမင္လိုက္မိသလိုရွိလို႕ ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ သီလရွင္ပန္းေသြးေရာင္၀တ္စံု၀တ္ အဖြားအိုတစ္ေယာက္။ လက္တဖက္က ပိုက္ဆံအလွဴခံတဲ့ ႏွီးဇကာကံုးေလးနဲ႕။ က်န္လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ ၀ါးေတာင္ေ၀ွးကို ေျမႀကီးကိုေထာက္္လို႕ ဆိုင္ထဲကို တစ္လွဳပ္လွဳပ္နဲ႕ ၀င္လာေလတယ္။

ဆိုင္ထဲမွာ လူေတြက အျပည့္ပါဘဲ။ ဒီႏွစ္သၾကၤန္ ပိတ္ရက္ရွည္မွာ သီလရွင္တစ္ပါတ္ ၀တ္ၿပီးထဲက သီလရွင္ေတြရဲ႕ဘ၀ကို စာနာနားလည္ခဲ့လို႕ သီလရွင္ဆို စိတ္၀င္စားမိတဲ့အျပင္ သက္ႀကီးရြယ္အို တစ္ဦးျဖစ္ေနတာေၾကာင့္မို႕ ကၽြန္မရဲ႕စားလက္စ မုန္႕ဟင္းခါးေပၚမွာ အာရံုျပတ္သြားၿပီး အဖြားကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ အဖြားက တလွဳပ္လွဳပ္နဲ႕ ၀င္၀င္ျခင္းေတြ႕ခဲ့တဲ့ စားပြဲေတြမွာ အလွဴလိုက္ခံေလတယ္။ အနားကို အဖြားေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ လက္ထဲက မုန္႕ဟင္းခါးဘိုးရွင္းဖို႕ အသင့္ထုတ္ထားတဲ့ ငါးရာက်ပ္တန္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ ဇကာကံုးထဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္ေပးလိုက္မိတယ္။ အဖြားက အ၀င္၀မွာ ၀င္လာထဲက အလွဴခံလာတာျဖစ္ၿပီး တစ္ေယာက္မွ မထည့္ရေသးတာမို႕  ကၽြန္မက ေစ်းဦးေဖာက္လွဴလိုက္တာလို႕ ေျပာမယ္ဆိုရပါတယ္။ အဖြားက “က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ၊ အႏၱရာယ္ကင္း ေဘးရွင္းပါေစ၊ ၾကံတိုင္းေအာင္ ေဆာင္တိုင္းေျမာက္ပါေစ၊ လိုရာဆႏၵ တစ္လံုးတစ္၀ထဲ ျပည့္ပါေစလို႕ ” ဆုေပးတာကို လက္အုပ္ေလးခ်ီလို႕ ကၽြန္မနားေထာင္မိတယ္။

ကၽြန္မကို အဖြားဆုေပးၿပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေဘးနားမွာ ထိုင္စားေနတဲ့ ညီမတစ္ဦးကလည္း အလွဴေငြ ထည့္ျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဖြားက ဆိုင္အတြင္းပိုင္းက ခံု၀ိုင္းအပုေလးေတြဆီ တေရြ႕ေရြ႕ သြားျပန္ပါေလတယ္။ ကၽြန္မလည္း စားလက္စ မုန္႕ပန္းကန္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ေပမယ့္ လူကေတာ့ အဖြားကို မ်က္ေျခမျပတ္ လိုက္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က အလွဴေငြထည့္ ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ေျပာလက္စ စကားမျပတ္ေစပဲ လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့လို႕သာ။ အဖြားက ခင္းထားတဲ့ စားပြဲေလးေတြအားလံုးစီကို စံုေစ့ေအာင္ တစ္လွဳပ္လွဳပ္နဲ႕ သြားေနပါတယ္။  အတြင္းပိုင္းမွာ ၃ေယာက္ေလာက္စီက အလွဴေငြရၿပီးေတာ့ အဖြားက ကၽြန္မတို႕ဘက္ကို ျပန္ေလွ်ာက္လာျပန္ပါတယ္။ လူ၃၀ေလာက္ရွိေနတဲ့ဆိုင္မွာ သီလရွင္အဖြားအိုကို ေငြလွဴတဲ့သူက ၅ေယာက္ထဲပါ။ ကၽြန္မအနားကို အဖြားျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ ေတာ့ဘဲ အဖြားလက္ကိုဆြဲလို႕…

“ အဖြား.. ဒီမွာ ခဏထိုင္ပါဦး ” ဆိၿုပီး ေဘးနားက လြတ္သြားတဲ့ ခံုေနရာမွာ လက္ကိုဆြဲလို႕ အတင္းထိုင္ခုိင္းလိုက္မိပါတယ္။ “ အဖြား..တစ္ခုခုစားပါ..။ ကၽြန္မလွဴပါရေစ..။ ” ဆိုေတာ့ အဖြားက “ အဖြားမစားေတာ့ပါဘူး သမီးရယ္။ ေရေႏြးပူပူေလးေတာ့ ေသာက္ခ်င္မိသား ” လို႕ေျပာလာလို႕ အဖြားကို ေရေႏြးတစ္ခြက္ထည့္ၿပီး ကပ္မိပါတယ္။ “ အဖြားတစ္ခုခုစားပါ..။ မုန္႕ဟင္းခါးပဲ မွာလိုက္မယ္ ” လို႕ေျပာခ်ိန္မွာ ဆိုင္က ေရာင္းတဲ့ အစ္မကလည္း၀င္ၿပီး “ အဖြား.. စားလိုက္.. ဒီက ညီမေလးက လွဴခ်င္ေနတာကို ” လို႕ ၀င္ေျပာေပးတယ္။ ဒါနဲ႕ အဖြားလည္း မျငင္းရွာေတာ့ပဲ ကၽြန္မကပ္လွဴတဲ့ မုန္႕ဟင္းခါးငါးဖယ္ေၾကာ္နဲ႕ကို သာဓုအႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚၿပီးေတာ့ စားပါတယ္။

မုန္႕ဟင္းခါးစားေနတုန္း အဖြားကို အနီးကပ္ ေသခ်ာၾကည့္မိတယ္။ အသားညိဳညိဳ၊ အရပ္ရည္ရွည္၊ မ်က္ႏွာက သြယ္သြယ္။ ခါးက အနည္းငယ္ ကိုင္းေနၿပီ။ ခ်ဳိင္းမွာ သီလရွင္ လြယ္အိတ္တစ္လံုးကို လြယ္ထားေသးတယ္။ အဖြားပံုစံက ေမာေနသလို ရင္ဘတ္က ဖုတ္လွဳိက္ဖုတ္လွဳိက္နဲ႕။ အဖြားခႏၶာကိုယ္က တုန္ရီေနသလိုလို။ အဖြားရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚ၊ ဦးျပည္းေပၚမွာ မိုးစက္မွဳန္ေတြနဲ႕ ဟိုသည္တစ္ေပါက္ စိုစြတ္လို႕။ စားပြဲေပၚက တစ္ရွဳးဗူးထဲက တစ္ရွဳးစာရြက္ နည္းနည္းယူၿပီး “ အဖြားကန္ေတာ့ေနာ္။ မိုးစက္ေတြ ကၽြန္မသုတ္ေပးမယ္ ” ေျပာၿပီး မိုးစက္ေတြကို အသာအယာ သုတ္ေပးျဖစ္ပါတယ္။ မိုးစက္ေတြ သုတ္ေပးရင္း ကၽြန္မလက္က အဖြားရဲ႕မ်က္နွာကို အသာထိမိတယ္။ အလို.. အဖြားရဲ႕ အသားေတြက ပူေႏြးေနပါလား။ ကၽြန္မ ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္နဲ႕ အဖြားနဖူးျပင္ကို လက္ခံုနဲ႕ စမ္းသပ္လိုက္မိတယ္။ ေသခ်ာပါၿပီ။ အဖြားဖ်ားေနၿပီ။

အဖြားက မုန္႕ဟင္းခါးကို မွန္မွန္စားေနတယ္။ မုန္႕စားေနတဲ့ အဖြားကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာ ဖ်ားေနတဲ့ အဖြားကို ဘယ္လို လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ..။ ဒီေန႕ ရံုးအစည္းအေ၀းကလည္း ၁၀နာရီစဖို႕ရွိတယ္။ ကၽြန္မပါ၀င္ထားတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အို ေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕က အဖြဲ႕၀င္ ဆရာ၀န္မ်ားကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆို.. စဥ္းစားမိလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္မက  အဖြားကို ေမးမိတယ္။

“ အဖြား.. အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ”

“ ၆၉ႏွစ္ ရွိၿပီသမီး..”

“ အဖြားအသက္က မနည္းဘူးပဲ။ အခု အဖြား ဘယ္ေက်ာင္းတိုက္ကေန ဒီအထိလာတာလဲ ”

“ အဖြားက ေဒါပံုက သီလရွင္တိုက္ကပါ။ ဇာတိက စစ္ကိုင္းကပါ..။ ဒီေက်ာင္းကို မနွစ္က ျပာသိုလ အဖိုးႀကီးမရွိေတာ့ထဲက ေရာက္ေနတာေပါ့ ”

အဲ့ဒီလို အဖြားနဲ႕ ကၽြန္မ အျပန္အလွန္ ေမးေျဖေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ နေဘးနားမွာ မုန္႔ဟင္းခါးလာစားတဲ့ ေက်ာင္းသူကေလးမတခ်ဳိ႕နဲ႕ ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕ ၀ိုင္းလာၾကတယ္။ ကၽြန္မက အဖြားကို ထပ္ေမးမိတယ္။

“ အဖြား ဒီကို ဘာနဲ႕လာသလဲ ”

“ အဖြား.. လိုင္းကားစီးလာတယ္..။ ဒီေနရာမွာ ဆန္လာခံေနၾကေလ ”

“ အဖြားက တစ္ပါးထဲ အေ၀းႀကီးကလာရတာပဲ။ အေဖာ္လည္းမပါဘူး။ ထီးလည္းမပါဘူး မဟုတ္လား။ မိုးသည္းလာရင္ ဒုကၡပါဘဲ..။ ကိုယ္ေတြလည္း ပူေနတယ္.. ”

အဲ့ဒီမွာ ေဘးနားရပ္ၾကည့္ေနတဲ့အထဲက ညီမတစ္ေယာက္က..

“ အဖြားၾကည့္ရတာ အားမရွိသလိုပဲေနာ္ အစ္မ..။ ကိုယ္ေတြပူေနတာ ေဆးေသာက္ထားေသးလားအဖြား ”

“ အင္း.. နည္းနည္းေတာ့ ေမာေနတယ္..။ ေဆးကေတာ့ ေတာ္ေနၾကာ ဟိုဘက္က ေစ်းေလးေရာက္ရင္ ၀ယ္ေသာက္မယ္..။ ထီးကလည္း အရြက္လည္းဖို႕ ဆိုင္မွာ အပ္ထားတာ ညေနမွ ၀င္ယူရမယ္” လို႕ အဖြားက ေျပာတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အသက္၅၀အရြယ္ အတြင္းက စားပြဲခံုမွာ မုန္႕မွာစားေနတဲ့ ေယာက်ာ္းႀကီး တစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႕ စကား၀ိုင္းထဲ ၀င္လာတယ္။

“ အေမႀကီးက အဖ်ားတက္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ကားပါလာတယ္။ အေမႀကီး ၿပီးရင္ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ လိုက္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီနားမွာေနတဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ပါ။ အေမႀကီးကို ကၽြန္ေတာ့အိမ္မွာ စမ္းသပ္ေပးၿပီး ေဆးေတြေပးပါ့မယ္..။ အခမဲ့ ေဆးကုလွဴမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေပးတဲ့ ေဆးေသာက္ၿပီး အေမႀကီး ေနျပန္ေကာင္းသြားမွာ။ ေျဖးေျဖးစားပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ပါ့မယ္ ”

ကၽြန္မတို႕ အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြ ၀င္းကနဲျဖစ္သြားရၿပီး အဖြားအတြက္ ၀မ္းသာသြားမိရတယ္။ အဖြားက “ ရပါတယ္.. ဒုကၡရွာလို႕..။ ေဆး၀ယ္ေသာက္လိုက္ရင္ ရတဲ့ဟာကိုကြယ္..” လို႕ အားနာစကား ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ အားလံုးလည္း ဆရာ၀န္ဦးေလးနဲ႕ လိုက္သြားဖို႕ အဖြားကို တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းေျပာၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆိုင္မွာလာစားေနၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္မတို႕အားလံုးကို သတိျပဳမိေနၾကပါၿပီ။ အဲ့ဒီမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကလာၿပီး အဖြားအတြက္ အလွဴေငြထည့္ေလတယ္။ အဖြားလည္း ဆုေတြေပးတယ္။ တစ္ခဏပဲရွိေသးတယ္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ေငြလာလွဴျပန္တယ္။ အဖြားလည္း ဆုထပ္ေပးရျပန္ေရာ..။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ လာလွဴၾကတယ္။ ခုနက လက္အုပ္ကေလးပဲခ်ီၿပီး “ ကန္ေတာ့ပါေသးရဲ႕” လို႕ေျပာသူတခ်ဳိ႕လည္း သူတို႕ႏိုင္သေလာက္ေလး လာလွဴၾကတယ္။ လွဴတဲ့သူေတြမ်ားလာေတာ့ အဖြားက ဆုေတြကို တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီ မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို လိုက္ၾကည့္ၿပီး ဆုကိုတစ္ၿပိဳင္နက္ထဲေပးတယ္။ အဖြားရဲ႕ ႏွီးဇကာေလးထဲမွာ တစ္မဟုတ္ခ်င္း ေငြစကၠဴေတြ ေဗာင္းသလံလွ်ံ သြားတယ္။ နေဘးက ညီမတစ္ဦးက ပိုက္ဆံေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စီစီရီရီ ထပ္ေပးတယ္။ အဖြားကို ေသခ်ာသိမ္းဖို႕ေျပာေတာ့ အဖြားက ႏွဳတ္က သာဓု တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေခၚရင္း ပိုက္ဆံေတြကို သူ႕ရဲ႕ ေခၽြးခံအိက်ီ ၤေလးထဲက အိတ္ကပ္ေလးထဲထည့္ၿပီး တြယ္ခ်ိတ္ေလးနဲ႕ အိတ္ကို တြယ္ပိတ္လိုက္တယ္။

အဖြားကို ဆရာ၀န္ဦးေလးရဲ႕ ကားဆီသြားဖို႕ ၀ိုင္းတြဲၾကခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသူညီမေလးႏွစ္ဦးက “ သမီးတို႕ အဖြားနဲ႕အေဖာ္လိုက္ခဲ့ေပးမယ္ ” လို႕ေျပာလာတယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာ သူတို႕နဲ႕ အတူ မုန္႕လာစားတဲ့ ေယာက်ာ္းေလးအဖြဲ႕ထဲက တစ္ေယာက္က လူငယ္ပီပီ“ ေဟး ” ဆိုေအာ္ၿပီး စၿပီး လက္ခုပ္တီး အားေပးလိုက္တယ္။ တစ္ခဏတြင္း လက္ခုပ္သံေတြ ဆိုင္ထဲ ညံသြားေတာ့တယ္။ ကၽြန္မလည္း ဘယ္ေနမလဲ။ တီးမိတာေပါ့။ ကၽြန္မတို႕ အဖြားကို လမ္းမမွာရပ္ထားတဲ့ ကားေပၚ တြဲပို႔တင္ေနခ်ိန္မွာ “ ခဏေလး.. ခဏေလး” ဆို ေအာ္သံၾကားရျပန္လို႕ အေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ဆိုင္ထဲက အေျပးထြက္လာၿပီး “ ကၽြန္ေတာ့ထီးေလး အဖြားကို လွဴပါတယ္။ အဖြား အျပန္မွာ မိုးမိေနမွာစိုးလို႕ပါ ” ဆိုၿပီး သူ႕ရဲ႕ထီးကို အဖြားရဲ႕လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အဖြားက သာဓုေခၚရင္း လက္ခံယူတယ္..။ ကားမထြက္ခင္မွာ အဖြားလက္ကို ဆုတ္ကိုင္လို႕ ကၽြန္မ ႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ကၽြန္မလက္ကိုလည္း အဖြားက တစ္ဖန္ျပန္လို႕ တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္ၿပီး အျပံဳးမ်က္ရည္ၾကည္ေတြလဲ့လွ်က္က ႏွဳတ္ဆက္တယ္။

အဖြားကိုေခၚသြားတဲ့ ကားေလးမ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္သြားေလမွ ကၽြန္မလည္း လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ရံုးဘက္ဆီကို ေျခဦးလွည့္လိုက္တယ္။ လက္က နာရီေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၉နာရီ၁၅မိနစ္ေတာင္မွ ရွိေနၿပီရွင့္။ ရံုးေနာက္က်လို႕ ဒဏ္ေၾကးထိေတာ့မယ္ဆိုတာသိေပမယ့္ ေက်နပ္စိတ္နဲ႕ ကၽြန္မ တစ္ဦးထဲ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ျပံဳးလိုက္မိတယ္။ ဒီအျပံဳးကို ပီတိအျပံဳးလို႕ နာမည္တပ္လို႕ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ေပါ့ပါးသြက္လက္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေျခလွမ္းအစံုက ရံုးရွိရာဆီကို ဦးတည္လို႕ေပါ့…။

ကြၽန္မတို႕အားလံုးဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ယခင္က သိကြၽမ္းခဲ့ၾကျခင္းမရွိပါဘူး။ ေနာင္လည္း  ဆံုေတြ႕ျဖစ္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာနာတတ္တဲ့၊ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြကေတာ့ အမွတ္မထင္ပဲဲ ဆံုမွတ္တစ္ခုရဲ႕ ေအာက္မွာ အတူတူ တဒဂၤရွိေနခဲ့ၾကတာ မျငင္းႏိုင္ပါဘူးရွင္။

ပီတိဆိုတာမ်ဳိးက ေက်နပ္မွဳတစ္ခုအတြက္ တစိမ့္စိမ့္ေတြးၿပီး ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးေနရတာမ်ဳိးပါ။ သူမ်ားကလုပ္ေပးလို႕ ကိုယ္က ရလိုက္တဲ့ ပီတိထက္၊ သူမ်ားကို ကိုယ္က လုပ္ေပးလိုက္လို႕ ကိုယ္တိုင္ ျပန္ရလိုက္တဲ့ ပီတိက ပိုၿပီးခ်ဳိၿမိန္တယ္ဆိုတာ အခုေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတျဖည္းျဖည္းနဲ႕ သိလာရတယ္ရွင့္။ အဲ့ဒီလို ပီတိမ်ဳိးက စားသံုးမိၿပီးရင္လည္း ထပ္ကာတလဲလဲ စားသံုးခ်င္လာမိၿပီး စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ ျပည့္၀လာတတ္တာမ်ဴိးမို႕ ကၽြန္မတို႕တစ္ေတြ ရွာေဖြစားသံုးသင့္တယ္ မဟုတ္ပါလားရွင္။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစရွင္။

မလႊဲသာမေရွာင္သာ

္

သီသီ့ကို သိဂီ ၤတို႕ လင္မယား ဒီရပ္ကြက္ထဲ ေျပာင္းလာၿပီး  ၃ႏွစ္ေလာက္ေနမွ သိခဲ့ရတာပါ။

သိဂီ ၤတို႕အိမ္မွာက လင္ကိုယ္မယားႏွစ္ေယာက္နဲ႕ သိဂီ ၤရဲ႕ေယာက်ာ္း ကိုသီဟရဲ႕ အေမနဲ႕ပါမွ မိသားစု သံုးေယာက္ထဲရွိတာပါ။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လံုး အလုပ္သြားခ်ိန္ဆို အိမ္မွာ အေမ့ကိုထားခဲ့ရတာမ်ဳိးပါ။ ကိုသီဟက ဆရာ၀န္ေပါက္စ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး သိဂီ ၤကေတာ့ ကုမၼဏီတစ္ခုက စာရင္းကိုင္တစ္ဦးမို႕ မိသားစု ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ရွိပါတယ္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ မနက္အိမ္ကထြက္၊ ညေနမွ အိမ္ျပန္နဲ႕ ၾကာလာေတာ့ ညည္းေငြ႕လာၿပီး သူတို႕အိမ္အတြက္ ဆည္းလည္းေလးတစ္လံုး လိုခ်င္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ သိဂီ ၤတို႕လင္မယား အိမ္ေထာင္သက္၂ႏွစ္မွာ သားသမီးယူဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ သီဂီ ၤကိုယ္၀န္ေဆာင္ခ်ိန္မွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လံုး ကေလးအတြက္  အရူးအမူး ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ သမီးဦးေလး ေမြးဖြားၿပီးခ်ိန္မွာ ကိုသီဟက သိဂီ ၤကို အလုပ္ထြက္ေစခ်င္ၿပီး အိမ္မွာပဲ သမီးေလးကို    ေစာင့္ေရွာက္ေစခ်င္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္သက္ေတြ ႏွေျမာတာက တစ္ေၾကာင္း၊           သိဂီ ၤရဲ႕ စာရင္းကိုင္လစာကလည္း အိမ္ကို တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန ပ့ံပိုးေနတာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ သမီးရဲ႕ေနာင္ေရးအတြက္ ေငြစုခ်င္တာနဲ႕ ေနာက္ဆံုးအလုပ္မထြက္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။

မီးဖြားခြင့္ျပည့္ၿပီး ရံုးျပန္တက္ခ်ိန္မွာ ႏုနယ္တဲ့ သမီးေလးကို အိမ္မွာ ကိုသီဟရဲ႕အေမနဲ႕ တစ္ေယာက္ထဲ ထားခဲ့ဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အေမက ထိမ္းႏိုင္တယ္ထားဦး၊ ကေလးရဲ႕ ေ၀ရာ၀ိစၥေတြ စံုစီနဖာေတြကို အေမတစ္ေယာက္ထဲ ကေလးအငယ္ေလးတစ္ဖက္နဲ႕ လုပ္ဖို႕ဆိုတာ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ဒါနဲ႕ တစ္လမ္းထဲေန ေဒၚခင္ေမရဲ႕ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္မွဳနဲ႕ သိဂီ ၤတို႕ မ်က္ေစာင္းထိုး ၀န္ထမ္းအိမ္ရာထဲမွာေနတဲ့ သီသီကို အိမ္အတြက္ ေခၚယူသံုးခဲ့ရပါတယ္။

သီသီကလည္း သမီးတစ္ေယာက္အေမ အိမ္ေထာင္နဲ႕ပါ။ သူ႕ေယာက်ာ္းက ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္က လက္သမား ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးလို႕ သိရၿပီး နယ္က လုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာပဲ သြားအလုပ္လုပ္ရတာမ်ားၿပီး ရံဖန္ရံခါမွသာ ရန္ကုန္ကို ဆင္းလာတာလို႕ သိရပါတယ္။ သီသီ့အေဖက အခုေနထိုင္ရာ အလုပ္မွာ အရင္က ညေစာင့္၀န္ထမ္းေဟာင္းတစ္ဦးပါ။ ပင္စင္စား ျဖစ္သြားေပမယ့္ နားလည္မွဳနဲ႕ ၀န္ထမ္းအိမ္ရာရဲ႕ အစြန္ေဆာက္အဦကို တစ္ဖက္ရပ္တဲ ဓနိမိုးသံုးပင္ကာ အိမ္ကေလးတစ္လံုးထိုးလို႕ ေနခြင့္ရထားပါတယ္။ သီသီ့မွာ အေဖက ေနသိပ္မေကာင္းေပမယ့္ သီသီ့အေမကေတာ့ က်န္းမာပါတယ္။ သီသီ့ကို သေဘာက်တာတစ္ခုက သူက ေသစာရွင္စာသာ တတ္ေပမယ့္ သမီးျဖစ္သူကိုေတာ့ ပညာရေအာင္ သင္ေပးတာက ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေပမယ့္ သုူတို႕မိသားစုကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ကေလးကအစ၊ သူ႕အလယ္၊ မိဘႏွစ္ပါးအဆံုး မရွိရွိတာေလး၀တ္ၿပီး သပ္ရပ္စြာ ေနထိုင္တတ္တာကိုပါဘဲ။ သီသီ့တို႕သားအမိဆိုရင္ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ တစ္ပတ္ႏြမ္းအိက်ီ ၤအသန္႕ေလးနဲ႕ မ်က္နွာမွာ သနပ္ခါး အေဖြးသားနဲ႕ပါ။

သီသီ့ကို သိဂီ ၤက သမီးအတြက္ အိမ္မွာအကူေခၚခိုင္းဖို႕ ေဆြးေႏြးေလေတာ့ သူက သူ..အိမ္အလုပ္ လုပ္မယ္၊ ကေလးကိုဂရုစိုက္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ညမအိပ္ဘူး၊ ထမင္းမစားဘူး၊ သိဂီ ၤရံုးက ျပန္လာရင္ သူ႕ကို အိမ္ျပန္ခြင့္ျပဳရမယ္လို႕ ေတာင္းဆိုလာပါတယ္။ သူ႕အိမ္က မ်က္ေစာင္းထိုးလမ္းေပၚက အိမ္ရာထဲမွာတင္ေနတာဆိုေတာ့ သိဂီ ၤ့တို႕ လင္မယားေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့ လစာသတ္မွတ္ၿပီး အလုပ္စဆင္းဖို႕ သေဘာတူလိုက္ပါတယ္။

သီသီက စကားနည္းနည္း၊အသားညိဳညိဳ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း ႏွာတံလံုးလံုးနဲ႕ အရပ္ရွည္သူ၊ ေျပာရရင္ ရိုးသားတဲ့ ျမန္မာစစ္စစ္တစ္ေယာက္္ ရုပ္မ်ဳိးပါ။ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကေတာ့ အည့ံႀကီးမဟုတ္သလို၊ အေတာ္ႀကီးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မွန္တန္းပါဘဲ။ လာဘ္မျမင္ဘူးလို႕ေတာင္ ေျပာရင္ရပါတယ္။ သူ႕ကိုဘယ္လို ထမင္းေကၽြးေကၽြး မစားပါဘူး။ ဇြတ္အတင္း အိမ္ကိုယူသြားဆို ထည့္ေပးရင္ေတာ့ ယူသြားတတ္ပါတယ္။ သူ႔မွာ သိဂီ ၤ တို႕ တစ္အိမ္လံုး ခ်ီးမြမ္းရဆံုးအခ်က္ကေတာ့ သိဂီ ၤတို႕ရဲ႕ သမီးေလးကို ဂရုစိုက္ယုယလြန္းတာပါဘဲ။ သိဂီ ၤတို႕ကလည္း သမီးေလးအတြက္ ဦးစားေပး ေခၚခဲ့တာ ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ကိစၥေတြအတြက္ သီသီ့ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

သမီးေလးဟာ ေလးဘက္သြားကေန အခါလည္ေက်ာ္လာလို႕ စကားေတြတီတီတာတာနဲ႕ ေျပာတတ္လာခဲ့ပါတယ္။ သမီးေလးနဲ႕ပတ္သက္သမွ်ဟာ သီသီ့လက္၊ သီသီေျချဖစ္ခဲ့ရပါၿပီ။ သီသီကလည္း သမီးေလးအေပၚ သံေယာဇဥ္တြယ္လာခဲ့ၿပီး သမီးေလးကလည္း “သီ ” “သီ” နဲ႕ အေပ်ာက္မခံခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သီသီတို႕မိသားစုနဲ႕ သိဂီ ၤတို႕ မိသားစုရဲ႕ၾကားမွာ ရင္းႏွီးမွဳကလည္း ထုထည္နဲ႕ရွိလာပါတယ္။ သီသီဟာ သိဂီ ၤတို႕ရဲ႕ မိသားစု၀င္တစ္ပိုင္းလို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရတဲ့ အေျခအေနအထိ ယံုၾကည္မွဳ၊ စိတ္ခ်မွဳေတြ ရွိလာခဲ့ရပါၿပီ။ သီသီ့မွာ သိဂီ ၤတို႕ မိသားစုအတြက္ အလုပ္ခ်ိန္ဆိုတာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သိဂီ ၤတို႕ဘက္ကလည္း သီသီ့သမီးေလးကို ေက်ာင္းစရိတ္ကအစ တာ၀န္ယူေပးတဲ့အထိ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုသီဟ ေမေမ တရားရိပ္သာ၀င္တဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ သီသီ့ကို အိမ္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ထားခဲ့လို႕ရတဲ့အထိ ယံုၾကည္မွဳေတြ ရလာခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုရင္းနွီးမွဳေတြ နွစ္ရွည္လမ်ား ၾကာလာရေပမယ့္ သီသီက စည္းကမ္းရွိတယ္။ အိမ္မွာ ထမင္းေကၽြးလို႕မရေသး။ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရင္း အိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံေတြ ေတြ႕ရင္ေပးျမဲ။ သူကလြဲလို႕ သူ႕မိသားစုကို ဘယ္သူမွ သိဂီ ၤတို႕ အိမ္ေပၚမေခၚခဲ့။ သိဂီ ၤတို႕ လင္မယားကေတာ့ သီသီလို အိမ္ျမဲ တစ္ေယာက္ရတာ ၀မ္းသာလို႕မဆံုး။

ဒီလိုနဲ႕ သမီးေလး မူႀကိဳတက္တဲ့ အရြယ္ေတာင္ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီၤ။ သီသီ့သမီး၀ါ၀ါနဲ႕ သိဂီ ၤ့သမီးေလး ေတာင္ အတူတူ ကစားလို႕ရေနၿပီ။ သီသီ့အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပဘူးၾကားလာရတယ္။ နယ္က သူကေယာက်ာ္းက ေနာက္အိမ္ေထာင္ထူတယ္ေျပာလာတယ္။ သူ႕ဆီအရင္လို ေငြမပို႕ေတာ့လို႕ ေငြပိုေလးမ်ားရေအာင္ သမီးေလး မူႀကိဳသြားခ်ိန္ တျခားအိမ္ေတြမွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ခြင့္ေတာင္းလို႕ အိမ္ကအလုပ္ေတြမထိခိုက္ရင္ လုပ္ေခ်ဆို ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ပါတ္ေလာက္ ခြင့္ေပးပါေျပာၿပီး ေယာက်ာ္းေနာက္လိုက္သြားေလတယ္။ တစ္လ ၾကာသြားတယ္။ ျပန္လာေတာ့ ေယာက်ာ္းပါပါလာတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ေယာက်ာ္းနဲ႕ ကြာရွင္းလိုက္ၿပီ ေျပာလာပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပေတာ့ သူ႕လည္း တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္နဲ႕လူ မကပ္ရွာပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ သူ႕အေဖႀကီးက မမာဘူးဆိုျပန္ေတာ့ သီသီ့ခမ်ာ ေဒါင္ခ်ာဆိုင္းေနရွာတာပါဘဲ။ လစာေငြေတြလည္း ႀကိဳထုတ္ထားတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သိဂီ ၤ တို႕ ကလည္း စာနာစိတ္နဲ႕ သီသီ့ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေဖ်ာင္းဖ် ကူညီခဲ့ပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာ……။

ကိုသီဟက ျပဳျမဲအတိုင္း အလုပ္မသြားခင္ ဘုရားခန္း၀င္ ၀တ္ျပဳေလတယ္။ ကိုသီဟ ၀တ္ျပဳၿပီးေတာ့ သိဂီ ၤ့ကို ေခၚေမးေလတယ္။

“ သိဂီ ၤ… ကိုယ္..ဘုရားစင္ေဘးက စိတ္ပုတီးေတြထည့္ထားတဲ့ ႀကိမ္ျခင္းေတာင္းေလးရဲ႕ ေအာက္မွာ သိမ္းထားတဲ့ တစ္ေထာင္တန္ အသစ္ေလးသံုးရြက္ေတြ႕မိလား။ ယူသိမ္းမိေသးလား ”

“ မေတြ႕ဘူး..။ သိမ္းလည္းမသိမ္းဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ”

“ ကိုယ္က ဘုရားပန္း၀ယ္ရင္ သံုးရေအာင္လို႕ ပိုက္ဆံအသစ္ေလးေတြ ရွားရွားပါးပါးရလာလို႕ မွတ္မွတ္ရရ မေန႕က အဲ့ဒီေအာက္မွာ ထားထားတာ။ ဒီမနက္ၾကည့္ေတာ့ မေတြ႕ေတာ့လို႕ ”

အဲ့ဒီအခ်ိန္က ကိုသီဟရဲ႕ အေမက တရားရိပ္သာ၀င္ေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဒီေငြသံုးေထာင္ကို သူေရာ၊ သိဂီ ၤေရာ မယူရင္ ဘယ္လိုေပ်ာက္သြားလည္းလို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုး စဥ္းစားေနမိၾကၿပီ။ သိဂီ ၤက..

“ သီသီ ေစ်းခနသြားတယ္။ သူမ်ားယူလားမသိဘူးေနာ္။ သူက ဒါမ်ဳိးယူေလ့လည္း မရွိပါဘူး။ သူလာရင္ ယူသလားေမးၾကည့္လိုက္မယ္ေလ ”

“ အဲဒီလိုေမးလိုက္လို႕ ေကာင္းပါ့မလား။ သူမယူဘူးဆို အားနာစရာေနာ္ ”

“ အင္းေနာ္..။ သူသာမယူခဲ့ရင္ အဲ့လိုေမးလိုက္တာ သူမ်ားစိတ္ထိခိုက္သြားမလား။ စြတ္စြဲသလို ျဖစ္သြားရင္လည္း မေကာင္းဘူးေနာ္။ မေန႕ကေတာ့ ဘုရားပန္းေတြ သူလဲေနေသးတာေလ။ ဘုရားစင္သူရွင္းတာ။ သူေတြ႕ေတာ့ ေတြ႕မယ္ထင္တယ္ေနာ္”

“ ေငြသံုးေထာင္ေလးနဲ႕ ထားလိုက္ပါေတာ့ကြာ။ လုပ္မေနနဲ႕ေတာ့။ အလကား ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ စိတ္မေကာင္းစရာေတြြ ျဖစ္ေနရလိမ့္မယ္ ”

ဒါေပမယ့္ စာရင္းသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သိဂီ ၤက ဒီလို အလဟႆ ေပ်ာက္သြားတာမ်ဳိးကိုလည္း လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ တစ္ဖက္ကလည္း သီသီကို မထင္ရက္ျပန္ဘူး။ သီသီရဲ႕ ရိုးသားမွဳကို နွစ္ရွည္လမ်ားသိလာေတာ့ မေသခ်ာပဲ၊ မ်က္ျမင္ ဒိတၳမေတြ႕ရပဲနဲ႕ မရိုးစြတ္ခ်င္ဘူး။ ဒါနဲ႕ ကိုသီဟကို ဒီေငြဘယ္လိုေပ်ာက္တယ္၊ သီသီ တကယ္ ယူမယူဆိုတာကို သီသီလည္း မသိေအာင္ ေဖာ္ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းတစ္ခုကို သီဂီ ၤက ေျပာျပတယ္။

ဒါနဲ႕ သီသီမနက္ေစ်းက ျပန္လာလို႕မီးဖိုထဲ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႕ အလုပ္မ်ားေနတုန္း။ သိဂီ ၤက မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ကပ္လွ်က္က မွန္တင္ခံုမွာ သနပ္ခါးေသြးလို႕။  ကိုသီဟက မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါလည္ပင္း ခ်ိတ္ရင္း ေရခ်ဳိးခန္း၀င္ကာနီးမွာ …

“ သိဂီ ၤေရ.. ကိုယ္..ဘုရားစင္ေပၚက စိတ္ပုတီးျခင္းရဲ႕ ေအာက္မွာ ထားထားတဲ့ ပိုက္ဆံသံုးေထာင္ မသိမ္းလိုက္နဲ႕ေနာ္။ ထီထိုးဖို႕ အဓိ႒ာန္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံ.. သိလား။ ကိုယ္... သဘက္ခါ ထီထိုးရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကိဳေျပာထားတာ”

“ အင္းပါ.. သိဂီ ၤေတြ႔ပါတယ္။ ဘုရားစင္ေပၚမွာ ပိုက္ဆံေတြေတြ႕ထဲက ကို.. တစ္ခုခုလုပ္မယ္ ထင္သားဘဲ..”

ကိုသီဟနဲ႕ သိဂီ ၤက အတိုင္အေဖာက္ညီညီနဲ႕ မီးဖိုထဲအထိၾကားရေအာင္ ေျပာေနတယ္။ သီသီကလည္း မီးဖိုထဲမွာ သူလုပ္စရာေတြကို ဇယ္ဆက္မတတ္ ပံုမွန္အတိုင္း လုပ္ေနတာပါဘဲ။ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္သြားဖို႕ သီသီ့ကို အိမ္မွာထားလို႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အိမ္ကေန ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အေစာဆံုး ဒီညေနေတာ့ တစ္ခုခု ထူးျခားလိမ့္မယ္လို႕ တြက္ထားလိုက္တယ္။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ဒီေငြယူတာ ဘယ္သူလည္းဆိုတာ သိလာခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ကလည္း ႏွစ္ေယာက္လံုးရင္ထဲ တၿပိဳင္နက္ထဲ ရွိေနၾကတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ညေန သိဂီ ၤတို႕လင္မယား အိမ္ျပန္ေရာက္လို႕ သီသီတစ္ေယာက္ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး သူ႕အိမ္ကို ျပန္သြားခ်ိန္မွာ “ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ ” လို႕ စိတ္ထဲက ဆုေတာင္းမိၾကၿပီး ဘုရားခန္းထဲကို  စိတ္လွဳပ္ရွားစြာ ၀င္ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ ဘုရားစင္ေပၚက စိတ္ပုတီးျခင္းေလးရဲ႕ ေအာက္မွာေတာ့ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ေငြသံုးေထာင္။ ဒါေပမယ့္ မူလကလို အသစ္မဟုတ္ပဲ ႏြမ္းဖတ္ ေနတဲ့၊ စုတ္ျပဲေနတဲ့ ေနရာကို ဆယ္လိုတိပ္နဲ႕ ကပ္ထားတဲ့ ေငြစကၠဴ တစ္ေထာင္တန္အႏြမ္းေလး သံုးရြက္။ သူတို႕လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ ၀မ္းနည္းစြာ ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ တကယ္တန္း သိလိုက္ရ ခ်ိန္မွာေတာ့ အႏွစ္ႏွစ္အလလ လက္တြဲခဲ့ရတဲ့ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ လက္လႊတ္လိုက္ ရေတာ့မယ္လို႕ ႏွေျမာတသျဖစ္သြားမိရပါတယ္။

တကယ္တမ္းက သီသီဟာ မနက္က သိဂီ ၤတို႕လင္မယားရဲ႕ ေျပာေနတာကို သိလို႕၊ ၾကားလို႕ ေငြသံုးေထာင္ကို အခ်ိန္မွီ ဘုရားစင္ေပၚမွာ ျပန္ထားလိုက္တာ မဟုတ္ရပါဘဲ ဒီေငြသံုးေထာင္ကို သူ႕သမီးေလး ေဆးခန္းျပဖို႕ အေရးေပၚလိုလာလို႕ သိဂီ ၤတို႕ ရံုးသြားေနတုန္း ၾကံရာမရစိတ္နဲ႕ ခဏယူသံုးတာျဖစ္ၿပီး ဒီေန႕က်မွ ေန႕ျပန္တိုးနဲ႔ ေခ်းငွါးၿပီး မူလေနရာမွာ ျပန္ထားေပးထားရတာပါ။ ဒီေငြေလးကို သိဂီ ၤတို႕ မသိေအာင္ တစ္ေန႕တာ ခဏယူသံုးမိလိုက္လို႕ မလံုတဲ့ လိပ္ျပာနဲ႕ မေန႔ညက တစ္ညလံုး မိုးစင္စင္လင္းတဲ့အထိ သီသီတစ္ေယာက္ အိပ္မရခဲ့ပါဘူး။ အခုလို ေငြသံုးေထာင္ကို ျပန္ထားၿပီးၿပီးဆိုမွ သူ႕စိတ္ေတြ လံုးလံုးေအးသြားရတဲ႕ သီသီရဲ႕ ဒီအျဖစ္ေတြကို သိဂီ ၤတို႕ လင္မယား သိရွိသြားခြင္႕ မရႏိုင္ေတာ႕သလို ဒီထက္ ပိုၿပီး ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက သိဂီ ၤတို႕ လင္မယား သူ႕အေပၚမွာ ဘယ္လို ထင္ျမင္သြား တယ္ဆိုတာကို သီသီတစ္ေယာက္လည္း သိခြင့္မရရွာ ေတာ႕ပါ။

( ေနာက္ဆက္တြဲ ...)

အြန္လိုင္းေပၚတြင္...

Me: ေခ်ာစုေရ.. တို႕ ဒီေန႕ ပို႕စ္အသစ္တက္မယ္..။

ေခ်ာစု : ေရးလွခ်ည္လား တို႕အစ္မ..။

Me: ကိုယ္ေတြ႕ေလးေလ..။ နာမည္ကိုေတာ့ " မလႊဲသာမေရွာင္သာ ".. လို႕ေပးထားတယ္။

ေခ်ာစု : အစ္မေျပာတာနဲ႕ပဲ စိတ္၀င္စားၿပီး ဖတ္ခ်င္လာၿပီ..။

Me: တြဲထည့္မယ့္ ပံုရွာေနတုန္း။ ေလာေလာဆည္ဖတ္ခ်င္ရင္ အျမည္းေပးမယ္။ ဒီ Gtalk ကေနပဲ ဖတ္ၾကည့္။

ေခ်ာစု : ဟုတ္ကဲ့..အစ္မ.. ဖတ္ၿပီးၿပီ..။ သူကအဲ့လို တကယ္လုပ္သြားတာလားဟင္..။

Me :အင္း..။ ဟုတ္တယ္။ သီသီ့ကို  အစ္မတို႕..ဘာမွမေျပာခဲ့ဘူး..။ သူက အစ္မ..တို႕သိသြားတာလည္း မရိပ္မိဘူး။ အစ္မလည္း သူ႕လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိတယ္။ သူက အိမ္မွာ ၅လေလာက္ဆက္လုပ္ေသးတယ္..။

ေခ်ာစု : အစ္မတို႕က ဆက္လက္ခံထားတာေပါ့ ။

Me : အင္း..။ သူက ကုသိုလ္ေလး ေကာင္းတယ္ ။ သူ႕မိဘကို..သူ႕သမီးကို ဂရုစိုက္တာ၀န္ေက်တယ္ ။ ပညာမတတ္ဘာမတတ္ေပမယ့္ မိဘကို ေစာင့္ေရွာက္ေတာ့ အဆင္ေျပတယ္ေလ..။ သူက အခု မေလးရွားမွာ။

ေခ်ာစု: ဟင္.. တယ္ဟုတ္ပါလား..။

Me: ဟုတ္တယ္..။  ျမန္မာတေယာက္ဖြင့္ထားတဲ့ အလွျပင္ဆိုင္မွာ ဆိုင္သန္႕ရွင္းေရးတာ၀န္နဲ႕ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ေလ။ သူ႕သမီးေလးကေလ အစ္မသမီးေလးနဲ႕ ကစားဘက္ေပါ့ ။ သမီးေလးဆီ  သီသီက မေလးရွားကေန မၾကာမၾကာ ဖုန္းဆက္တယ္ ။ သူ႕ဓာတ္ပံုေတြ သမီးေလး ၾကည္႕ဖို႕အတြက္ဆို ပို႕ေပးတယ္ ။ သမီးေလးကို သူက အရမ္း ခ်စ္တယ္ေလ။ သူ႕သမီးေလးကလည္း ယဥ္ေက်းတယ္။

ေခ်ာစု : ဟုတ္ကဲ့အစ္မ..။ အစ္မ.. ညီမသိခ်င္တာက သူက ပိုက္ဆံတကယ္ယူၿပီး တကယ္လဲ ျပန္ထားတယ္ေပါ႕..။

Me : အင္းေလ..။

ေခ်ာစု : ၿပီးေတာ့ သူ႕သမီးေဆးခန္းျပဖို႕ဆိုတာ တကယ္ဟုတ္လို႕လား..။ ေဆးခန္းျပဖို႕ဆိုတာကို အစ္မတို႕ ဘယ္လိုျပန္သိတာလဲ ? ေနာက္.. ပိုက္ဆံ ေခ်းၿပီး ျပန္ထားတယ္ဆိုတာကေရာ..ဘယ္လိုျပန္သိလဲ..?

Me : သူ.. ဒီေငြကို ဘာအတြက္ယူသလဲဆိုတာ  အခုအခ်ိန္အထိ အစ္မ မသိခဲ့ရပါဘူး..။

ေခ်ာစု : အင္း.. သေဘာေပါက္သလို ရွိလာၿပီ..။

Me : အစ္မ..က သူ႕ကေလး ေဆးခန္းသြားျပဖို႕..၊ ေနာက္ ပိုက္ဆံေခ်းၿပီး ျပန္ထည့္တယ္လို႕ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ျပင္္ေရးလိုက္တာေလ..။ စိတ္ကူးယဥ္ တယ္ဆိုေပမယ့္ အစ္မက သူ႕မွာ အဲ့ဒီလို အေၾကာင္းေတြမ်ား ရွိေနႏိုင္လို႕ ဒီေငြကို ယူတာမ်ားလားဆို ေတြးမိၿပီး ေရးလိုက္တာေလ..။

ေခ်ာစု: အစ္မဟာ အစ္မ ျပင္ၿပီး ျဖည္႕လိုက္တာေပါ့။ အင္း..တို႕အစ္မက အဲ့လို ျဖစ္ေစခ်င္ေနတာ..။ သိၿပီ..။ တကယ္လို႕ အဲ့ဒီလိုသာဆို ခြင့္လႊတ္ ႏိုင္မယ္ေပါ့..။

Me : အင္း .....။

ေခ်ာစု : သူက ေငြေတာ့ျပန္ထားတယ္ေပါ႕..။

Me : ဟုတ္တယ္..။ သူက အစ္မတို႕ ၾကားေအာင္ေျပာတာကို ၾကားသြားတာ ေခ်ာစုရဲ႕။ ၾကားၿပီး  ေငြကိုျပန္ထားတာ ေလ..။

ေခ်ာစု : အင္း.. သိၿပီ..။ အစ္မကသူယူတယ္ဆိုတာကို ဒီလိုနည္းနဲ႕ ေဖာ္ထုတ္ဖို႕ ဘယ္လိုအၾကံရသြားလဲ..။

Me : အင္္း.... အစ္မလည္း အဲ့ဒါကို အျမဲေတြးမိတယ္။ ငါဘာလို႕ ဒီတိုင္းမထားခဲ့ပဲ ဒီလို ေဖာ္ထုတ္မိတာပါလည္းလို႕ေလ..။ တကယ္က မသိေအာင္ယူတာပဲ။ ပထမေရးတုန္းက အမွန္အတိုင္းေရးထားတာ ေခ်ာစုရ..။ ေရးရင္းနဲ႕ သူ႕ကို သတိရလာတယ္..။ သူ႕အေပၚ အမွန္အတိုင္း မေရးရက္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႕ သူ႕ကိုထြက္ေပါက္ေပးၿပီး ဇာတ္ကိုခ်ဳိးခ်လိုက္တာ..။  ဇာတ္ကို ျပန္ျပင္လိုက္တယ္..။ ဒီပို႕စ္ေရးတာ မနက္ ၃နာရီထိုးေရာ ေခ်ာစုေရ..။ သူ႕ကိုလည္း စာေရးတဲ႕တေလွ်ာက္လံုး သတိေတြရေနမိတယ္..။

ေခ်ာစု : အစ္မသူ႕ကို အလုပ္ထုတ္လိုက္သလားဆိုတာ မေျပာေသးဘူးေနာ္..။

Me : အစ္မ မထုတ္ပါဘူး..။ သူ႕ဟာသူ ထြက္ပါရေစဆို ခြင့္ေတာင္းတာနဲ႕ မတားေတာ့ပဲ  ေနာက္ဆံုးေတာ့... လႊတ္ေပးလိုက္တာပါ..။

ေခ်ာစု : အစ္မ..ပံုရွာလို႕ရရင္ အျမန္တင္လိုက္ေတာ့ေနာ္။ ဖတ္ခ်င္ၿပီ။

............................................................................................................................................................................................

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေျပာစရာရွိတာေတြ၊ ေျပာသင့္တာေတြကို အခ်ိန္မဆိုင္း ဖြင့္ေျပာမွျဖစ္မယ့္ အေျခအေနမ်ဳိးရွိေပမယ့္၊ တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ ေျပာရခက္ေအာင္ ႏွဳတ္ဆြံ႕အေစတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးေတြ ၾကံဳေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအေျခအေနေတြကပဲ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို တစ္မဟုတ္ခ်င္း ေျပာင္းလဲသြားေစၿပီး ရွင္းျပခြင့္၊ ေျဖရွင္းခြင့္ေတြ ပါးလွ်တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ရတတ္ျပန္တယ္။

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစရွင္။

ေကာင္းကင္ရဲ႕မိုး

...ေကာင္းကင္ရဲ႕မိုး ...

• ၾကာလွပါေပါ့

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ

မိုးေခါင္ေနခဲ့တာ....။

• ဒီေန႕ေတာ့

မထစ္ခ်ဳန္းပဲ

အၿငိဳးတႀကီးနဲ႕ရြာ..။

• ငါ့ျမက္ပင္ေလးေတြ

ေလယူရာ

ယိမ္းႏြဲ႕ကာ...။

• ေအးစိမ့္လို ရႊဲရႊဲစိုေအာင္

မိုးတိမ္ေလး

ညိဳ႕ခဲ့ရတာ...။        ။

အရွဳံးထဲက အႏိုင္

အခန္း၀မွာ ျပဴတစ္ျပဴတစ္လုပ္ေနတဲ့ ေက်ာ္စြာ့ကို ဦးဘုန္းေက်ာ္ စာဖတ္ေနလွ်က္က မ်က္လံုးေထာင့္ကေန ျမင္လိုက္တယ္။

“ သားႀကီး.. ၀င္ခဲ့ေလကြာ..” လို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ အခန္းထဲ၀င္လာၿပီး ဦးဘုန္းေက်ာ္ေရွ႕က ကုလားထိုင္အလြတ္တစ္ခုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ သူတို႕ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္းေပါင္းေပါင္းၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုေနထိုင္ၾကသူမ်ဳိး ဆိုေလေတာ့ အခုလို ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္း၊ အေဖရွိရာ အခန္းထဲ၀င္ဖို႕ တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္ လုပ္ေနတာဟာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနၿပီဆိုတာ ဦးဘုန္းေက်ာ္ သိလိုက္ၿပီ။ ဦးဘုန္းေက်ာ္က လက္ထဲက ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို စားပြဲေပၚခ်လိုက္ၿပီး သားျဖစ္သူကို ၿပံဳးလွ်က္ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ေမြးလာထဲက အခုလို တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲ ေအာင္ျမင္ၿပီးထားတဲ့ သည္အရြယ္အထိ သားျဖစ္သူရဲ႕ မ်က္ႏွာကို အရိပ္လို၊ မွန္လိုၾကည့္ၿပီး ဖတ္လာခဲ့သူမို႕ ေက်ာ္စြာ့မွာ အေဖျဖစ္သူ သူ႕ကိုေျပာစရာ၊ ဒီထက္ပိုလို႕ ေျပာရခက္တဲ့ကိစၥ တစ္ခုခုရွိေနၿပီဆိုတာကို ဦးဘုန္းေက်ာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိႏွင့္္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႕ ဦးဘုန္းေက်ာ္က အလိုက္တသိနဲ႕ပဲ…

“ သား..။ မင္းကို ၾကည့္ရတာ ေဖေဖ့ကို ေျပာစရာ တစ္ခုခုရွိေနပံုပဲ။ ေျပာရလည္း ခက္ေနပံုရတယ္..။ အင္း.. ေဖေဖ့မွာလည္း သားကို ေျပာစရာ တစ္ခုရွိေနေလေတာ့.. ကဲ..သားေျပာတာ နားမေထာင္ခင္.. ေဖေဖေျပာတာ သားအရင္ နားေထာင္။ ၿပီးမွ သားေျပာတာကို ေဖေဖက ျပန္နားေထာင္ေပးမယ္.. ဟုတ္လား ”

ေက်ာ္စြာက မပီမျပင္ျပံဳးလွ်က္က “ ဟုတ္ကဲ့ေဖေဖ ” လို႕ေျပာရင္း အၾကပ္အတည္းက ေခတၱလြတ္ေျမာက္သြားသူတို႕ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သက္ျပင္းေမာေလး ႀကိတ္ခ်လိုက္မိတယ္။

“ သားကို ေဖေဖလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္က ၾကည့္ခဲ့ရဘူးတဲ့ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေဘာလံုးပြဲ တစ္ခုအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္တယ္.. ”

ဦးဘုန္းေက်ာ္ရဲ႕ စကားက ေဘာလံုး၀ါသနာအိုး ေက်ာ္စြာရဲ႕ စိတ္၀င္စားမွဳကို ျမွင့္တင္ေပးလိုက္တယ္။

“ ေျပာပါေဖေဖ..။ သား.. နားေထာင္ေနပါတယ္ ”

“ ဒီလိုသားရဲ႕..။ တစ္ေန႕မွာ ေဖေဖဟာ ၅ႏွစ္.. ၆ႏွစ္အရြယ္ မူလတန္းကေလးငယ္ေတြ ေက်ာင္းမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္ကစားေနတဲ့ ေဘာလံုးပြဲတစ္ခုကို ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ အနီအသင္းနဲ႕ အ၀ါအသင္း ႏွစ္သင္း ယွဥ္ၿပိဳင္တယ္ေပါ့ကြာ။ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ ကေလးေတြက ငယ္လြန္းေပမယ့္ သူတို႕ ႀကိဳးစားပမ္းစား ကစားၾကတာကို အ့ံၾသဖြယ္ရာေတြ႕ရတယ္။ ႏွစ္ဖက္အသင္းကို ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ေအာ္ဟစ္ အားေပးၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြထဲမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ၊ ေဘာလံုးနည္းျပေတြသာမက၊ အထူးသျဖင့္ ႏွစ္ဖက္အသင္းမွာပါ၀င္ကစားေနၾကတဲ့ကေလးေတြရဲ႕ မိဘေတြ၊ အားလံုးက သည္းသည္းလွဳပ္အားေပးၾကတယ္.. ”

“ တကယ့္ ပြဲေကာင္းပဲေပါ့ေနာ္ ေဖေဖ ”

“ ဒါေပါ့သားရ..။ ေဖေဖကေတာ့ ကစားေနတဲ့ ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရာ၊ လာအားေပးတဲ့ မိဘေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ေရာ သိပ္မရင္းႏွီးဘူး.. မ်က္မွန္းတမ္းမိယံုေပါ့။ ကေလးငယ္ေလးေတြ ကစားတဲ့ပြဲဆိုေတာ့ ရွဳံးခ်င္ရွဳံူး၊ ႏိုင္ခ်င္ႏိုင္၊ ဘယ္လို ေသာကမ်ဳိးမွ မရွိပဲၾကည့္ေနႏိုင္ခဲ့တယ္။ သည္းသည္းလွဳပ္ေနတဲ့ နည္းျပေတြနဲ႕မိဘေတြကို ၾကည့္ၿပီး သူတို႕လည္း ေဖေဖ့လို စိတ္မ်ဳိးပဲ ရွိေနေစခ်င္ခဲ့တယ္ ”

“ ေဘာလံုးပြဲဆိုတာ အစြဲေလးနဲ႕ ၾကည့္မွ ပိုေကာင္းတာ ေဖေဖရ ”

ေက်ာ္စြာ့အေျပာကို ဦးဘုန္းေက်ာ္က အၿပံဳးေလးနဲ႕ တုန္႕ျပန္ရင္း ဆက္ေျပာျပေလတယ္။

“ ႏွစ္သင္းလံုးက အႀကိတ္အနယ္ ႀကိဳးစားပမ္းစားကစားၾကေပမယ့္  ပထမပိုင္းၿပီးတဲ့ အထိ ဘယ္အသင္းမွ ဂိုးမရေသးဘူး သားရ..”

“ ဒုတိယပိုင္းက ပိုၾကည့္လို႕ ေကာင္းၿပီေပါ့ေနာ္ ေဖေဖ ”

“ ေအးကြ။ ဒုတိယပိုင္း စခ်ိန္မွာ အ၀ါအသင္းနည္းျပက သူ႕ရဲ႕ကစားသမားေတြ ေျခကုန္လာတာကို သိေတာ့ ေနာက္တန္းက အေတာ္ဆံုး ကစားသမားကေလးကို ဂိုးသမားနဲ႕ ေနရာလဲၿပီး ဂိုးေစာင့္ခိုင္းလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကစားပြဲက အ့ံၾသစရာ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့တာ။ အနီအသင္းရဲ႕ ေရွ႕တန္းတို္က္စစ္မွဴးေတြက အ၀ါအသင္းရဲ႕ေနာက္တန္းကို  သံုး၊ေလးေယာက္ စုျပဳံ၊ အံုခဲၿပီး ဖိကစားၿပီး ဂိုးေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ သြင္းယူဖို႕ ႀကိဳးစားေလေတာ့တယ္။ အ၀ါအသင္းရဲ႕ ေတာ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ ကေလးလည္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ေတာ္ေနေပမယ့္ အမ်ားနဲ႕ တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ သူ႕ခမ်ာ ပင္ပင္ပမ္းပမ္း ခုခံကာကြယ္ေနရေတာ့တာေပါ့.. ”

“ ညွပ္ပူးညွပ္ပိတ္ ကစားေတာ့ သူ႕ခမ်ာ ဘယ္ခံႏိုင္ပါေတာ့မလည္းေနာ္ ..။ ပြဲက ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းလာၿပီ။ ဆက္ေျပာပါဦး ေဖေဖ ”

စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနတဲ့ ေက်ာ္စြာက ဦးဘုန္းေက်ာ္ တစ္ေအာင့္နားၿပီး ေရေႏြးတစ္က်ဳိက္ ေသာက္တာကိုေတာင္ သည္းခံမေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ဆက္ေျပာဖို႕ အေဖျဖစ္သူကို တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

“ ဒီလိုနဲ႔ ထင္တဲ့အတိုင္း အနီအသင္းက ဒုတိယပိုင္း ၁၅မိနစ္မွာ ပထမဆံုးဂိုးကို စရွဴးတယ္။ ပထမဂိုး ေဗြေဆာ္ဦးေပးလိုက္ရေတာ့ အ၀ါအသင္းက ဂိုးသမားေလးလည္း ေသြးေတြဆူပြက္လာပံုရပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း သူတတ္စြမ္းသေလာက္ အစြမ္းကုန္ ကာကြယ္ရွာေတာ့တာပါဘဲ။ သူ႕ကိုယ္သူေတာင္ မငဲ့ရွာေတာ့ပဲ အနာခံ၊ ေျမႀကီးေပၚ ပစ္လွိမ့္လွဲခ်လို႕ ဂိုးတိုင္နား၀ဲပ်ံလာသမွ် ေဘာလံုးေတြကို စြမ္းစြမ္းတမံ ကာကြယ္ေတာ့ တာပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အ၀ါအသင္းရဲ႕ ေျခက သိသိသာသာက်လာၿပီး  အနီအသင္းက ထပ္မံဖိကစားျပန္ေတာ့ ဒုတိယပိုင္း မိနစ္၃၀သာသာမွာ အ၀ါအသင္းက ဒုတိယဂိုးထပ္မံ ေပးလိုက္ရျပန္ေတာ့တယ္။ အနီအသင္းကို အားေပးတဲ့ လက္ခုပ္သံေတြက ကစားကြင္းထဲမွာ ေသာေသာညံလို႕။ ေဘာလံုးကလည္း အ၀ါအသင္းရဲ႕ ဂိုးဧရိယာနားမွာပဲ တစ္၀ဲလည္လည္နဲ႕ေပါ့။ ဒီလို အေျခအေနက အ၀ါအသင္းရဲ႕ ဂိုးသမားေကာင္ေလးကို ေဒါသ ပိုထြက္ေစတယ္။ စိတ္မၿငိမ္မသက္ ပိုျဖစ္ေစတယ္။ အသင္းနည္းျပရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုသံ၊ ကစားသမားေတြရဲ႕ ဖရိုုဖရဲကစားကြက္၊ ပရိသတ္ေတြရဲ႕ တစ္ဖက္အသင္းကို အားေပးသံေတြက သူ႕ကို ဖိအားေပးသလို ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။ ဒီေတာ့ ၀င္လာသမွ် ေဘာလံုးကို ေအာ္ဟစ္ေျပးလႊားၿပီး ဂမူးရွဴးထိုးနဲ႕ ဒိုက္ထိုးဖမ္းတယ္။

“ ရွဳံးမဲမဲၿပီထင္တယ္ေနာ္ ေဖေဖ ”

“ အင္း.. သူ႕မွာရွိတဲ့ သက္လံုကို စုစည္းၿပီး ကစားရွာေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မိနစ္၄၀မွာ တတိယဂိုးကို ထပ္မံေပးလိုက္ရျပန္တယ္။ အေျခအေနက ပြဲၿပီးဖို႕ ၅မိနစ္အလိုမွာ ၃ဂိုး ဂိုးမရွိနဲ႕ ဂိုးျပတ္ရွဳံးေနၿပီ.. ”

“ အရွဳံးကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္တဲ့ အခါမွာ တည္ၿငိမ္ဖို႕ အေရးႀကီးတယ္ေနာ္ေဖေဖ ”

“ ဟုတ္တယ္သား။ ေဖေဖထိုင္ေနတာက အ၀ါအသင္းက ပရိသတ္ေတြထိုင္တဲ့ဘက္မွာဆိုေတာ့  ေဖေဖ့ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႕ ကစားသမားေတြရဲ႕ မိဘေတြဆိုတာ သူတို႕သားသမီးေတြရဲ႕ အရွဳံးေၾကာင့္ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္သူပ်က္၊ အျပစ္တင္သူတင္၊ ေအာ္ဟစ္သူေအာ္ဟစ္နဲ႕ေပါ့ ”

“ မိဘဆိုေတာ့ အားမလိုအားမရ ျဖစ္တာေနမွာေပါ့ေနာ္ ေဖေဖ ”

“ ေအးေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ အ၀ါအသင္းရဲ႕ ဂိုးသမားေလးဟာ ပံုစံလံုး၀ေျပာင္းသြားေတာ့တယ္။ ၿပိဳင္ဘက္ေတြကို သူဟန္႕တားလို႕ မရေတာ့ဘူးဆိုတာ သိေတာ့ သူက ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ကစားလာတယ္။ အ၀ါကဒ္အျပခံရတယ္။ လက္က်န္အခ်ိန္၅မိနစ္မွာ သူ႕ကစားကြက္ေတြက မုန္ယိုေနတဲ့ ဆင္တစ္ေကာင္လို ဗရမ္းဗတာ ျဖစ္လာတယ္။ ၀တ္စံုအ၀ါတစ္ခုလံုးလည္း မည္းေပပြေနၿပီေပါ့ ”

“ ေဘးက ၾကည့္ေနသူက ကာယကံရွင္ထက္ ပိုျမင္ရတာေပါ့ေနာ္ ”

“ ေအးကြ သားရ။ ကာယကံရွင္က စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္ေနတာကို သတိလြတ္ေနေပမယ့္ ေဘးလူရဲ႕အျမင္မွာေတာ့ သူ႕လုပ္ရပ္က ဘြားကနဲ ေပၚေနေတာ့တာေပါ့။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အ၀ါအသင္းရဲ႕ ပရိသတ္ထဲမွာ တစ္ခ်ိန္လံုး ၿငိမ္ၿပီးၾကည့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ရုတ္တရက္ မတ္တပ္ရပ္၊ ထေအာ္ၿပီး အ၀ါအသင္းရဲ႕ ဂိုးသမားေလးကို အားေပးေလေတာ့တယ္။ ဘယ္လိုဖမ္း၊ ဘယ္လိုေနရာယူ၊ အားမေလွ်ာ့နဲ႔၊ ေဖေဖရွိေနတယ္လို႕ ေအာ္ေျပာတယ္ ”

“ ဒါဆို သူ႕အေဖပဲေပါ့ ”

“ ဟုတ္တယ္သား။ သူ႕အေဖရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ေသာကေတြနဲ႕ ျပည့္လွ်ံေနတယ္။ လူပံုအလည္ လူမမယ္သားရဲ႕အေပၚမွာ က်ေရာက္ေနတဲ့ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားအတြက္ သူက ယူႀကံဳးမရ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ အတိုင္းသားေပၚေနတယ္ ”

“ မိဘရဲ႕ေမတၱာေပါ့ေနာ္ ”

“ ဒီလိုနဲ႕ ဒုတိယပိုင္း ၄၅မိနစ္ျပည့္လို႕ နာက်င္ခ်ိန္ ၅မိနစ္ေပးတုန္းမွာ စတုထၱဂိုး ထပ္သြင္းခံရျပန္ေရာ သားေရ။ ဂိုးတိုင္က ပိုက္နဲ႕ လံုးေထြး၀င္ေနတဲ့ ေဘာလံုးကို ေကာက္ယူၿပီး  ဒိုင္လူႀကီးလက္ထဲ ေဘာလံုးကို ျပန္ထည့္အၿပီးမွာ ဂိုးသမားေလးက ဂိုးတိုင္ေရွ႕မွာ ဒူးေခြညြတ္က်သြားၿပီး ရင္နာနာနဲ႕ ဟီးကနဲ ငိုခ်လိုက္တယ္ ”

“ ဟာဗ်ာ… ”

“ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဂိုးသမားေလးရဲ႕ အေဖလည္း ဘယ္လိုမွ ေတာင့္ခံမထားနို္င္ေတာ့ပဲ ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားၿပီး ကစားကြင္းထဲက သားျဖစ္သူရွိရာကို အေျပးေရာက္လာၿပီး သားကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္တယ္။ ေဘာလံုးပြဲက တာ၀န္ရွိသူေတြလည္း ကြင္းထဲ၀င္လာတဲ့ အေဖလုပ္သူကို ဘယ္လိုမွ မဟန္႕တားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ကြင္းလံုးမွာ ရွိေနတဲ့ ပရိသတ္ေတြဟာ မီးကိုေရနဲ႕ ျငွိမ္းသတ္လိုက္ သလို ၿငိမ္သက္သြားၿပီး သူတို႕ အာရံုေတြအားလံုးက ဂိုးတိုင္နားက သားအဖႏွစ္ေယာက္ဆီကိုပဲ ေရာက္ေနၾကေတာ့တာေပါ့။ ရွဳိက္ႀကီးတငင္ငိုေနတဲ့ သားျဖစ္သူကို ရင္ခြင္ထဲထည့္၊ ေက်ာကို ပြတ္သပ္ေခ်ာ့ေနတဲ့ အေဖလုပ္သူရဲ႕မ်က္၀န္းမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြက တေတြေတြက်လို႕ေပါ့ ”

“ စိတ္မေကာင္းစရာပါဘဲ ေဖေဖရာ ”

“ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ ပြဲခ်ိန္ျပည့္သြားတဲ့ ၀ီစီမွဳတ္သံၾကားလိုက္ရတယ္။ အေဖလုပ္သူက သူ႕သားကို ပုခံုးေပၚေစြ႕ကနဲ တင္လိုက္တယ္။ သားကို ပုခံုးေပၚတင္လို႕ေနရာကေန ကြင္းထဲကို ျဖတ္ေလွ်ာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့  ကစားကြင္း တစ္ကြင္းလံုး ၿငိမ္တိတ္ေနတဲ့ ပရိသတ္ေတြဟာ  အရွဳံးနဲ႕ ထြက္လာတဲ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ကို လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၿပီး ႀကိဳဆိုအားေပးလိုက္ၾကတာ ဆူဆူညံလို႕ သြားတာပဲ ”

“ ပရိသတ္ေတြက စာနာစိတ္ရွိတယ္ေနာ္ ေဖေဖ ”

“ ေအးကြ။ ေကာင္ေလးက သူ႕ေဖေဖ ပုခံုးထက္ကေန ရွဳိက္ငိုၿပီးေျပာတယ္။ ေဖေဖ..သား..သူတို႕ကို မဟန္႕တားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သားႀကိဳးစားၿပီးရင္း ႀကိဳးစားေပမယ့္ သူတို႕ ဂိုးေတြ ဆက္တိုက္ရွဴးၾကတယ္.. လို႕ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႕အေဖက ဒါက အေရးမႀကီးပါဘူးသားရယ္။ မင္းက ေဖေဖ့သား။ မင္းအတြက္ ေဖေဖက ဘယ္လိုအခ်ိန္ ဘယ္လိုေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ ဂုဏ္ယူတယ္။ ဒီတစ္ပြဲမွာ သားရွဳံးေပမယ့္ ေနာက္က်န္တဲ့ ညေနကန္မယ့္ပြဲမွာ သားဆက္ကစားရမယ္.. လို႕ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ အတိုခ်ဳံ႕ရရင္ ကစားသမားေလးလည္း သူ႕ေဖေဖစကားေၾကာင့္ အားတက္သြားၿပီး ညေနပြဲ ဆက္ကန္တယ္။ ႏိုင္တယ္မထင္ပါနဲ႕။ ဒီပြဲမွာလည္း သူတို႕အသင္းက ၂ဂိုးေတာင္ သြင္းတာခံလိုက္ရတယ္။ ဒီတစ္ပြဲမွာေတာ့ သူက ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ ခပ္ျပံဳးျပံဳးဘဲ။ တစ္လံုးသြင္းခံရၿပီးတိုင္း သူ႕ေဖေဖကို လက္မေတာင္ေထာင္ျပလိုက္ေသးတယ္ ”

“ ဟား… သူက အရွဳံးကို ခံႏိုင္ရည္ရွိသြားတာေပါ့ေနာ္..။ ဟင္..ေဖေဖ…ဒါနဲ႕ သူတို႕ သားအဖ ကြင္းအလည္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့စကားကို ေဖေဖက ဘယ္္လိုုျပန္သိရလည္း.. ”

ဦးဘုန္းေက်ာ္က ၿပံဳးေစ့ေစ့နဲ႕ ေက်ာ္စြာ့ကို ၾကည့္လ်က္က..

“ သားက သိပ္ငယ္လြန္းေသးေတာ့ မမွတ္မိတာပါ။ အဲ့ဒါ ဦးဘုန္းေက်ာ္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕သား ေက်ာ္စြာ ပဲေပါ့ ”

ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ ဘယ္ကဘယ္လို သူ႕ေဖေဖရဲ႕နေဘးေရာက္လာသလည္း မသိေတာ့ပဲ ဦးဘုန္းေက်ာ္ရဲ႕လည္ပင္းကို သိုင္းဖက္လို႕ ထားလိုက္မိပါေတာ့တယ္။

ဦးဘုန္းေက်ာ္က သားျဖစ္သူကို သူ႕ေဘးမွာထိုင္ေစၿပီး ဦးေခါင္းက ဆံပင္စေလးမ်ားကို ပြတ္သပ္ေပးလွ်က္က..

“ သား..ေဖေဖ့ကို ေျပာစရာရွိတာ သားရဲ႕အမွတ္ကိစၥ မဟုတ္လား။ သားရဲ႕ ေမေမေျပာျပလို႕ ေဖေဖသိထားၿပီးၿပီ။ ဒီေန႕ တကၠသိုလ္၀င္တန္း အမွတ္စာရင္းသြားထုတ္တာ ငါ့သား မွန္းထားသလို ေဆးတကၠသိုလ္ မ၀င္ဘူးမဟုတ္လား။ ဒီမွာ သား.. ငယ္ငယ္က အႏိုင္ဂိုးေတြ လွဳိင္လွဳိင္ အသြင္းခံခဲ့ရတဲ့ ေဖေဖ့သားက အခုၿမိဳ႕နယ္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး ဂိုးဖမ္းသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါ အ့ံၾသစရာမဟုတ္ပါဘူး။  ကိုယ္က ရပ္တ့ံမေနပဲ ႀကိဳးစားဖို႕။ ေနာက္.. ကိုယ္ရတဲ့ေနရာေလးမွာ အဓိပၸါယ္ရွိရွိနဲ႕ အေကာင္းဆံုး ေနထိုင္သြားႏိုင္ဖို႕သာ အေရးႀကီးတာပါ ”

ဦးဘုန္းေက်ာ္ရဲ႕ စကားေတြက ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနတဲ့၊ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ေနရတဲ့ ေက်ာ္စြာ့ရဲ႕ စိတ္ေတြကို ရွင္းလင္းျပတ္သားေစခဲ့ပါၿပီ။ ေဆးတကၠသိုလ္ အမွတ္မမွီေတာ့လည္း သူ၀ါသနာပါတဲ့ ကြန္ျပဴတာ တကၠသိုလ္ကို တက္ႏိုင္ေသးတာဘဲလို႕ ေတြးမိလာတယ္။ ေက်ာ္စြာ့အတြက္ ခက္ခဲရွဳပ္ေထြးေနတဲ့  ပုစၦာတစ္ပုဒ္ကို ဦးဘုန္းေက်ာ္က ေျဖရွင္းေပးလိုက္ပါၿပီ။

“ သား..တစ္ခါတစ္ရံ ဘ၀မွာ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ျဖစ္မလာတာေတြ ေတြ႕ၾကံဳရမွာဘဲ။ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႀကိဳးစားေပမယ့္လည္း၊ ဘယ္လိုမွ တားဆီးလို႕မရပဲ ခံလိုက္ရတာမ်ဳိး၊ ေနရာတစ္ခုမွာ ႏွစ္သိမ့္ေက်နပ္လိုက္ရတာမ်ဳိးလည္း ရွိမွာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါကအေရးမႀကီးဘူး။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တဲ့သူ၊ ကိုယ့္ဘက္မွာ ရပ္တည္အားေပးမယ့္သူေတြ ဆက္ရွိေနတယ္ဆိုတာက ပိုအေရးႀကီးတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့အခါတိုင္း ၀မ္းသာစိတ္ ျဖစ္ရတာထက္  အရွဳံးကို ရင္ဆိုင္ရခ်ိန္မွာလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ နဲ႕ လက္ခံတတ္ဖို႕က ပိုအေရးႀကီးတယ္။ ေဖေဖ့သားကို လူပီသတဲ့ လူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ျမင္ခ်င္တယ္ကြာ ..”

ဥ္ီးဘုန္းေက်ာ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ေျပာလိုက္တဲ့စကားေတြက သားျဖစ္သူ ေက်ာ္စြာ့ရင္ထဲ တစ္ဘ၀စာ သံမွဳိနဲ႕ အစြဲခံလိုက္ရပါၿပီ။ ေက်ာ္စြာ့ရင္ထဲက စကားတစ္ခြန္းက သူ႕ႏွုတ္ဖ်ားကေန လွ်ံက်လာခဲ့တယ္။

“ သား.. ႀကိဳးစားပါ့မယ္ ေဖေဖ.. ”

ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။